บทที่ 668

เฉิงเหลียวรู้ว่าการปิดล้อมเมืองจะเริ่มในตอนกลางวัน ไม่ใช่ตอนกลางคืน แต่เป็นในตอนเช้า!

นั่นเป็นเวลาที่ดีที่สุดในการตีเมือง!

แต่กองทัพชิงชวนยังไม่มา นั่นหมายความว่าพวกเขาจะไม่มา!

อย่างน้อยวันนี้...

จะไม่มาแล้ว!

“ทำไมกัน? เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร?”

เฉิงเหลียวอดไม่ได้ที่จะถามออกมา

“เจ้าไม่ได้อ่านจดหมายเมื่อวานหรอกหรือ? ทำไมเจ้ายังถามอยู่อีกล่ะ?” หวังหยวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ถึงแม้ข้าจะอ่านแล้ว แต่...เขานั้น...มั่นใจในความสามารถ คิดอยากจะสู้กับเจ้าหรือเปล่า?”

นั่นคือทั้งหมดที่เฉิงเหลียวคิดได้ นอกจากนั้นเขายังคิดอะไรไม่ออกอีกเลย

หวังหยวนยิ้มมองเฉิงเหลียว แล้วพูดอย่างเรียบเฉย

“เจ้าอยากฟังความจริง จริง ๆ อย่างนั้นเหรอ?”

หวังหยวนยิ้มเหมือนไม่ยิ้มเหลือบมองเฉิงเหลียว หลังจากพูดจบ เขาก็ตกใจนิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง

"ย่อมแน่อยู่แล้ว"

เฉิงเหลียวพูดตามตรง

“ในเมื่อเจ้าอยากฟังก็นั่งลง แล้วข้าจะเล่าให้ฟัง”

หลังจากหวังหยวนพูดจบ เฉิงเหลียวก็หายใจเข้าลึก ๆ และนั่งลงฝั่งตรงข้ามหวังหยวนและตั้งใจฟัง

“เรื่องในวันนี้ที่ข้าจะพูด เจ้าได้ยินแล้ว ถ้าอยากพูดข้างนอกก็พูดไปเถอะ ข้าไม่สนหรอก ที่ข้าบอกเจ้าเพราะว่า...บางทีข้าอาจปิดมันไว้ไม่ได้อีกแล้ว”