บทที่ 69

หวังหยวนหัวเราะเยาะ “ถ้าพวกเจ้าไม่กล้าก็ไม่เป็นไร พวกเราชาวบ้านหมู่บ้านต้าหวังกล้า เราต่อสู้กับพวกอันธพาล และไม่กลัวว่าจะถูกเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนจับ ถ้าพวกเจ้าไม่ช่วยก็ช่างประไร แต่ทำไมถึงต้องถ่วงแข้งถ่วงขา กลับให้การเป็นพยานเท็จ ช่วยคนที่ทำร้ายพวกเจ้า? ถ้าพวกเจ้าไม่ใช่คนขี้ขลาด แล้วเป็นตัวอะไร?”

“เรา...พวกเราผิดไปแล้ว!”

พ่อค้าและชาวบ้านต่างอดไม่ได้ที่จะร้องไห้!

วันนั้นหวังโปลู่สร้างปัญหาในเขตซานเจียง นายท่านสิงมาและจากไปโดยไม่พูดอะไร พวกเขาเฝ้าดูด้วยความโกรธ

องครักษ์สวี่และผู้ตรวจการต่างส่ายหัวอยู่ข้าง ๆ แค่ขอให้ชาวประมงและพ่อค้ายอมรับความผิดพลาดของพวกเขาก็ไม่มีประโยชน์ พวกเขาไม่กล้าเป็นพยาน ทำให้ทุกอย่างไร้ประโยชน์!

ปัง!

หวังหยวนกระโดดลงจากแผ่นหิน และคว้าคอชาวประมงเฒ่าน้ำตาคลอเบ้า “ท่านขายปลาอยู่ที่นี่ไปได้เท่าไหร่ แล้วถูกกรรโชกค่าคุ้มครองไปทั้งหมดเท่าไหร่?”

ชาวประมงเฒ่ามีรูปร่างผอมแห้ง สวมชุดผ้าลินินขาดรุ่งริ่ง และที่เท้าไม่มีแม้แต่รองเท้า หวังหยวนมองดูเขาเหมือนสัตว์ป่า ชาวประมงเฒ่าตอบโดยไม่รู้ตัวว่า “ข้าขายปลาที่นี่มาสิบปีแล้ว ปกติจะมาขายทุก ๆ สามวัน ครั้งละสิบกิโลหรือยี่สิบว่ากิโล ปลาตัวเล็กถูกปรับแปดสิบเหวิน ส่วนปลาตัวใหญ่ถูกปรับหนึ่งร้อยหกสิบเหวิน”

หวังหยวนถามอีกครั้ง “ถ้าคำนวณอย่างนั้น ท่านจะถูกปรับอย่างน้อยหนึ่งร้อยเหวินในแต่ละครั้ง ท่านรู้ไหมว่าท่านถูกปรับเป็นเงินเท่าไรในช่วงสิบปีที่ผ่านมา”

ชาวประมงเฒ่าส่ายหัว เขารู้สึกว่ามันเยอะมาก แต่ก็นับไม่เป็น

หวังหยวนตอบกลับ “ครั้งละหนึ่งร้อยเหวิน สามวันครั้ง สิบครั้งในหนึ่งเดือนเป็นหนึ่งก้วน หนึ่งปีมีสิบสองเดือนคือสิบสองก้วน และสิบปีคือหนึ่งร้อยยี่สิบก้วน ช่วงสิบปีมานี้ ท่านถูกกรรโชกเป็นเงินหนึ่งร้อยยี่สิบก้วน”

“อะไรนะ? หนึ่งร้อยยี่สิบก้วน พวกเขาเอาเงินหนึ่งร้อยยี่สิบก้วนไปจากข้า! ข้า ข้ามีชีวิตอยู่มาเกือบทั้งชีวิต และไม่แม้แต่จะได้รับสิบก้วนด้วยซ้ำ!”

