บทที่ 750

เกาเล่อคุกเข่าลงบนพื้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ท่าทางนั้นทำให้หวังหยวนหยุดหัวเราะ

“เร็วเข้า เร็วเข้า ลุกขึ้นมา ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้”

หวังหยวนเกลียดการคุกเข่าเช่นนี้ ทุกคนเกิดมาเท่าเทียมกัน มนุษย์ด้วยกันไม่มีความสูงต่ำ ไม่จำเป็นต้องคุกเข่าเลย

ยิ่งไปกว่านั้น บางเรื่องต่างฝ่ายต่างรู้กันในใจ และมีใจเดียวกันก็เพียงพอแล้ว!

หวังหยวนมีความสุขมาก เขาช่วยพยุงเกาเล่อให้ลุกขึ้น

“จำไว้ว่าข้าไม่ใช่เจ้านายของเจ้า ข้าเป็นเพื่อน เป็นสหายผู้รู้ใจของเจ้า ไม่มีใครในโลกนี้ที่เป็นเจ้านายของเจ้า ต่อไปนี้ให้เรียกข้าว่าหวังหยวนเหมือนเดิม เข้าใจหรือไม่?”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ เกาเล่อก็ประหลาดใจมากกว่าเดิม

“มันไม่ค่อยสุภาพหรือเปล่า เหตุใดไม่ให้ข้าเรียกเจ้าว่าท่านหมิงถันล่ะ?”

เกาเล่อยิ้ม ก่อนจะรีบพูด

หวังหยวนไม่สนใจ จากนั้นพยักหน้า “เกาเล่อ เนื่องจากเจ้ากับข้าซื่อสัตย์ต่อกัน ข้าจะไม่ปิดบังเรื่องนี้จากเจ้า ไม่เช่นนั้นเจ้าก็คงจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว”

“นั่นคือเรื่องการก่อกบฏระหว่างอ๋องเจิ้นตงกับอ๋องเซ่อเป่ย เจ้าคิดว่าควรทำอย่างไร?”

หวังหยวนเข้าเรื่อง เขารู้จักอ๋องเจิ้นตงดีที่สุด ดังนั้นเขาย่อมต้องรู้ดีว่าคนผู้นี้มีนิสัยเช่นไร ดังนั้นการถามเขาจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด

หลังจากได้ยินดังนั้น เกาเล่อก็ตอบทันทีโดยไม่ลังเล “หากข้าเดาถูกต้อง อากู่ฉาและอ๋องหลงซี ต่างก็อยู่ภายใต้อิทธิพลของไทเฮาใช่หรือไม่?”

หวังหยวนพยักหน้า “ใช่แล้ว ทั้งสองคนนี้ภักดีต่อไทเฮามาโดยตลอด”

เกาเล่อสูดหายใจเข้าลึก ๆ “เป็นไปตามที่คาดไว้ ไม่เช่นนั้นความคืบหน้าของแผนการของเจ้าจะไม่ราบรื่นนัก คำแนะนำของข้า คือปลุกปั่นให้เกิดการกบฏต่ออ๋องเจิ้นตง แล้วรวมกองกำลังเพื่อจัดการกับอ๋องเซ่อเป่ย!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ก็เหมือนกับที่หวังหยวนคิดไว้

“ข้าก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่เรื่องนี้ยังขาดโอกาสที่ดี ที่จะทำให้อ๋องเจิ้นตงยอมจำนน!”

หวังหยวนรู้ว่าต้องทำอะไร แต่มันไม่ง่ายเลยที่จะทำให้อ๋องเจิ้นตงยอมจำนนอย่างจริงใจ!