บทที่ 737

อ๋องเจิ้นตงหรี่ตาลง แล้วพยักหน้า และอ๋องเซ่อเป่ยก็เห็นด้วยทันที

นี่ถือเป็นการประนีประนอม พวกเขาทำได้เพียงยอมรับโดยเร็วที่สุดเท่านั้น!

หลังจากเสร็จสิ้น หวังหยวนก็กลับมาที่วังหลวงอีกครั้ง

เซียวฉู่ฉู่ อ๋องหลงซี และหวังหยวนนั่งด้วยกันในห้องตำราหลวง

“เมื่อสิ่งต่าง ๆ มาถึงจุดนี้ สิ่งที่เราต้องทำคือรอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น อ๋องเจิ้นตงกับอ๋องเซ่อเป่ยจะต่อสู้กันอย่างแน่นอน”

“แม้ว่าพวกเขาไม่ต้องการลงมือ เราก็สามารถลงมือได้เงียบ ๆ!”

การเคลื่อนไหวของหวังหยวน เป็นการเคลื่อนไหวครั้งที่สอง!

ตราบใดที่นกกระยางสู้กับหอยกาบ ชาวประมงก็จะได้ประโยชน์!

“ถูกต้อง ปล่อยให้พวกเขาต่อสู้กันเอง!”

อ๋องหลงซีก็มีรอยยิ้มเช่นกัน!

ไทเฮาเซียวฉู่ฉู่เหลือบมองหวังหยวน รู้สึกขอบคุณอยู่ในใจ

แม้ว่าจะจัดการเกาเล่อเพียงคนเดียว แต่เกิดความเปลี่ยนแปลงมากมาย นี่มันน่าตกตะลึงจริง ๆ!

แม้แต่นางก็ไม่เคยมีความคิดที่ดีถึงเพียงนี้มาก่อน!

เมื่อปรับให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย กลยุทธ์ดังกล่าวก็ไม่ธรรมดาจริง ๆ!

“วางกำลังคนบางส่วนไว้ในกลุ่มทหารองครักษ์ เพราะจะทำให้เราดำเนินการได้ง่ายขึ้นในอนาคต”

ในเวลานี้ อ๋องหลงซีพูดขึ้นทันที

แต่หวังหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ไทเฮา อ๋องหลงซี พวกท่านทั้งสองคิดว่าการต่อสู้จะไปไกลแค่ไหน? ท่านอ๋องทั้งสองจะเต็มใจยอมแพ้อีกฝ่ายหรือไม่? หรือว่า... หนึ่งคนต้องตาย เพื่อแก้ไขปัญหาภายใน?”

หลังจากพูดจบ ไทเฮาและอ๋องหลงซีก็เข้าใจแล้ว!

หวังหยวนถามพวกเขาว่าควรจะไปได้ไกลแค่ไหน!

สรุปคือไกลแค่ไหนกัน!