บทที่ 76

มีคนต้องการฆ่าผู้มีพระคุณและจับภรรยาของเขา กัวฉางระงับความโกรธในใจ และพูดอย่างสงบ “พวกเจ้าเข้าร่วมค่ายซานหู่ ข้าได้ยินมาว่าพวกโจรที่นั่นอยู่ดีกินดี ทุกมื้อได้กินปลาและเนื้อตัวใหญ่ แถมยังมีสาว ๆ สวย ๆ ด้วย!”

เฮยลวี๋ส่ายหัว “พี่ฉาง คนที่พี่กำลังพูดถึงไม่ใช่โจรภูเขา แต่เป็นเจ้าแห่งขุนเขาต่างหาก!”

โซ่วโหวพูดด้วยตาสีแดง “เมื่อก่อนเราก็คิดว่าถ้าเรากลายเป็นโจรภูเขา เราจะปล้นใครก็ได้ที่เราต้องการและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ใครจะไปรู้ เฮ้อ!”

กัวฉางรู้สึกประหลาดใจ “ไม่ใช่เหรอ?”

ในอดีตมีโจรภูเขาอยากให้เขาเข้าร่วมกลุ่ม โดยบอกว่าถ้าเขากลายเป็นโจร เขาได้กินปลาและเนื้อสัตว์ได้มากเท่าที่ต้องการ

ตอนนั้นเขาก็สนใจเช่นกัน ถ้าไม่มีภรรยา ลูก และแม่ เขาก็คงไปภูเขาและกลายเป็นโจรแล้ว

“กลัวโดนรัฐบาลกวาดล้าง เราจึงอาศัยอยู่บนภูเขาและขนส่งอาหารลำบาก บนเขามีหลายปากคอยกินอาหารอยู่ ดังนั้นถ้าเราขนส่งอาหารขึ้นไปเพียงเล็กน้อย มันก็จะหมดเร็ว เจ้าขุนเขาปันส่วนให้เรากินข้าวได้คนละสามชาม ครึ่งเดือนกินเนื้อได้ครั้งเดียว เจ้าหน้าที่และทหารปราบโจรมาปีละ 2 ครั้ง เราต้องซ่อนตัวบนภูเขาสองครั้ง ครั้งละอย่างน้อยครึ่งเดือน ระหว่างนั้นเราขาดอาหารและเครื่องนุ่งห่ม ท่านดูซิว่าข้าหิวจนสภาพเป็นแบบนี้ ใช้ชีวิตได้แย่กว่าตอนเป็นขโมยอีก”

โซ่วโหวยกชุดผ้าลินินที่ขาดของเขาขึ้นมา กระดูกของเขายื่นออกมา และดวงตากลายเป็นสีแดง

“กินไม่อิ่มก็ช่างประไร ยังต้องลงภูเขาไปปล้นถนนทุกๆ วัน ช่างโหดเหี้ยมเหลือเกิน”

เฮยลวี๋ยกเสื้อผ้าของเขาขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นใต้ซี่โครงของเขา “มันไม่เสี่ยงที่จะปล้นคนทั่วไป แต่ถึงแม้ว่าเจ้าจะฆ่าคนตาย แต่ก็ได้ค่าแรงไม่เท่าไหร่ หากปล้นกองคาราวานผู้มั่งคั่งที่ผ่านมา ก็จะได้ค่าแรงมากขึ้น แต่พวกเขามีผู้คุ้มกันพร้อมมีดและปืนอยู่ในมือ เวลาปล้นก็ต่อสู้กันอย่างดุเดือด ท่านเห็นแผลเป็นนี้ไหม นั่นเป็นเพราะข้าปล้นรถม้าบรรทุกเมล็ดข้าวของตระกูลหูและถูกผู้คุ้มกันฟาดด้วยมีด โชคดีที่ข้าซ่อนตัวเร็ว ไม่อย่างนั้นข้าไม่แม้แต่จะมีชีวิตรอด พี่ฉาง การเป็นโจรไม่ใช่เรื่องง่าย!”

กัวฉางตอบตามน้ำ “ไม่มีอะไรง่าย แต่ข้าได้ยินมาว่าเจ้าอยู่บนภูเขา และแต่ละคนมีเมียหลายคน มันคุ้มนะจะว่าไป!”

“คุ้มบ้าอะไร!”

โซ่วโหวถ่มน้ำลายลงบนพื้นแล้วพูดว่า “พี่ฉาง ข้าไม่กลัวท่านหัวเราะเยาะหรอกนะ ข้าไม่เคยได้กลิ่นสาว ๆ เลยตลอดสองปีที่ข้าอยู่บนภูเขา มันไม่ดีเท่ากับตอนเป็นขโมยเหมือนเมื่อก่อน ตอนขโมยเงินจากเจ้าของบ้านได้ ยังไปหอนางโลมได้อยู่บ้าง!”

เฮยลวี๋ถอนหายใจ “ผู้หญิงที่เราปล้นบนภูเขานั้นเป็นของเจ้าแห่งขุนเขาทั้งสามคน และที่เหลือให้กับโจรอาวุโส พวกเราที่ขึ้นไปบนภูเขาช้า จะต้องรอเป็นเวลาสองปี แถมผู้หญิงที่ถูกแบ่งมาก็เป็นหญิงแก่น่าเกลียด”

โซ่วโหวผอมหัวเราะเบา ๆ “อย่าว่าแต่หญิงแก่น่าเกลียดเลย ยังมีโจรอยู่บนภูเขา ตราบใดที่เป็นผู้หญิงที่สามารถให้กำเนิดลูกได้ ก็ย่อมไม่ถูกคัดออก!”

กัวฉางขมวดคิ้ว “กินไม่ดี โจรกรรมก็อันตราย แถมยังไม่มีเมีย แล้วทำไมเจ้ายังทำอยู่?”

“ก็เพราะไม่มีทางเลือกอื่นนี่นา?”

เฮยลวี๋ยิ้มเศร้า

เพื่อรักษาแม่ เขาจึงขายที่ดินที่บ้านจำนวนห้าเอเคอร์ ถ้าไม่สามารถรักษาแม่ให้หายได้ ก็ไม่มีเงินที่จะฝังนาง เขาจึงต้องขายบ้านให้กับเจ้าของที่ดิน

เขากลายเป็นนักเลงที่ไม่มีที่ดินและบ้าน และการเป็นขโมยนั้นไม่ปลอดภัยอย่างยิ่ง

ได้ยินมาว่าเป็นโจรภูเขานั้นดี เขาเลยขึ้นไปบนภูเขาและกลายเป็นโจร ปรากฏว่าชีวิตแย่กว่าเดิม

นอกจากเป็นขโมยแล้ว เขาก็ทำอะไรไม่เป็นอีก!