บทที่ 594

หลังจากค้างแรมอยู่ที่นี่หนึ่งคืน หวังหยวนและคนอื่น ๆ ก็ออกเดินทางต่อ

เมืองชิงชวนอยู่ไม่ไกลจากเฉิงโจว ดังนั้นไม่นานหวังหยวนก็เดินทางเข้าสู่เฉิงโจวพร้อมกับผู้ร่วมขบวน

อย่างไรก็ตามทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไปในเมือง คนผู้หนึ่งก็ได้รับการรายงานอย่างรวดเร็ว

“เดินทางเร็วยิ่งนัก พวกเขามาถึงแล้วจริง ๆ หรือ...”

ขณะเดียวกัน ณ จวนหลังใหญ่ในเฉิงโจว ไป๋เฟยเฟยถือจดหมายอยู่ในมือพร้อมยิ้มมุมปาก

“เขามาถึงที่นี่แล้วจริง ๆ หรือ?” หญิงสาวในชุดสีม่วงถามด้วยความประหลาดใจ

ไป๋เฟยเฟยพยักหน้า “เขาเข้ามาในเมืองแล้ว ไม่คิดเลยว่าหวังหยวนผู้นี้จะคิดถึงเรื่องรักใคร่ด้วย น่าประหลาดใจยิ่งนักที่เขาเดินทางมารับภรรยาด้วยตนเอง”

หญิงสาวในชุดสีม่วงรู้สึกยินดีในความโชคร้ายของผู้อื่นขณะกล่าว “เช่นนั้นแผนของเจ้าคงสูญเปล่าแล้ว”

ไป๋เฟยเฟยทำหน้ามุ่ย “ผู้ชาย... มีนิสัยเหมือนกันหมด ไม่ว่าใครก็มักมากในกาม ดังนั้นแม้จะเสแสร้งมากเท่าใดก็ไร้ประโยชน์ ข้าเตรียมของขวัญสำหรับการประชุมให้เขาแล้ว และข้าก็เชื่อว่าเขาจะต้องชอบมันมากแน่นอน”

หญิงสาวในชุดสีม่วงกล่าวเสียงดัง “ข้าคิดว่าเขาจะต้องไม่พึงพอใจของขวัญของเจ้าเป็นแน่ บางทีหากเจ้าใช้ตัวเองเป็นของขวัญ เขาก็อาจจะชอบมากก็ได้”

เมื่อไป๋เฟยเฟยได้ยินเช่นนั้นก็ยกมือขึ้น แล้วฟาดลงไปที่ใบหน้าของหญิงสาวในชุดสีม่วงอย่างแรง “แม่นางน้อย ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าข้าไม่สนใจบุรุษ แต่... ข้าสามารถมอบเขาให้เจ้าได้...”

“บังอาจ!”

ทันใดนั้นหญิงสาวในชุดสีม่วงก็จ้องเขม็งมาที่นาง ทำให้ไป๋เฟยเฟยมีความสุขอย่างมาก

“ในเมื่อเพื่อนเก่าของเราอยู่ที่นี่แล้ว เช่นนั้นเราก็ไปหาเขากันเถอะ”

ไป๋เฟยเฟยกล่าวพร้อมฉีกยิ้มขณะพับพัด

...

“ที่นี่คือเฉิงโจวใช่หรือไม่? ช่างกว้างขวางเสียจริง แต่ก็ยังเทียบกับที่ชนบทไม่ได้...”

หวังหยวนกวาดสายตามองและรู้สึกสะเทือนใจ