บทที่ 565

หวังหยวนถอนหายใจยาว

ในช่วงสี่เดือนนับตั้งแต่ที่เขาเดินทางข้ามเวลา เขายืนอยู่ที่กองปืนโดยไม่หยุดเลยแม้แต่วันเดียว

เขาเพิ่งเริ่มฝึกต่อสู้เตะต่อยเมื่อเร็ว ๆ นี้

อย่างไรก็ตาม เขาคุ้นเคยกับการต่อสู้แบบเอาเป็นเอาตายเป็นอย่างดี!

ทักษะศิลปะการต่อสู้ลับของตระกูลอู่ มีบันทึกทักษะการชกมวย ทักษะดาบ ทักษะหอก และท่าสังหารที่โหดร้ายทุกชนิด!

นอกจากนี้ยังมีทหารผ่านศึกในชุดเกราะทมิฬที่มีประสบการณ์การต่อสู้หลายร้อยครั้ง และปีนขึ้นมาจากความตาย พวกเขาหลีกเลี่ยงเมื่อต้องฝึกท่าสังหาร แต่กลับกันจะอธิบายให้เขาฟังแทน

ตอนนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาที่จะต่อสู้กับคนโกงโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ

แน่นอนว่าเขาจะไม่สามารถสู้ได้หลังจากสู้กับคนสามสี่คน ยังมีหนทางอีกยาวไกลก่อนที่เขาจะพัฒนากังฟูที่แท้จริงได้!

“ให้ตายเถอะ เจ้ากล้าโจมตีกันเอ้อเย๋ เจ้ารนหาที่ตาย!”

เมื่อเช็ดเลือดที่เปื้อนจมูกและปาก กันเอ้อเย๋มองไปที่นักโทษคนอื่น ๆ และพูดอย่างเคร่งขรึม “พวกเจ้านี่มันโง่เขลายิ่งนัก ยังไม่รีบบุกเข้าไปโจมตีอีก ฆ่าไอ้ไก่อ่อนนี้ให้ตายซะ!”

ชายหนุ่มที่เย่อหยิ่งเจ็ดถึงแปดคนยืนขึ้นและรวมตัวกันรอบตัวเขา!

หวังหยวนกำลังจะพูด!

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น “ให้ตายเถอะ ไอ้สารเลวอย่างพวกเจ้ากำลังก่อปัญหาอีกแล้วเหรอ?”

หวังหยวนหันกลับมา

หัวหน้าเรือนจำมาข้างหลังพร้อมชายร่างสูงคนหนึ่งที่ขออาหารทุกวัน และเรียกเขาว่าพี่ชาย!

“ผู้คุมเรือนจำเฉา พวกเราจะกล้าสร้างปัญหาในดินแดนเก่าของท่านได้อย่างไร!”

กันเอ้อเย๋ลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจ และพูดด้วยรอยยิ้ม “อากาศหนาวเกินไป พวกเราเลยออกกำลังกายเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น!”

“หึ!”

หัวหน้าเรือนจำเปิดประตูห้องขัง จากนั้นผลักชายร่างสูงเข้าไป ยิ้มให้หวังหยวนแล้วจากไป

เหตุการณ์สงบลง!

“ลงมือซะ ทุบตีเจ้าเด็กนี้แล้วยัดเขาเข้าโถชักโคก!”

กันเอ้อเย๋ชี้ไปที่หวังหยวนด้วยความโกรธบนใบหน้าของเขา เจ้าเด็กนี้กล้าโจมตีเขา