ชาวประมงเฒ่าร้องเสียงดัง “ฮือ ฮือ ฮือ พวกเขากรรโชกข้าได้มากมายขนาดนี้ได้ยังไง พวกเขาโหดร้ายยิ่งกว่าเสือและหมาป่าเสียอีก! ลูกชายของข้ายังไม่ได้ออกเรือนแต่งภรรยาด้วยซ้ำ ถ้าเงินจำนวนนี้ไม่ได้ถูกโกง ลูกชายของข้าก็คงสร้างบ้านแล้วแต่งเมียได้ พวกเขาโหดร้ายเกินไปแล้ว!”

ชาวประมงหลายคนตกตะลึง พวกเขานึกไม่ถึงว่าหลังจากเหนื่อยสะสมมาหลายปี อันธพาลประมงจะสามารถเก็บเงินได้มากมายขนาดนี้

พ่อค้ากัดฟันแน่นมากกว่า พวกเขาจ่ายเงินมากกว่าชาวประมง

พวกที่ขายปลาระยะสั้นไม่สนใจอะไรมาก

หวังหยวนคว้าชาวประมงหนุ่มคนหนึ่งแล้วพูดว่า “เจ้าขายปลาที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว อันธพาลประมงกรรโชกเจ้าไปครั้งละเท่าไหร่!”

ชาวประมงหนุ่มกระวนกระวายใจ “ข้าก็ไม่รู้ว่าคำนวณบัญชีอย่างไร ข้าขายปลาให้แม่รักษาพยาบาล ข้าก็มาที่นี่ทุก ๆ สามหรือสี่วัน และขายครั้งละหนึ่งถึงยี่สิบกิโลหรือยี่สิบสามสิบตัวกิโล เวลามีปลาน้อยจะถูกปรับหกสิบเหวิน แต่เวลามีปลายิ่งมากก็จะถูกปรับสามร้อยหกสิบเหวิน ข้าขายปลาที่นี่มาสามปีแล้ว เจ้าช่วยข้าคำนวณให้หน่อยว่าพวกเขาปรับเงินข้าไปเท่าไหร่!”

หวังหยวนตอบ “เจ้าสามารถคำนวณได้ครั้งละหนึ่งร้อยเหวินเหมือนกัน ซึ่งก็คือประมาณหนึ่งก้วนในหนึ่งเดือน หนึ่งปีมีสิบสองเดือน สิบสองก้วนและสามสิบหกก้วนในสามปี”

ชาวประมงหนุ่มกัดฟันและร้องไห้ “ถ้าพวกเขาไม่ได้เก็บเงินสามสิบหกก้วนนั่น อาการป่วยของแม่ข้าคงจะหายขาดไปนานแล้ว!”

“ตอนนี้เจ้ายังเด็กอยู่ เจ้ายังสามารถมาขายปลาที่เมืองได้อีกสามสิบปีข้างหน้า!”

หวังหยวนถอนหายใจ “สิบสองก้วนในหนึ่งปี สิบปีคือหนึ่งร้อยยี่สิบก้วน ในยี่สิบปีก็เท่ากับสองร้อยสี่สิบก้วน และสามร้อยหกสิบก้วนในสามสิบปี! เงินมหาศาลจำนวนนี้เพียงพอที่จะซื้อและเป็นเจ้าของที่ดินหนึ่งร้อยเอเคอร์ ทั้งยังสามารถสร้างบ้านอิฐสี่หลังพร้อมห้องแปดห้องและลานบ้าน ซ้ำยังสามารถทำให้เจ้ามีเนื้อสัตว์กินทุกวันเป็นเวลาสิบปี!”

“ไม่ ข้าไม่สามารถให้เงินพวกเขาได้มากขนาดนั้น ข้าจะเก็บเงินไว้ให้แม่ไปหาหมอ!”

หลังจากพูดสิ่งนี้ ชาวประมงหนุ่มก็รู้สึกได้ทันทีว่าเขาได้สูญเสียไปมหาศาลมาก