บทที่ 893

“ทุกท่าน ข้ารู้ว่าในใจของพวกท่านรู้สึกไม่พอใจ และคิดจะกดขี่ต้าเย่ของเรา ข้ารู้ด้วยว่าในมุมของหมานอี๋กำลังข่มความรู้สึกโกรธที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวมานานหลายปี”

“แต่สิ่งเหล่านี้ยังไม่ใช่เวลาที่พวกท่านจะตอบสนองต่อความปรารถนาอันแรงกล้าได้ พวกท่านด่าทอข้าเสียหาย หรือกดขี่ข้า มันก็ไร้ประโยชน์”

“ข้าต้องทนทุกข์ทรมานกับความอัปยศอดสูมามาก ข้าเสียหน้าในหมานอี๋ของพวกท่าน และทำให้ต้าเย่ต้องเสื่อมเสียเกียรติ แย่ที่สุด ข้าก็แค่ถูกประหารชีวิตหลังจากกลับไป”

“แต่พวกท่านเคยคิดบ้างหรือไม่ ว่าพวกท่านจะได้รับอะไรจากสิ่งที่ทำเช่นนี้ลงไป คงหนีไม่พ้นอะไรมากไปกว่าความรู้สึกสำราญและโล่งใจ”

“อย่างไรก็ตาม หมานอี๋นี้ยังคงเป็นหมานอี๋ และต้าเย่ก็ยังเป็นต้าเย่ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง!”

“พวกท่านยังอยู่ตรงมุมเล็ก ๆ พวกท่านยังคงไม่มีทหารและม้าที่แข็งแกร่งเหมือนกับต้าเย่ นอกจากนี้ พวกท่านยังคงไม่กล้าบุกโจมตีกับต้าเย่เหมือนเดิม แทนที่จะโต้เถียงกับฝ่าบาทในข้อพิพาททางวาจาที่ไร้ความหมายนี้ ไม่สู้มุ่งความสนใจไปที่แผ่นดินตนเองดีกว่า!”

“ท้ายที่สุดแล้ว พวกท่านอยู่ในตำแหน่งที่สูงศักดิ์ มีอาหารกินอิ่มหนำและเสื้อผ้าอุ่นอย่างเพียงพอ แต่มีราษฎรอีกกี่คนที่ยังพลัดจากที่อยู่อย่างคนสิ้นเนื้อประดาตัว!”

“ต้าเย่ของเราก็เป็นเช่นนี้ แต่หมานอี๋ของพวกท่านกลับปกปิดมัน!”

“ใต้เท้าท่านหลาย พวกท่านทุกคนที่นี่ล้วนอ่านหนังสือของปราชญ์แล้ว และเป็นขุนนางที่มีหน้าที่รับผิดชอบ พวกท่านควรรู้ว่าอะไรควรทำและอะไรไม่ควรทำ!”

“ในความคิดของข้า การโต้แย้งอย่างไม่มีจุดหมายเป็นเพียงการแบ่งหุ้นส่วน การรับใช้แผ่นดินและราษฎรถึงจะเป็นวิธีที่ถูกต้อง!”

หวังหยวนพูดอย่างราบดรียบ หลังจากพูดสิ่งนี้ ทุกคนก็ตกตะลึง พร้อมเหลือบมองที่หวังหยวนด้วยความรู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก!

คำพูดเหล่านี้...

พวกเขาไม่เคยคิดว่ามันจะออกมาจากปากของหวังหยวน!

นี่คือดินแดนอันใด?

พวกเขายังคงโต้เถียงกับหวังหยวนที่นี่ ซ้ำยังต้องการทำให้หวังหยวนอับอายด้วยซ้ำ

ทว่าคนผู้นี้...

กลับไม่ได้คิดเรื่องเช่นนี้เลย!

แต่เป็นราษฎร!

นี่...

คือความแตกต่างระหว่างพวกเขา!