บทที่ 799

แม้จะไม่รู้ว่าจะทำได้หรือไม่ แต่เขาก็ยังอยากลอง ไม่มีอะไรน่าสนใจไปกว่าการเอาชนะคนที่หยิ่งผยอง!

หลังจากกลับมาถึงวังหลวง องค์ชายใหญ่ก็มาแล้ว

“หย่งเอ๋อร์คำนับท่านอาจารย์ขอรับ”

องค์ชายใหญ่ยังคงให้ความเคารพอย่างมาก แม้ว่าเขาจะอายุเพียงสิบขวบ แต่เขาได้ยินเรื่องราวมากมาย เกี่ยวกับกิจการของราชสำนัก และรู้เรื่องการกระทำบางอย่างของหวังหยวน

“องค์ชาย โปรดอย่าเรียกอย่างนั้นเลย ข้าบอกไปแล้วว่าข้าไม่ใช่อาจารย์ของท่าน”

หวังหยวนรีบพูดด้วยรอยยิ้ม ไม่ยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์

“แล้วจะให้ข้าเรียกท่านว่าอะไรล่ะ?”

องค์ชายใหญ่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถาม

“หากไม่ว่าอะไร ก็เรียกท่านก็ได้”

เพราะเขาเป็นองค์ชาย ดังนั้นเรียกว่าท่านก็พอแล้ว!

“ได้ขอรับท่าน”

องค์ชายใหญ่ไม่ได้พูดอะไรมาก

“ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ?”

องค์ชายใหญ่รู้สึกสนใจมาก เมื่อเห็นหวังหยวนใช้ค้อนตอกตะปู จึงอดไม่ได้ที่จะถาม

“ไม่มีอะไรหรอก แค่ทำอุปกรณ์บางอย่าง องค์ชายทราบหรือไม่ว่าเหตุใดฝ่าบาท จึงให้ท่านเข้ามาขอคำแนะนำจากข้า?”

แต่เมื่อไม่มีอะไรทำ หวังหยวนก็เริ่มพูดคุยกับองค์ชายใหญ่

ใครจะรู้ว่าเมื่อหวังหยวนถามแบบสบาย ๆ เช่นนั้น คำตอบขององค์ชายใหญ่จะทำให้หวังหยวนตกใจได้

“แม้ว่าพ่อของข้าไม่ได้อธิบาย แต่ข้าคิดว่าท่านต้องเป็นอัจฉริยะ พ่อของข้าจึงต้องการให้ข้าเรียนรู้ทักษะของท่าน!”

องค์ชายใหญ่พูดด้วยรอยยิ้มโดยไม่ปิดบัง ดูเป็นคนใจกว้างมาก ซึ่งทำให้หวังหยวนตกใจ!

“ฮ่าฮ่า... องค์ชายตอบได้รวดเร็วและชาญฉลาดมาก ข้าขอชื่นชม!”