บทที่ 558

พูดถึงหมู่บ้านเยี่ยเจีย หวังหยวนถูกเว่ยเฉิงพาตัวไป และคนกลุ่มหนึ่งก็ตกอยู่ในความสิ้นหวัง!

ตราบใดที่หวังหยวนอยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะลำบากแสนเข็ญแค่ไหนก็ตามพวกเขาก็ไม่กลัว!

ตอนนี้หวังหยวนจากไป พวกเขาก็สูญเสียคนสำคัญ และรู้สึกกระวนกระวายใจ

โชคดีที่ทหารผ่านศึกในชุดเกราะทมิฬมีประสบการณ์การต่อสู้หลายร้อยครั้ง และมีความอดทนทางจิตใจที่แข็งแกร่ง ยิ่งกว่านั้นหวังหยวนได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ก่อความวุ่นวาย!

แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแย่อยู่ดี!

“เหตุใดพวกเจ้าถึงทำหน้าร้องไห้เสียใจกันเล่า ในเมื่ออาหยวนได้เตรียมการเรียบร้อยแล้ว ย่อมไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน!”

วังฉงโหลวที่กลับมาพร้อมกับขบวนรถกล่าวว่า “ต้าหู่ อาหยวนบอกให้เจ้าทำอะไรอยู่ที่นี่!”

ต้าหู่พูดอย่างเคร่งขรึม “ฝังพี่เยี่ยเทียนและครอบครัวของเขา และดูแลของเหล่านี้ด้วย!”

“เช่นนั้นเจ้าก็ทำสิ่งเหล่านี้ให้ดีก็พอแล้ว!”

วังฉงโหลวโบกมือ “เจ้าจัดคนเพิ่มอีกสองคน ข้าจะออกไปข้างนอกสักสองสามวัน!”

ต้าหู่พูดด้วยความประหลาดใจ “เจ้าจะไปทำอะไร!”

วังฉงโหลวมีรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้า “ถลกหนังเผยเซียนเจิ้งเป็นชิ้น ๆ กล้าทำร้ายอาหยวนเช่นนี้ ข้าจะไม่ยอมให้เขามีชีวิตสุขสบายแน่!”

...

วันรุ่งขึ้น ข่าวสายก็ไปถึงเมืองผิง!

ฟางฝูต้งผู้มีอำนาจในเมืองผิงหัวเราะเยาะ “หวังหมิงถัน ข้านึกว่าเจ้าจะมีความสามารถมาก แต่กลับกลายเป็นว่าเจ้าช่างอ่อนแอยิ่งนัก

ท่านใต้เท้าเจ้าเมืองเพียงวางอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ เจ้าก็อดไม่ได้ที่จะสังหารเจ้าหน้าที่ทั้งหมด ก่ออาชญากรรมร้ายแรงโทษประหารชีวิตทั้งครอบครัว

ด้วยความละโมบโลภของท่านเจ้าเมือง เขาจะไม่ปล่อยเจ้าไปจนกว่าเจ้าจะถูกจัดการอย่างสิ้นซาก

ส่วนบ่อเกลือเฟ่ยชางนั่น เจ้าก็ครอบครองได้เพียงไม่กี่วัน ข้าก็ควรจะเตรียมตัวให้พร้อมเร็วกว่านี้!”

...

สามวันต่อมา อวี๋เถียซานขี่ม้าไปที่หุบเขาชิงหลง และอธิบายเรื่องนี้คร่าว ๆ

“อะไรนะ เศษสวะเผยเซียนเจิ้งนั่นกล้าใส่ร้ายและจับกุมหัวขโมยตัวน้อยนั่นเช่นนี้!”

หงเยี่ยได้ยินสิ่งนี้ก็โกรธทันที นางหยิบมีดใหญ่ขึ้นมาแล้วตะโกน “สหาย รวมตัวทหารและม้าทั้งหมดบนภูเขาไปที่เมืองหลงหนานแล้วฆ่าเจ้าหน้าที่สุนัขตัวนั้นกันเถอะ”

ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของหุบเขาชิงหลง พวกเขาสามารถสังหารผ่านสองเมือง และโจมตีไปถึงด้านนอกของเมืองหลงหนานได้!

ถือเป็นเรื่องที่ทำได้อย่างง่ายดาย!