บทที่ 561

หวังหยวนเทอาหารที่เหลือลงในจาน แล้ววางลงบนสายผ้า

ชายหนุ่มคนนั้นดึงจานอย่างระมัดระวัง จากนั้นดึงไปถึงประตูห้องขังอย่างรวดเร็ว เขาหยิบมันขึ้นมายัดเข้าปากพร้อมพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ขอบคุณนะพี่ชาย!”

หวังหยวนขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา!

เข้าคุกวันแรกชายหนุ่มคนนี้ก็หน้าหนามาขออาหารเขากิน ลักษณะท่าทางดูไม่เป็นคนดีสักเท่าไหร่!

อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่กินไม่หมด ก็ได้แบ่งไปให้เขาบ้าง ไม่เช่นนั้นก็จะสิ้นเปลืองเสียเปล่า

หลังจากนั้นไม่นาน หัวหน้าห้องขังก็มาพร้อมกับหลี่จ้าวหลิน

หวังหยวนเอ่ยพูดว่า “สองวันมานี้ข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง?”

หลี่จ้าวหลินมาพบเขาในวันแรกที่ถูกจำคุก และมาพบเขาทุก ๆ สองวัน

เขาสามารถกินอาหารได้แปดจานในมื้อเดียว ก็เพราะมีหลี่จ้าวหลินคอยดูแล โดยแอบใช้เงินติดสินบนเป็นจำนวนมาก

หลี่จ้าวหลินลดเสียงของเขา “ฉงโหลวเขียนบทละครเกี่ยวกับเผยเซียนเจิ้งที่ใส่ร้ายท่าน เขาหานักแสดงและนักเล่าเรื่อง แล้วขอให้พวกเขาไปแสดงและเล่าเรื่องทุกที่ ตอนนี้เรื่องของท่านแทบจะแพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองจิ่วซาน หลงหนาน และเมืองชิงทั้งสามแคว้นแล้ว!”

หวังหยวนส่ายหัว “เจ้าเด็กนี่!”

วังฉงโหลวออกจากกลุ่มคาราวานพ่อค้าเมื่อไม่กี่วันก่อน เขารู้เรื่องนี้แต่เนิ่นแล้ว ทว่าเขาคิดไม่ถึงว่าเขาจะไปทำสิ่งนี้

นอกจากนี้ เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับวิธีที่ตัวเองใช้คุกคามหลิวเจี้ยนเย่อีกด้วย!

บัดนี้จึงลอกเลียนแบบเขา!

อย่างไรก็ตาม วิธีการนี้ยังคงมีประโยชน์กับการต่อกรกับนายทหารธรรมดาและผู้มีอำนาจ แต่มันไร้ประโยชน์กับเจ้าเมือง!

หลี่จ้าวหลินลดเสียงของเขาลงและพูดว่า “ลุงหยวน ท่านยังมีไพ่เด็ดอื่น ๆ อีกไหม อาศัยด้วยมือคู่นี้คู่เดียวไม่สามารถเอาชนะเผยเซียนเจิ้งผู้นี้ได้เลย!”

เขาเดิมพันกับพ่อของเขาว่าหากลุงหยวนไม่สามารถเอาชนะเผยเซียนเจิ้งได้ ภายภาคหน้าเขาจะต้องฟังคำของครอบครัวเท่านั้น!

หวังหยวนหรี่ตา “ครอบครัวของเจ้าทำกิจการหรือไม่?”

“ทำขอรับ!”

หลี่จ้าวหลินพูดด้วยความประหลาดใจ “ทว่ามีคนดูแลกิจการพวกนี้อยู่ ปกติแล้วข้าไม่สนใจสิ่งเหล่านี้!”

การเป็นพ่อค้าเป็นอาชีพที่ต่ำต้อย เขาเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งการศึกษาของตระกูลหลี่ ดังนั้นปกติเขาจึงไม่แตะต้องมัน

หวังหยวนพยักหน้า “ไม่แปลกใจเลย!”