บทที่ 847

หลังจากที่จ้าวต้าฉุยทำสิ่งนี้สำเร็จ เขาก็ต้องตกใจมาก

เพราะสิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดจากภาพวาดที่วาดโดยหวังหยวน เขากับจู่ปันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้!

หวังหยวนก็มีความสุขมากเช่นกัน ตอนนี้เมื่อผลิตปืนทรงอานุภาพเช่นนี้ได้แล้ว พวกเขาควรจะได้รับอนุญาตให้รู้วิธีใช้มัน

ดังนั้นหวังหยวนจึงเรียกสตรีทั้งสามและต้าหู่มา คราวนี้เขาไม่ได้วางแผนจะพาคนไปเมืองหมานอี๋เยอะเกินไป เขาคัดเลือกคนมีฝีมือสิบคนในหมู่ทหารเกราะทมิฬไปด้วย กลุ่มสิบคนนี้ก็เพียงพอแล้ว!

แต่ละคนจะได้รับปืนคาบศิลารุ่นพัฒนาแล้ว หลังจากสอนวิธีใช้ กลุ่มติดอาวุธของพวกเขามากกว่าสิบคนก็พร้อมรบ!

ในกรณีนี้ แม้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับกองโจร ก็จะไม่กลัวอีกต่อไป!

เขาไม่เชื่อว่าในฐานะที่เขาก็เป็นข้าราชการ ตระกูลเซิ่งจะสามารถส่งกองทหารไปจัดการกับพวกเขาได้หรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีตระกูลไป๋ด้วย!

เมื่อมีตระกูลไป๋ที่นี่ ก็เชื่อว่าการเดินทางครั้งนี้จะปลอดภัยขึ้นมาก!

ท้ายที่สุด เมื่อเปรียบเทียบกับตระกูลอื่นแล้ว ตระกูลไป๋หวังว่าพวกเขาจะสามารถเข้าถึงหมานอี๋ และแก้ไขปัญหานี้ได้!

หลังจากตัดไฟแต่ต้นลมแล้ว ก็สามารถจบเรื่องนี้ได้!

หลังจากที่หวังหยวนคิดเช่นนี้ เขาก็เฝ้ารอเงียบ ๆ!

เขารู้ว่าคนตระกูลไป๋ต้องมาแน่นอน!

ดังนั้นเขาจึงไม่รีบร้อนที่จะออกเดินทาง!

นอกจากนี้ เขายังมีบางสิ่งที่ต้องเตรียม!

ครั้งนี้ต้องเดินทางผ่านเมืองอันและเมืองหยาง ในที่สุดก็จะไปถึงเมืองสู่ ดินแดนของทั้งสามเมือง ยังมีผู้คนคอยคุ้มกันอยู่ด้วย ดังนั้นย่อมต้องโชคดี!

ขณะเดียวกันก็ต้องเปิดเส้นทางการค้าไปด้วย!

ในวันที่สองหลังจากออกกฤษฎีกา ไป๋เฟยเฟยก็มา!

นางไม่ได้มาเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่ยังมีผู้ชายคนหนึ่งอยู่เคียงข้างนางด้วย

ชายผู้เย็นชามีสีหน้าไร้อารมณ์ แต่ดวงตาของเขาดุร้ายราวกับหมาป่า!