บทที่ 721

“เสด็จพ่อข้าให้ตำแหน่งเจ้า เขาไม่ได้บอกหรือว่าเป็นของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ?”

หลังจากที่อาปู้ชาพูดเช่นนี้ เขาก็หยุดพูดและมุ่งหน้ากลับไปยังจวนอ๋องเจิ้นตง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเกาเล่อก็ดูย่ำแย่ทันที!

เขารู้ว่านี่เป็นอุบายเพื่อฆ่าเขา!

เป็นการปลุกเร้าความสงสัยระหว่างเขากับอ๋องเจิ้นตง!

หากความสงสัยนี้บาดลึกยิ่งขึ้น เขาต้องตายอย่างแน่นอน!

เกาเล่อหายใจเข้าลึก หรี่ตาลง คิดใคร่ครวญสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงใครบางคน!

หวังหยวน!

ข้าเกรงว่าคงมีเพียงหวังหยวนเท่านั้นที่สามารถคิดแผนแบบนี้ได้

"แม้ว่าวิธีที่ดีที่สุดในจัดการกระหม่อมคือการหว่านความสงสัยให้เกิดความแตกแยก แต่... มันเป็นแค่ความสงสัย อ๋องเจิ้นตงจะไม่ทำอะไรกระหม่อม ท้ายที่สุดกระหม่อมจงภักดีต่อพระองค์มาหลายปีแล้ว ความจงรักภักดีของกระหม่อมก็เป็นที่ชัดเจน!”

เกาเล่อหายใจเข้าลึก ๆ คิด ๆ แล้วก็รู้สึกสงบใจลงได้บ้าง

ตอนนี้อาปู้ชาได้กลับมาถึงจวนอ๋องเจิ้นตงแล้ว และไปหาเสด็จพ่อของเขาที่ห้องหนังสือ!

และเล่าเรื่องทั้งหมดให้อ๋องเจิ้นตงฟัง!

หลังจากที่ได้ฟัง สีหน้าของอ๋องเจิ้นตงก็เคร่งเครียดทันที

เขาไม่พูดแต่เอาพรมนิ้วบนโต๊ะและพลางครุ่นคิด

“ลูก เจ้าว่า...นี่อาจเป็นแผนของไทเฮาหรือไม่? นางร่วมมือกับหวังหยวนเพื่อสร้างความแตกแยกระหว่างเรารึเปล่า?”

อ๋องเจิ้นตงยังมีเหตุผลมาก เมื่อพิจารณาจากเรื่องนี้ก็มีปัญหาอยู่บ้าง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อาปู้ชาก็พยักหน้า “เสด็จพ่อ ลูกก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน นี่น่าจะเป็นแผนการของไทเฮา”

“อย่างไรก็ตาม ข้าก็ออกแรงเตือนสติเกาเล่อไปแล้วเล็กน้อย”

อาปู้ชาพูดอย่างเรียบเฉย เมื่อเขาพูดออกมา อ๋องเจิ้นตงก็พยักหน้า

“ออกแรงเตือนสติมันถูกต้อง ท้ายที่สุดแล้ว การให้นกจับปลาตามใจตัวเองเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี ยิ่งกว่านั้นด้วยแผนนี้ของไทเฮา เกาเล่อจะแสดงความจริงใจของเขามากยิ่งขึ้น”