บทที่ 660

“สารเลว!”

“เจิ้งไท่ชิง เจ้ารังแกข้ามากเกินไปแล้ว ถึงกับไม่ยอมให้เฉิงโจวของข้ายอมจำนน!”

ในขณะนี้ เฉิงเหลียวก็ได้รับตำราม้วนไม้ไผ่มาจากด้านนอก พร้อมมีสีหน้าตกตะลึงทันที!

หากกองทัพชิงชวนไม่ยอมรับการยอมจำนน ไม่ว่าจะเป็นเปิดเมืองหรือไม่ก็ตาม เมืองนี้ก็จะถูกสังหารหมู่!

ไม่ให้เหลือราษฎรแม้แต่เพียงผู้เดียว!

“ท่านพ่อ...เช่นนั้นเราควรทำอย่างไรดี เมื่อเรื่องต่าง ๆ เกิดขึ้นแล้ว...เราต้องตายสถานเดียวงั้นหรือ!”

ตอนนี้เฉิงอู๋จี้ตื่นตระหนกแล้ว เขายังไม่อยากตาย!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉิงเหลียวก็สูดหายใจเข้าลึก จากนั้นมีแสงริบหรี่แวบขึ้นมาในดวงตาของเขา

“มีวิธีเดียวเท่านั้นที่จะแก้ไขวิกฤตินี้ได้!”

หลังจากที่เฉิงเหลียวพูดจบ เฉิงอู๋จี้ก็ตกตะลึงและสับสนอยู่ครู่หนึ่ง

“ยังมีวิธีอื่นอีกหรือ?” เฉิงอู๋จี้คิดไม่ออก เฉิงโจวของพวกเขาสามารถทำอะไรได้อีกเมื่อต้องเผชิญกับกองทัพสามหมื่นนาย!

“ถูกต้อง! ขอให้หวังหยวนทำหน้าที่เป็น...เสนาธิการทหาร!”

เมื่อเฉิงเหลียวเอ่ยพูด เฉิงอู๋จี้ก็ตกตะลึงทันที แต่สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปมาก ทันใดนั้นก็ได้สติขึ้นมา!

“ท่านพ่อ ท่านหมายความว่าขอให้หวังหยวนทำหน้าที่เป็นที่เสนาธิการทหารเพื่อต่อต้านกบฏหรือ? เขา... เขาสามารถเอาชนะกองทัพของฮวงเหยียนได้ บางที... เขาสามารถทำได้จริง ๆ!”

เฉิงอู๋จี้ย่อมรู้โดยปริยายว่าหวังหยวนเป็นเสนาธิการทหารในศึกระหว่างอู๋หลิงและอ๋องถูหนานในครั้งนั้น หากไม่ใช่เพราะหวังหยวนก็คงไม่ชนะง่าย ๆ!

บัดนี้ หากมีคนที่สามารถช่วยเฉิงโจวได้จริง ๆ ก็คือ...

เป็นใครอื่นไปไม่ได้นอกจากหวังหยวน!

“ถูกต้อง ไม่ว่าเสนาบดีฝ่ายขวาจะกลัวหวังหยวนอย่างไรก็ตาม หรือเสนาบดีฝ่ายซ้ายจะพยายามโน้มน้าวหวังหยวนอย่างไร ว่ากันจนถึงแก่นแท้แล้ว พวกเขาทุกคนต่างก็รู้ความจริง แม้จะเป็นข้าในตอนนี้ก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหวังหยวนจะมีความสามารถที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้ แต่ภัยพิบัติกำลังจะเกิดขึ้น เขาจะช่วยอย่างแน่นอน!”

“ไม่เช่นนั้น...เขาก็จะตายสถานเดียวเช่นกัน!”