บทที่ 637

“เอาล่ะ ต้องการหินประเภทนี้ ยิ่งเยอะก็ยิ่งดี จากนั้นก็ไปส่งมันที่ป้อมหลิวเจีย แล้วเอาภาชนะกระเบื้องไปที่ป้อมหลิวเจียด้วยเช่นกัน”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ ต้าหู่ก็ยังคงสับสน

แต่เขาไม่ลังเล เริ่มปฏิบัติตามคำสั่งของหวังหยวน

แต่สิ่งที่หวังหยวนอธิบาย...

เขาก็ยังคิดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง!

...

ในเวลาเดียวกัน นกพิราบส่งสาส์นก็บินจากเฉิงโจวไปยังเมืองหวง!

ในวังหลวง ไทเฮาทรงสวมชุดสีแดงและมงกุฎทองคำ จับนกพิราบบินไว้ในมือ แล้วเผยรอยยิ้มอ่อน

“พลังแห่งต้าเย่หมดลงแล้ว คนมีความสามารถเช่นนี้จึงต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ แต่... ชายผู้นี้ยังคงมีจิตใจเข้มแข็ง ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่ยอมละทิ้งต้าเย่ ดังที่คาดไว้ เขาเป็นเหมือนขุนพลมู่ ภักดีต่อแผ่นดิน และเป็นผู้ประเสริฐ!”

“ในเมื่อเจ้าไม่หมดหวัง เช่นนั้นข้าจะช่วยเจ้า…”

ฮองเฮาเมืองหวงหลับตาไตร่ตรอง จากนั้นลืมตาขึ้น ราวกับว่านางได้ตัดสินใจบางอย่างแล้ว

“บอกเหล่าองครักษ์เงาทมิฬว่าถึงเวลาลงมือแล้ว!”

ชายในชุดเกราะสีแดงด้านล่างรับคำสั่ง แล้วเดินออกไปทันที

เซียวฉู่ฉู่ค่อย ๆ ยืนขึ้น ใบหน้ามีรอยยิ้ม

“หวังหยวน คนที่ข้าหมายตาไว้ไม่เคยรอดจากเงื้อมมือของข้า ดังที่อ๋องถูหนานกล่าวไว้ ข้ายังจำได้ว่าหากข้าพิชิตใจเจ้าได้... ข้าก็สามารถพิชิตโลกได้!”

...

ในเวลาเดียวกัน นกพิราบส่งสาส์นตัวหนึ่งออกจากเมืองหวง มุ่งหน้าไปยังเมืองชิงชวนในต้าเย่!

ขุนพลผู้พิทักษ์เมืองชิงชวนมีนามว่าเจิ้งไท่ชิง หลังจากได้รับนกพิราบส่งสาส์นแล้ว เขาก็ยืนอยู่ใต้แสงจันทร์เป็นเวลานานก่อนจะพูด

“ไปเรียกเจิ้งเอ๋อร์มา”

“เอ๊ะ!”