บทที่ 671

“ท่านที่ปรึกษามีความสามารถที่ยอดเยี่ยม ข้าน้อยละอายใจนัก ท่านที่ปรึกษาได้โปรดวางแผนหาทางรอดให้พวกเราด้วย!”

“ท่านที่ปรึกษาได้โปรดวางแผนหาทางรอดให้พวกเราด้วย!”

“ท่านที่ปรึกษาได้โปรดวางแผนหาทางรอดให้พวกเราด้วย!”

พวกเขาที่ได้เห็นความสามารถที่แท้จริงของหวังหยวนแล้ว ในตอนนี้พวกเขาจึงมีความรู้สึกมั่นใจขึ้นมาแล้ว

"ข้ารับปากกับพวกเจ้าไว้ว่าจะหาทางรอดให้ทุกคน มันจะเป็นจริง คำสัญญาของเมื่อวานเป็นจริงแล้ว ตราบใดที่เจ้าเชื่อในตัวข้า เฉิงโจวจะไม่ถูกตีแตก!"

“คูเมืองที่ยังขุดไม่เสร็จเมื่อวานนี้ วันนี้ทำต่อให้เสร็จ แล้วสั่งการลงไปว่าทหารในเฉิงโจวอย่าพูดเรื่องจะพ่ายแพ้แม้แต่นิดเดียว อย่าทำลายขวัญกำลังใจของกองทัพ!”

“ข้าได้ยินทหารพูดอย่างนี้ ฆ่านายร้อย นายร้อยพูดอย่างนี้ ฆ่านายพันนายพัน พูดอย่างนี้ ฆ่าแม่ทัพ!”

“ถ้าท่านแม่ทัพพูดแบบนี้ พวกเราเฉิงโจวก็เตรียมตัวตายได้เลย!”

หวังหยวนจ้องมองทุกคนด้วยสายตาเย็นชาและพูดอย่างนิ่ง ๆ หลังจากที่พวกเขาได้ฟัง สีหน้าของพวกเขาก็เริ่มจริงจังขึ้นทันที

“น้อมรับคำสั่งท่านที่ปรึกษา!”

หวังหยวนพยักหน้าแล้วพูดต่อ "บอกชาวบ้านด้วยว่าคำสัญญาเมื่อวานวันนี้เป็นจริงแล้ว บอกพวกเขาว่าข้าหวังหยวนอยู่ที่นี่เพื่อช่วยพวกเขา และอย่าให้พวกเขายอมแพ้ง่าย ๆ เด็ดขาด!"

หลังจากพูดแล้ว ทุกคนก็พยักหน้า แต่ขุนพลคนหนึ่งยังคงพูดอยู่

“ท่านที่ปรึกษา แม้ว่าวันนี้วิกฤตจะผ่านพ้นไปแล้ว แต่พรุ่งนี้เราจะจัดการกับศัตรูอย่างไรดี? ไม่มีทางที่เราจะทนต้านทหารสามหมื่นนายเข้ามาประชิดเมืองได้!”

ขุนพลบางคนรีบพูดออกมาอย่างประหม่า

หวังหยวนยิ้มและพูดอย่างสงบ "สิ่งจำเป็นสำหรับการป้องกันเมือง เจ้าเตรียมเรียบร้อยแล้วหรือยัง?"

“ขอรับ! เตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว!” เซี่ยเฟิง แม่ทัพใหญ่ ผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพเฉิงโจวกล่าว

หวังหยวนพยักหน้า "ดีมาก สั่งการลงไป เตรียมจดหมายพันฉบับ แล้วโยนไปที่กองทัพชิงชวนในวันนี้ เนื้อหาที่เขียนคือพวกเขาก่อกบฏ และจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย ครอบครัวของพวกเขาจะกลายเป็นทาสตลอดไปไม่มีวันหลุดพ้น หากพวกเขาล้มเลิกหันหลังกลับตอนนี้ ราชสำนักยังพอให้อภัยโทษพวกเขาได้ อย่างน้อยก็ปลดระจำการกลับบ้านของพวกเขาได้ จะได้หลีกหนีเคราะห์ภัยได้ ส่วนที่เหลือพวกเจ้าคงรู้วิธีเขียน”