บทที่ 6

หวังหยวนยิ้มและพูดว่า "ท่านหัวหน้า ข้าแบ่งปลาให้ท่านได้ไม่มีปัญหา และข้านั้นจะแบ่งหนี้สี่สิบกว้านของข้าให้ท่านด้วย! ถ้าหากท่านไม่อยากใช้หนี้ ก็แบ่งที่ดินสองร้อยแปดสิบหมู่ของบ้านท่านให้ข้าสักสิบหมู่ ที่ดินของบ้านข้าติดจำนองอยู่"

“ไอเด็กเจ้าเล่ห์!”

หวังปี่จงเดินจากไปอย่างหงุดหงิด

ข้าแค่อยากได้ปลาเจ้าตัวเดียว เจ้าจะให้ข้าแบกหนี้ไปด้วย และยังให้ข้าแบ่งที่ให้อีกหลายสิบหมู่อีก

ไอคนเสเพลพรรค์นั้น ยังมีหน้าพูดออกมาได้อีก

“ท่านหัวหน้า อย่างเพิ่งไปสิ ข้าแค่ล้อท่านเล่นเท่านั้น อย่าโมโหไปเลย!”

หวังหยวนตะโกนไล่หลังมา

จับปลาได้มากมาย หากมีใครขอแค่สักตัวสองตัว เขาย่อมให้ได้อยู่แล้ว

แต่นี่มาใช้ศีลธรรมบีบบังคับเขาให้แบ่งปลาให้คนทั้งหมู่บ้าน แล้วตัวเองได้ความดีความชอบไป แบบนี้มันไม่ได้

หวังปี่จงโมโหกระฟัดกระเฟียดไม่หันกลับมา

เมื่อเห็นแผนการของหวังหยวนแล้ว ชาวบ้านต่างโห่ร้องและหัวเราะออกมา

เจ้าอยากได้ของของข้า ข้าก็อยากได้ของของเจ้า เจ้าไม่ให้ข้า ข้าจะให้เจ้าไปทำไม

หวังหยวนยกมือแสดงความคารวะ "พ่อแม่ พี่น้อง ลุงป้า น้าอาทุกท่าน ตอนนี้ทุกคนต่างรู้เรื่องของข้า ปลาเหล่านี้ต้องนำไปขายเพื่อใช้หนี้ ดังนั้นวันนี้ข้าจึงต้องเสียมารยาทกับพวกท่านแล้ว หลังจากอุปสรรคในครั้งนี้จบลง ทุกบ้านจะได้ปลาด้วย"

ชาวบ้านยิ้มแย้มและแยกย้ายกันไป

แม้ว่าชีวิตของทุกคนจะไม่ดี แต่ก็ยังดีกว่าหวังหยวนที่เป็นหนี้ถึงสี่สิบกว้าน

ยกเว้นคนใจดำไปถึงแก่น ที่เอาเปรียบเขาได้ในเวลานี้

หวังหานซานพยักหน้าข้าง ๆ เขา

ความสัมพันธ์กับหัวหน้าเป็นเรื่องสำคัญมาก และหวังหยวนจัดการมันได้ดีมาก ไม่มีการแบ่งปลา และไม่ได้ระรานใคร

หวังหยวนพาพวกเขาทั้งสี่กลับบ้าน

"ปลาเยอะมาก!"

มองไปที่ถังปลาหลายสิบถัง หลี่ซื่อหานตกใจ และหันไปมองหวังหยวนด้วยแววตาที่รื้นไปด้วยน้ำตา

เคล็ดลับจับปลาที่สามีบอกเป็นความจริง และเขาสามารถใช้หนี้ได้จริง

“เด็กโง่ ร้องไห้ทำไม!”

หวังหยวนเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของนาง และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเบา ๆ ว่า “ไปเตรียมเซาปิ่งเถอะ คืนนี้พวกเรามีปลากินกัน”

“อื้อ!”

หลี่ซื่อหานพูดรับคำเสียงเบาเหมือนยุง ด้วยใบหน้าร้อนผ่าว และรีบวิ่งไปที่ห้องครัวทันที

ต้าหู่ เอ้อหู่ และหวังซื่อไห่มองด้วยสีหน้าอิจฉา ในเมืองฝู ภรรยาของหวังหยวนนั้นงดงามที่สุด ภรรยาบ้านอื่นก็สู้ไม่ได้

“เสี่ยวหยวน เมื่อเช้าเรากินข้าวบ้านเจ้าแล้ว เย็นนี้คงกินข้าวที่นี่ไม่ได้แล้ว!”

