บทที่ 701

ในขณะนี้ ไทเฮาทรงส่งเสียงกระแอมอย่างเย็นชา!

“นี่คือท้องพระโรง อากู่ฉา ข้าเข้าใจว่าเจ้าต้องการล้างแค้นให้พ่อของเจ้า ทว่านี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะทำท่าทางเหิมเกริมได้ ห้ามพูดถึงเรื่องนี้อีก ถอยออกจากราชสำนักซะ!”

เมื่อพูดเช่นนั้น หวังหยวนก็เห็นร่างที่อยู่หลังม่านลุกขึ้นและจากไป และนางกำนัลหลายคนก็พาอ๋องตัวน้อยออกไปด้วย

หวังหยวนกระพริบตา ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า “น้อมส่งฝ่าบาท น้อมส่งไทเฮา”

หลังจากพูดเช่นนั้น หวังหยวนก็กำลังจะหันหลังกลับและจากไป และในเวลานี้นั่นเอง ข้าหลวงในวังก็รีบขวางทางหวังหยวนไว้

“คุณชายหวังหยวน ไทเฮาทรงเชิญท่าน”

หวังหยวนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ไทเฮาผู้นี้...

รีบร้อนเกินไปหรือเปล่า? มีคนมากมายคอบจับตามองอยู่ แต่กลับขอให้ตัวเขาไปเข้าเฝ้าพระองค์เชียวหรือ?

อย่างไรก็ตาม ในเมื่อผู้อื่นมีความตั้งใจเช่นนี้แล้ว แน่นอนว่าหวังหยวนต้องไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“โปรดนำทางด้วย”

ขณะที่พูด ข้าหลวงในวังโน้มตัวไปข้างหน้า และเดินนำหวังหยวนเข้าไปข้างใน

ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงส่วนลึกของพระราชวังและมาถึงห้องทรงพระอักษร

ทันทีที่หวังหยวนเข้าไป เขาก็เห็นอ๋องตัวน้อยกำลังเล่นอยู่ ในขณะนี้ เมื่ออ๋องตัวน้อยเห็นหวังหยวนก็ตรัสด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านก็คือคุณชายหมิงถันหรือ?”

หวังหยวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขายกมือขึ้นแล้วทูลว่า “ใช่ขอรับ”

“ข้าชอบบทกวีของเจ้ามาก กลอนบทนั้น “แดงทั่วธาร รำลึกถึงอู๋มู่” รวมทั้ง “ลำนำธรรม” ข้าล้วนชอบทั้งหมด คุณชายหมิงถัน ท่านช่วยสอนวิธีแต่งบทกวีให้ข้าได้หรือไม่?”

อ๋องตัวน้อยพูดด้วยรอยยิ้ม ท่าทางนั้นดูไร้เดียงสาและน่ารักมาก