บทที่ 567

“จับพวกมันไว้!”

เว่ยเฉิงตะโกนเสียงดัง!

ทหารสองร้อยนายกัดฟันรีบเข้าไปหาทหารผ่านศึกเกราะทมิฬ และในไม่ช้าพวกเขาก็ตระหนักได้ว่าเขานั้นแข็งแกร่งแค่ไหน!

ทหารผ่านศึกเกราะทมิฬเป็นเหมือนกับเหล็กกล้าที่สามารถบดขยี้ทหารที่มีชุดเกราะบาง ๆ แค่นั้นได้ในทันที

ขุนพลเว่ยเฉิงหันหลังกลับจะวิ่งหนี แต่กลับถูกถีบเข้าที่หลังอย่างจัง ทันทีที่เขาลุกขึ้นก็มีดาบยาวจ่อที่คอ และเผลอพูดออกไปว่า: "เจ้าเป็นใคร"

คนเหล่านี้มีประสบการณ์การต่อสู้มากมาย และทหารที่อยู่ข้างหน้าไม่ใช่คู่มือด้วยซ้ำ

"องค์รักษ์ส่วนตัวลำดับที่หกของแม่ทัพใหญ่มู่!"

"องค์รักษ์ส่วนตัวลำดับที่สิบแปดของแม่ทัพใหญ่มู่!"

"องค์รักษ์ส่วนตัวลำดับที่สามสิบแปดของแม่ทัพใหญ่มู่!"

...

อดีตทหารผ่านศึกเกราะทมิฬแต่ละคนประกาศชื่อลำดับของเขา!

“อดีตทหารผ่านศึกเกราะทมิฬ!”

เว่ยเฉิงตัวสั่น รู้สึกหนาวไปถึงสันหลัง: "เจ้าจะทำอะไร? ข้าเป็นเจ้าหน้าที่ขุนนางของราชสำนัก เจ้าจะฆ่าขุนนางและกบฏรึ ... โอ้ย!"

เพี้ยะ เพี้ยะ เพี้ยะ...

ฉางเซิ่งตบหน้าเขาซ้ายขวารัว ๆ: "ไอขุนนางชาติชั่ว ขอบอกเจ้าไว้เลยนะว่าถ้าครั้งนี้เกิดอะไรขึ้นกับท่านเสนาธิการทหารล่ะก็ พวกข้านี่แหละจะก่อกบฏจริง ๆ!"

ผิงเจี้ยน , อวี๋เถี่ยซาน และกลุ่มทหารผ่านศึกเกราะทมิฬต่างก็มีสายตาเย็นชาปรากฏขึ้น

ย้อนกลับไปตอนนั้น แม่ทัพใหญ่มู่กวาดล้างชาวหวงทั้งหมด สร้างความดีความชอบใหญ่หลวงให้กับราชสำนัก แต่เขากลับถูกใส่ร้ายจนตาย!

ตอนนี้ท่านเสนาธิการทหารเพิ่งเอาชนะชาวหวงได้ ราชสำนักไม่เพียงแต่มีคำสั่งลงมาว่าจะไม่ใช้งานไม่แต่งตั้งปูนบำเหน็จอะไร แต่ไอขุนนางชาติชั่วเหล่านี้ก็เข้ามาใส่ร้ายเขาอีกด้วย

พวกเขาโกรธสุดขีด ความคิดบางอย่างที่พวกเขาเคยข่มมันเก็บซ่อนมันไว้ก่อนหน้านี้ก็วนเวียนไปมาอยู่ตลอดเวลา!

หากไม่ใช่เพราะคำแนะนำของท่านเสนาธิการทหาร พวกเขาก็คงแอบเข้าไปในอำเภอ และสังหารไอขุนนางชาติชั่วเผยเซียนเจิ้งนั้น!

จากนั้นเขาก็ช่วยท่านเสนาธิการทหารหนีเข้าป่าเขา ไม่ยุ่งเกี่ยวกับราชสำนักอีกต่อไป!