บทที่ 740

ในเวลานี้ อาปู้ชาก็พูดต่อ

“แต่ท่านพ่อ ตอนนี้ไม่อาจรับประกันได้ว่าอ๋องถูหนานและอ๋องหลงซี จะมีความคิดที่จะอยากแบ่งแยกแผ่นดิน!”

อาปู้ชากังวลว่าไม่เพียงแต่อ๋องทั้งสอง จะไม่ต้องการแบ่งแยกแผ่นดินเท่านั้น แต่พวกเขายังเป็นคนของไทเฮาอีกด้วย!

อ๋องเจิ้นตงย่อมเข้าใจ แต่กลับยกยิ้ม

“หากสามารถเป็นฮ่องเต้ได้ ใครจะเป็นอ๋อง? ดังนั้นไม่จำเป็นต้องคิดมาก เมื่อมีผลประโยชน์ที่แท้จริง ย่อมไม่มีใครพ้นจากสิ่งล่อใจได้!”

ในเวลานี้อ๋องเจิ้นตงกล่าวพลางยิ้มเย้ย

อาปู้ชารีบพูดว่า “ท่านพ่อ เมื่อทำเช่นนี้แล้ว อาจจะไม่มีทางออก ท่านต้องคิดให้ดีนะขอรับ!”

นี่เป็นโทษร้ายแรง เป็นการกบฏ!

“แพ้เป็นเจ้าชนะเป็นโจร นี่เป็นเรื่องจริงมาตั้งแต่สมัยโบราณ!”

อ๋องเจิ้นตงตัดสินใจแล้ว

แต่ในเวลานี้ทหารองครักษ์เมืองหวงเผชิญกับปัญหาอีกแล้ว

“ท่านอ๋อง นายน้อย โจรปรากฏตัวทางทิศตะวันตกของเมือง พวกมันบุกปล้นบ้านเรือนของชาวบ้าน ทหารองครักษ์เมืองหวงไม่สามารถต่อสู้ได้... พวกมันจึงหนีไปได้พ่ะย่ะค่ะ!”

“รายงาน! ท่านอ๋อง นายน้อย มีขโมยมากมายในเมืองนี้ ข้าวของของเจ้าหน้าที่หลายคนถูกขโมยไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

“ท่านอ๋อง นายน้อย เกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ! อนุของข้าหลวงประจำเมืองหลวง ถูกลักพาตัวไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

แต่ละเหตุการณ์ มุ่งเป้าไปที่ทหารองครักษ์เมืองหวงทีละเรื่อง!

นี่คือจังหวะที่จะแย่งทหารองครักษ์เมืองหวงไปจากมือของเขา!

“รอไม่ไหวแล้ว!”

อ๋องเจิ้นตงพูดทันที เขาต้องดำเนินการโดยเร็วที่สุด!

ทันใดนั้นก็มีคนมารายงาน

“ท่านอ๋อง ไทเฮาได้ส่งคนมาแจ้งข่าว เรียกผู้กำกับการทหารองครักษ์เมืองหวง ซึ่งก็คือนายน้อยให้เข้าไปในวังหลวงพ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากได้ฟังราชโองการนี้แล้ว อ๋องเจิ้นตงก็พ่นลมหายใจอย่างเย็นชา

“ด้วยปัญหามากมาย ไทเฮาจะต้องโกรธเป็นแน่ เจ้าไปก่อน แล้วอดทนไว้ไม่ว่านางจะพูดอะไรก็ตาม!”

อ๋องเจิ้นตงถอนหายใจ จากนั้นอาปู้ชาก็พยักหน้า แล้วเข้าไปในวังหลวง

ในห้องตำราของเซียวฉู่ฉู่ อาปู้ชามาถึงแล้วคุกเข่าลงบนพื้นทันที