บทที่ 878

"ใช่แล้ว"

จู่ ๆ หมานจิ้งก็หันกลับมามองหวังหยวน

สีหน้าของนางดูเคร่งเครียดและพูดย้ำทีละคำว่า “ครั้งนี้เจ้ามาแคว้นหมานของเรา เจ้าต้องระวังใครบางคนไว้ด้วย”

“ใครรึ?”

หวังหยวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงว่าหมานจิ้งจะเตือนเขาเรื่องเช่นนี้

หมานจิ้งหยุดชั่วคราวแล้วพูดอย่างจริงจัง “แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นหมาน เมิ่งกัว”

“เขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับตระกูลเซิ่งมาก แม้ว่าพี่ชายของข้าและข้าจะไม่จัดการเจ้า แต่เขาคงไม่ปล่อยโอกาสดี ๆ ที่จะฆ่าเจ้าไปหรอก”

“เรื่องนี้เกรงว่าเราคงช่วยเจ้าไม่ได้มาก เจ้าต้องระมัดระวังทุกอย่าง ข้าพูดได้แค่นี้!”

คำเตือนของหมานจิ้ง ทำให้หวังหยวนประทับใจมาก

นางยิ้มเล็กน้อยพยักหน้าแล้วตอบว่า “ขอบคุณที่เตือนข้า”

“ไม่ต้องกังวล ข้าจะช่วยเจ้าแก้ปัญหานี้อย่างแน่นอน”

“เชอะ รอเจ้าทำก่อนเถอะแล้วค่อยพูด ไม่งั้นคงคุยโวเปล่า ๆ!”

หลังจากที่หมานจิ้งพูดจบก็คว้าม้าของหวังหยวนแบบไม่พูดไม่จาก และกระโดดขึ้นม้าไป

นางคว้าสายบังเหียนม้า นางแต่งตัวด้วยชุดสีแดงเก๋ไก๋ และมองหวังหยวนอย่างเชิดหน้า

“ม้าของเจ้าเป็นของข้าแล้ว”

“ห๊ะ?”

หวังหยวนอึ้งไปครู่นึง จากนั้นเขาก็ยิ้มและพูดอย่างทำอะไรไม่ถูก “ถ้าอย่างนั้นพวกเราชายหนุ่มสองคนขี่ม้าด้วยกันงั้นเหรอ?”

“ข้าไม่สนพวกเจ้าหรอก”

หมานจิ้งจิ้ปากและตะโกน “ใครให้เจ้าฆ่าม้าของข้ากัน!”