บทที่ 778

อู๋หลิงเมาอยู่คนเดียว เขากลับบ้านและนอนหลับจนถึงรุ่งสาง

เขาปวดหัวแทบแตกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อเขาตื่นขึ้นมา สีหน้าของเขายังเต็มไปด้วยความกังวล!

“ข้าไม่รู้อยู่ดีว่าฝ่าบาทคิดอะไรอยู่!”

อู๋หลิงถอนหายใจ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ!

หลังจากเดินออกจากห้อง อู๋หลิงก็รับประทานอาหารเช้าตามปกติ และไปที่สนามฝึกซ้อมทำการฝึกซ้อมฝีมือมาตลอดสิบปีไม่เคยหยุดเลยสักวัน

แต่วันนี้เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไป!

หลังจากใช้เวลาสองชั่วยามในสนามฝึกซ้อมนี้ เขาก็ถอนหายใจ "เมื่อไหร่ข้าจะไปถึงจุดสูงสุดได้เหมือนท่านพ่อสักทีนะ"

อู๋หลิงไม่พอใจกับระดับวรยุทธ์ของตัวเอง หลังจากส่ายหน้า เขาก็มองไปข้างหลังอย่างไม่รู้ตัว และสะดุ้งเล็กน้อย "หืม? เอ้อหู่อยู่ไหน?"

เมื่อก่อนตอนที่เขาฝึกซ้อมอยู่ในสนามแห่งนี้ เอ้อหู่ก็ต้องอยู่ที่นี่ด้วย เช่นเดียวกับกับตัวเขาเอง เขาฝึกฝนวรยุทธ์ทุกวันไม่หยุด

แต่วันนี้กลับไม่เห็นเขาเลย

“เจ้าขี้เกียจงั้นเหรอ?”

อู๋หลิงตกใจอยู่ครู่หนึ่ง และรีบให้คนไปเรียกเอ้อหู่มา

คนที่มารายงานกลับมา และพบว่าเอ้อหู่ไม่อยู่ในห้อง!

อู๋หลิงที่ได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจ!

“เอ้อหู่ไม่อยู่ที่นี่เหรอ?”

เขารีบไปห้องเอ้อหู่ หลังจากเดินเข้าไป เขาก็ขมวดคิ้ว

ในห้องไม่มีความร้อน ราวกับว่าห้องไม่มีคนอยู่มาแล้วทั้งคืน!

เขารีบเรียกทหารรักษาการณ์แล้วถาม

“เจ้าได้เห็นเอ้อหู่บ้างหรือไม่”

เมื่อได้ยินเช่นนี้พวกเขาทั้งหมดก็ตกใจ

“แม่ทัพหนุ่ม เอ้อหู่ไม่ได้ไปหาท่านหรือ?”

พวกเขาสับสนไม่เข้าใจ อู๋หลิงที่ได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจ!

“หาข้า? พวกเจ้าหมายความว่ายังไง”

ทหารรักษาการณ์จึงพูดว่า "เมื่อวานไม่นานหลังจากที่ท่านออกไป เอ้อหู่บอกว่าเขาจะไปหาท่าน เราไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ แม่ทัพหนุ่ม ท่านไม่ได้เจอเอ้อหู่หรอกเหรอ?"

อู๋หลิงหน้าซีดเผือดทันที!

เอ้อหู่ไปหาเขาด้วยตัวเอง?