หวังหานซานเทปลาลงในถังน้ำ และกวักมือเรียกลูกชายทั้งสองของเขา

แม้ว่าต้าหู่ เอ้อหู่ อยากจะกินปลา แต่พวกเขาก็กลับไปอย่างไม่ลังเล

เมื่อเช้ากินข้าวไปมื้อหนึ่งแล้ว พวกเขาก็พอใจแล้ว

อย่าโลภมาก！

“ใช่ ไม่กินแล้ว จะกลับบ้านไปกินข้าว!”

หวังซื่อไห่กลืนน้ำลาย ทั้งสามคนจะไปแล้ว เขาอยู่ต่อก็คงเสียมารยาท

หวังหยวนเรียกหยุดพวกเขาทั้งสี่ไว้ "อย่าเพิ่งไป นอกจากกินแล้ว ยังมีงานอื่นอีก!"

หวังหานซานหยุดฝีเท้า "งานอะไรรึ?"

หวังหยวนเดินไปที่ถังปลาของเมื่อวาน "มัดปลาแบบนี้!"

เมื่อมองไปที่ถังปลา ทั้งสี่คนต่างก็ตกใจ

ในถังปลา มีปลาที่ถูกมัดหัวและหางจนตัวโค้งงอเหมือนคันธนู และเหงือกปลาก็อยู่ในถังน้ำ

แล้วปลาทั้งหมดก็ยังมีชีวิตอยู่

ปลาเมื่อนำขึ้นจากแม่น้ำ หากไม่เก็บให้ดี อยู่ได้ไม่กี่ชั่วยามก็ตายแล้ว

หวังหยวนจับมัดไว้แบบนี้ ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ ปลาก็ยังมีชีวิตอยู่

หลี่ซื่อหานที่อยู่ในครัวก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน

”หวังหยวนจึงอธิบายว่า "นี่คือ ‘เทคนิคมัดปลาแบบคันธนู’ ผูกหัวและหางของปลา เพื่อให้เหงือกของปลาสามารถหายใจเอาออกซิเจนได้มากขึ้น ตราบใดที่มีน้ำเพียงเล็กน้อย ปลาจะไม่ตายเพราะขาดออกซิเจนในน้ำ!"

"ออกซิเจน? ขาดออกซิเจน?"

ถึงทั้งสี่คนจะงุนงง แต่ก็มีความดีใจมากเช่นกัน

พวกเขาไม่เข้าใจว่าออกซิเจนคืออะไร แต่พวกเขารู้ว่าปลาที่ยังเป็น และปลาตายแล้วมีสองราคา

หวังหานซานกวักมือ "งั้นมามัดมันกันเถอะ ทำงานกันสักพัก แล้วค่อยกินอะไรกัน!"

หวังหยวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม "การมัดปลาแบบคันธนูต้องมัดสองครั้ง หนึ่งต้องมัดหางปลา หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วยาม สิ่งสกปรกในตัวปลาจะถูกขับออกทางรูทวาร จากนั้นก็คลายที่หางออกและมัดอีกรอบ ปลาที่มัดด้วยวิธีนี้ ปลาจะสดและเนื้อนุ่มขึ้นด้วย"

ทั้งสี่คนมองไปที่หางปลา มีรอยผูกมัดอยู่สองรอยจริง ๆด้วย

ใบหน้าของเอ้อหู่เต็มไปด้วยความเลื่อมใส “พี่หยวน ท่านทำไมถึงรู้เคล็ดลับตกปลาได้ มัดปลาแบบคันธนูอีก ท่านรู้เยอะมาก!”

"ยังต้องถามอีกรึ?”

หวังซื่อไห่ทำสีหน้าเหมือนมองทุกอย่างได้อย่างทะลุปรุโปร่ง "หวังหยวนเป็นบัณฑิตที่ผ่านการสอบถงเซิง เขาน่าจะได้เรียนรู้เคล็ดลับการตกปลา และมัดปลาแบบคันธนูจากหนังสือ ถูกต้องไหม หวังหยวน!"