บทที่ 84

จ้าวเว่ยหมินไม่ได้จากไป ในช่วงบ่ายเขาเห็นหวังหยวนกลับมาแล้ว

เกวียนวัวที่มีชิ้นส่วนไม้กับกองไม้ไผ่วางเรียงกันสวยงาม หวังหยวนนั่งอยู่ที่ด้านหน้าของเกวียน หวังหานซานและต้าหู่กำลังบังคับวัวทั้งสองข้าง ดูเหมือนว่าจะคอยขนาบข้างเขาไว้

“ท่าน!”

ราวกับเห็นความหวัง จ้าวเว่ยหมินตะโกนและวิ่งไปหาอย่างรวดเร็ว

องครักษ์ทั้งสี่ตกตะลึง

ปฏิกิริยาของหัวหน้าใหญ่เมื่อเห็นนายน้อยหวังคนนี้ เหมือนกับตอนที่พวกเขากำลังจะไปพบหัวหน้าใหญ่

หวังหยวนกระโดดลงจากเกวียนวัว แล้วกำหมัดแน่นด้วยความประหลาดใจ “ท่านไป๋หลี่ เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

เยี่ยมมาก ท่านคนใจบุญผู้เปี่ยมเมตตา

เขาทำให้จิ้นซื่ออันดับสองถึงกับต้องไล่ตามเขาจากเทศบาลมายังชนบท

“ท่านไม่จำเป็นต้องเรียกข้าว่าท่านหรอก!”

จ้าวเว่ยหมินหันไปด้านหนึ่ง ประสานมือแล้วยกขึ้นทำความเคารพ “ข้ามาที่นี่เพื่อขอโทษท่าน ชื่อจริงของข้าคือจ้าวเว่ยหมิน ส่วนไป๋หลี่เป็นนามแฝง”

“นามแฝง!”

หวังหยวนพยักหน้า แล้วหัวเราะเบา ๆ “เข้าใจแล้ว ใครบ้างในโลกนี้ที่ไม่มีเสื้อกั๊กสักสองสามตัว!”

จ้าวเว่ยหมินประหลาดใจ “เสื้อกั๊กหรือ?”

หวังหยวนไม่รู้จะอธิบายอย่างไร “แค่คำเปรียบเปรย”

“คำเปรียบเปรยนี้ค่อนข้างเหมาะสม ข้าคาดไม่ถึงว่าความรู้ทางด้านภาษาของท่าน ก็อยู่ในระดับสูงแล้วเช่นกัน!”

จ้าวเว่ยหมินประสานมือ ยกขึ้นทำความเคารพอีกครั้งด้วยสีหน้าชื่นชม!

หวังหยวนทนไม่ไหวอีกต่อไป “หากท่านยังสุภาพถึงเพียงนี้ เหตุใดไม่กลับไปยังที่ที่ท่านจากมา!”

ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบปี โค้งคำนับให้เขาหนึ่งครั้ง หลังจากพูดไปได้สองสามคำ

องครักษ์ทั้งสี่ขนหัวลุกไปหมด

นายน้อยคนนี้มีอาจหาญ เสียจนกล้าเอ่ยปากไล่นายอำเภอที่ใหญ่ที่สุดในเมืองฝู!

“ขอรับ ท่าน!”

จ้าวเว่ยหมินยืนตรงแล้วยิ้มฝืดเฝื่อน

พวกเขาทั้งสองเดินไปยังที่ลับตาคน!

จ้าวเว่ยหมินกล่าวว่า “เหตุผลที่สองที่ข้ามาที่นี่ ก็เพราะอยากเชิญท่านออกจากป่าเขา ไปเข้าร่วมในราชสำนัก ในฐานะผู้ช่วยเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพื่อที่เราจะได้ร่วมกันสนับสนุนภารกิจอันยิ่งใหญ่ของอาณาจักร!”

เขาได้รับการชื่นชมจากเสนาบดีฝ่ายซ้าย ก่อนออกจากเมืองหลวง เสนาบดีฝ่ายซ้ายบอกให้เขาช่วยแนะนำให้รู้จักกับคนที่มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยม

ระบอบการปกครองยุคต้าเย่ มีเสนาบดีฝ่ายขวาเป็นผู้บริหารหลัก และเสนาบดีฝ่ายซ้ายเป็นผู้ช่วย ร่วมกันช่วยเหลือฮ่องเต้