บทที่ 62

“คิดจะสู้งั้นรึ เกรงว่าเอาชนะข้าไม่ง่ายหรอก พี่น้องทั้งหลาย ฆ่าเจ้าโง่พวกนี้ซะ!”

ฝานเจียงหลงออกคำสั่ง พวกอันธพาลมากกว่าสิบคนก็รีบรุดเข้ามา เช่นเดียวกับที่พวกเขาถูกเอ้อหู่ทุบตีครั้งล่าสุด!

“รนหาที่ตาย!”

เอ้อหู่กระโจนเข้าหากลุ่มคน

“อ๊าก!”

ฝานเจียงหลงถูกโจมตีอย่างรุนแรงเช่นนั้นก็ล้มลงกับพื้น

พวกอันธพาลคนอื่น ๆ มีสายตาหวาดกลัวอย่างชัดเจน แต่พวกเขาก็กัดฟัน และปิดล้อมเอ้อหู่ต่อไป

“ใครมันกล้าโจมตีคนหมู่บ้านต้าหวังของเรา ข้าจะเอาชนะพวกอันธพาลเหล่านี้ให้ตายไปซะ!”

สมาชิกแผงขายปลาดึงไม้ค้ำแผงของตัวเองออกมาบ้าง พี่น้องตระกูลกัวทั้งสามเองก็ด้วย หมายปรี่เข้าไปหาเหล่าอันธพาล

“เดี๋ยวก่อน!”

หวังซื่อไห่หยุดพวกเขาไว้ “พวกเขาดูผิดแปลกไปจากปกติ อย่าเข้าไปยุ่งเลยดีกว่า พวกเขาไม่มีอาวุธ อย่างไรก็ไม่สามารถทำร้ายเอ้อหู่ได้”

“ใช่ พวกเขาผิดปกติจริง ๆ เราอย่าเพิ่งลงมือทำอะไรเลย รอดูก่อน”

กัวฉางก็แนะนำไปในทางเดียวกัน เขาเองก็สังเกตว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นกับเหล่าอันธพาลในวันนี้

เมื่อก่อน ทุกครั้งที่พวกเขาเห็นหน้าเอ้อหู่ คนเหล่านั้นต่างก็ยักคิ้วหลิ่วตาและส่งยิ้มเพื่อเอาอกเอาใจเขา

ดูเหมือนว่าวันนี้พวกเขาจงใจมาหาเรื่องโดยเฉพาะ

แม้ว่าสมาชิกแผงขายปลาจะโกรธ แต่พวกเขาก็ไม่ทำอะไร จับไม้ค้ำแผงรอดูสถานการณ์

ทุกคนรู้จักฝีมือการต่อสู้ของเอ้อหู่ดี อันธพาลเหล่านี้ไม่มีทางสู้เขาได้ หากไม่ใช้อาวุธ

ผัวะ ผัวะ ผัวะ…

เอ้อหู่ระดมกำลังเข้าต่อยเตะ!

“เทพเซียนช่วย…”

ไม่นานหลังจากนั้น ฝานเจียงหลงและอันธพาลนับสิบก็ล้มลงไปกองกับพื้น ทุกคนต่างร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

“น่าขยะแขยง คราวที่แล้วยังไม่เข็ดหลาบ คราวนี้ยังมาเปิดฉากโจมตีพวกข้าอีก!”

เอ้อหู่สะบัดหมัดแล้วยืดตัวขึ้นมองดูผู้คนตรงหน้าด้วยความดูถูก!

“คนทุบตีกันตาย พ่อค้าแผงขายปลาหมู่บ้านต้าหวังทุบตีคนจนตาย ทุกคนมาดูนี่เร็ว!”