บทที่ 60

คนรับใช้คนหนึ่งวิ่งเข้าไปในร้านขายของชำริมถนน แล้วรีบหยิบอ่างน้ำออกมาวางภายในรถ

“จ๋อม…”

เสียงล้างมือเบา ๆ ดังขึ้น

ต้าหู่กลั้นหายใจ สงสัยว่าแม่นางในรถจะสนใจซื้อสบู่ของพี่หยวนหรือไม่

แม้ว่านางจะซื้อจริง แต่คนคนหนึ่งจะซื้อสักกี่ชิ้นกันเชียว?

หวังหยวนเองก็กังวลเล็กน้อยเช่นกัน

หลังจากเอ่ยถึงสรรพคุณการฟื้นฟูผิว ทำให้ขาวใสขึ้น ลบเลือนริ้วรอย กลิ่นหอมติดทน เขาเชื่อว่าเจ้าของมือที่ขาวและอ่อนโยนคู่นี้จะต้องสนใจซื้อมันแน่ ไม่มีสตรีนางใดต้านทานผลิตภัณฑ์เหล่านี้ได้

อยากรู้นักว่าแม่นางผู้นี้จะซื้อกี่ก้อน และความนิยมของมันจะแพร่กระจายไปในหมู่สหายสนิทของนางหรือไม่

แท้จริงแล้วกลุ่มลูกค้าของสบู่ก็คือสาว ๆ เหล่านี้ คนธรรมดาอาจหาซื้อไม่ได้

สักพักเสียงเย็นชาก็ดังมาจากภายในรถ “สบู่ของเจ้าราคาชิ้นละเท่าไหร่?”

หวังหยวนตอบ “ราคาขายปลีกอยู่ที่ชิ้นละหนึ่งหรือสองก้วน หากซื้อมากกว่านั้น จะได้รับส่วนลดเพิ่ม!”

ดวงตาของต้าหู่และคนรับใช้ทั้งสี่แทบถลนออกมา!

เงินสองก้วนถือเป็นปริมาณที่เพียงพอสำหรับเลี้ยงชีพครอบครัวตลอดหนึ่งเดือน ใครจะยอมควักจ่ายเพื่อซื้อสบู่ล้างมือกัน

เสียงเย็นชาในรถพูดอีกครั้ง “เหตุใดเจ้าไม่ไปเสนอขายตามร้าน? แทนที่จะเร่ขายไปตามถนน สู้เสนอของดีให้เจ้าของร้านไม่ดีกว่าหรือ?”

หวังหยวนถอนหายใจ “มีผู้ประสงค์ร้ายพยายามขัดขวางข้าน่ะสิ!”

“โอ้!”

เสียงเย็นชาดังขึ้น “ไปเรียกเจ้าของร้านขายของชำตระกูลหูมา”

คนรับใช้คนหนึ่งวิ่งเข้าไปในร้านขายของชำ ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับเจ้าของร้าน

เจ้าของร้านกล่าวทักทาย “ข้าน้อยคารวะคุณหนูใหญ่!”

หวังหยวนตกใจมาก

ไม่คาดคิดเลย เขาแค่เสนอขายของให้กับรถม้าคันงามแบบสุ่ม กลับกลายเป็นว่านางคือบุตรสาวคนโตของตระกูลหู

ตระกูลที่มีอำนาจทั้งสามตระกูลในอำเภอ ได้แก่ ตระกูลโจว ตระกูลหลิว และตระกูลหู พวกเขาเป็นผู้ประกอบการที่ครองพื้นที่ทำกำไรมากที่สุดในด้านสิ่งทอ เกลือ และธัญพืช ในบรรดาสินค้าทั้งหมด ตระกูลหูเป็นผู้มีอิทธิพลสูงสุดด้านการค้าธัญพืช

มือหยกสีขาวละเอียดอ่อนถือสบู่แล้วยื่นออกจากม่านรถ “มีใครเคยเสนอขายสบู่ประเภทนี้ให้กับร้านขายของชำบ้างหรือไม่?”

“มีขอรับ!”

เจ้าของร้านมองไปที่หวังหยวนแล้วกล่าวว่า “นายน้อยท่านนี้เพิ่งมาที่นี่ แต่นายน้อยใหญ่ของตระกูลหลิวส่งคนมาส่งข้อความ ขอให้ตระกูลหูปฏิเสธเขา ข้าน้อยกลัวว่าอาจทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างสองตระกูล ดังนั้นจึงไม่รับซื้อสบู่จากนายน้อยท่านนี้”

เสียงเย็นชาในรถดังขึ้น “เจ้าเป็นเจ้าของร้านของตระกูลหู หรือเจ้าเป็นเจ้าของร้านของตระกูลหลิวกันแน่? ตระกูลหลิวสั่งห้าม เจ้าก็ปฏิเสธสินค้าที่อาจจะทำกำไรให้กับตระกูลหูทันทีเลยอย่างนั้นรึ?”