บทที่ 64

"หา!”

สมาชิกแผงขายปลาถึงกับตกใจ

ไม่มีใครคิดว่าหวังเอ้อโกวจะกล้าหาญถึงขนาดกล้าฟ้องร้ององครักษ์ฟางด้วยซ้ำ

“กัวเหลียง รีบไปหาผู้มีพระเจ้าของเจ้า ข้าจะไปที่ศาลาว่าการเพื่อเจรจาบางอย่าง เผื่อผู้ที่โบยไม้กระดานจะผ่อนแรงลงบ้าง!”

กัวฉางออกคำสั่งแล้วรีบไล่ตามเขาไป

คนของศาลาว่าการออกแรงในการโบยผู้ตีกลองที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ขึ้นอยู่กับเงินสินบนที่จ่าย

หากพวกเขาไม่ได้รับเงิน อาจจะโบยตีถึงขั้นกระดูกหักกันไปข้าง แต่หากพวกเขาได้รับสินบน อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ยังมีชีวิตอยู่หลังจากการถูกโบย

หวังเอ้อโกววิ่งไปจนถึงที่ทำการอำเภอ และรีบตรงไปที่กลองเติงเหวินอย่างไม่รอช้า

ท่าทางของผู้เฝ้าประตูสองคนเปลี่ยนไป รีบขึ้นไปหยุดบุคคลนั้นด้วยดาบโดยตรง!

ขณะที่เขารีบก้าวออกไป กัวฉางที่ไล่ตามมาก็ก้าวไปข้างหน้าและคว้ามือพวกเขาไว้ “นายท่านทั้งสอง โปรดช่วยข้าหน่อย พวกเรามาเรียกร้องความยุติธรรมเท่านั้น น้องชายของข้ายังเด็กเกินกว่าจะถูกทุบตีจนตาย กรุณาเบามือให้เขาทีเถิด!”

เงินสองก้อนหล่นลงบนมือของพวกเขา ขุนนางทั้งสองชั่งน้ำหนัก จากนั้นมองหน้ากันแล้วตอบรับ “พวกเจ้านี่ค่อนข้างรู้ความ ไม่ต้องกังวลไป น้องชายของเจ้าจะไม่ถูกทุบตีจนตายแน่”

กัวฉางถอนหายใจออกด้วยความโล่งอก

ตึง ตึง ตึง…

ที่หน้ากลอง หวังเอ้อโกวหยิบไม้ตีกลองขึ้นมาแล้วทุบลงไปอย่างแรง

ผู้คนทั้งที่ว่าการอำเภอตกอยู่ในภาวะตื่นตัว ขุนนางประจำศาลาว่าการรีบขึ้นควบบนหลังม้าแล้วห้อตะบึงออกไปตามหานายอำเภอ

ทันทีที่เสียงกลองดังขึ้น นายอำเภอจะต้องขึ้นนั่งบัลลังก์ นี่เป็นกฎเหล็กอันยิ่งใหญ่

ณ ค่ายทหารหลังที่ว่าการอำเภอ

สิงซานได้ยินเสียงกลองจึงออกไปดู แล้วรายงานกับชายวัยกลางคนคนหนึ่ง “องครักษ์ฟาง คนหัวรั้นพวกนั้นกำลังตีกลองอยู่”

“เจ้าจัดการเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”

ฟางเถี่ยซิน หนึ่งในสามองครักษ์ใหญ่ในค่ายทหารของที่ทำการอำเภอ สวมชุดสีดำปกตั้ง รูปร่างผอมเพรียว ดวงตาสดใสคมกริบ

สิงซานผู้ซึ่งวางอำนาจบาตรใหญ่เมื่ออยู่ต่อหน้าเหล่าอันธพาล กลับประจบประแจงเขาเป็นอย่างยิ่ง “ทุกอย่างได้รับการจัดการตามคำสั่งของท่านแล้วขอรับ!”

“เช่นนั้นก็ดี!”

ฟางเถี่ยซินหมุนนิ้วหัวแม่มือของเขา “เมื่อนายอำเภอขึ้นนั่งบัลลังก์ พวกเขาจะได้รับการตัดสินว่าเป็นพวกอันธพาลทันที”

สิงซานขมวดคิ้วและกล่าวว่า “ใต้เท้า ข้ายังสับสนนิดหน่อย นายอำเภอเพิ่งตัดสินให้พวกเขาชนะคดีเมื่อไม่กี่วันก่อน ทว่าตอนนี้พวกเรากลับเปลี่ยนดำเป็นขาว ทำให้พวกเขาให้กลายอันธพาล นี่ไม่ถือเป็นการตบหน้านายอำเภอหรอกหรือ? เขาจะตำหนิพวกเราหรือไม่?!”

ฟางเถี่ยซินยิ้มอย่างมั่นใจ “สิงซาน ในศาลาว่าการมีขุนนางกี่ท่าน?”

สิงซานตัวสั่น “สามขอรับ!”