บทที่ 920

หลังจากที่หูเมิ่งอิ๋งพูดจบ หวังหยวนก็พยักหน้า

แต่หวงเจียวเจียวก็พูดทันที “พวกเขาเอาแต่ใจมากเช่นนี้ จะร่วมมือกับพวกเขาได้อย่างไร!”

แม้ว่าหลี่ซื่อหานจะเข้าใจความหมายของหูเมิ่งอิ๋ง แต่นางก็พยักหน้าและพูดว่า “ข้าเกรงว่าการร่วมมือกับพวกเขานั้น ไม่ง่ายเลย!”

หวังหยวนหัวเราะอีกครั้ง มองสตรีทั้งสามแล้วพูดว่า “พวกเขาไม่ได้มองหาผลกำไรอันน้อยนิดจากค่าคุ้มครองหรอก”

พูดจบ หลี่ซื่อหานและหวงเจียวเจียวก็นิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว

“สามี ท่านหมายความว่าพวกเขาสนใจสินค้าของเราหรือเจ้าคะ?”

หลี่ซื่อหานถามทันที

หวังหยวนพยักหน้า “แน่นอน ค่าคุ้มครองเป็นรายได้เท่าใดกันเชียว แต่หากพวกเขาสามารถขายสินค้านี้ได้ พวกเขาก็จะทำเงินได้มหาศาล”

หลี่ซื่อหานตกใจ อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เช่นนั้น ตระกูลหยางก็จงใจทำเรื่องยุ่งยากให้แก่สามี เพียงเพราะต้องการแสดงอำนาจ เพื่ออำนวยความสะดวกในความร่วมมือในอนาคตหรือเจ้าคะ?”

หวังหยวนพ่นลมหายใจ “ใช่ อย่างน้อยนั่นก็คือการคาดเดาของข้า”

แต่หวงเจียวเจียวกลับพูดอย่างไม่พอใจ “ความร่วมมือก็คือความร่วมมือสิ ใช้วิธีเช่นนี้ ช่างหน้าซื่อใจคดยิ่งนัก”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังหยวนก็หัวเราะและพูดว่า “แม้ว่าจะเป็นความร่วมมือ แต่ก็ต้องมีทั้งฝ่ายรุกและฝ่ายรับอยู่เสมอ”

“เรามีสินค้า แท้จริงแล้วเราต้องเป็นฝ่ายรุก อย่างไรเสีย สินค้าทั้งหมดก็อยู่กับเรา นอกจากเราแล้ว เขาก็หาสินค้าประเภทนี้ไม่ได้อีก แต่ตระกูลหยางต้องการสับเปลี่ยนบทบาท “

“ตระกูลหยางต้องการเป็นฝ่ายรุกจึงทำเช่นนี้ หากเราเป็นฝ่ายรุกเข้าหาพวกเขาก่อน เราย่อมเสียเปรียบ พวกเขาก็จะริเริ่มเจรจาต่อรองราคาได้ง่ายขึ้นใช่หรือไม่?”

หวังหยวนพูดจบ สตรีทั้งสามก็เข้าใจ

แต่หวงเจียวเจียวยังคงพูดด้วยความโกรธ “ฮึ่ม เจ้าเล่ห์อะไรปานนั้น!”

ได้ยินเช่นนั้น หวังหยวนก็ยิ้มและพูดว่า “เจ้าเล่ห์เช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องปกติหรือ?”

“คนที่มีทรัพยากร กลอุบาย เส้นสายและภูมิหลัง การทำเรื่องเช่นนี้ถือเป็นเรื่องง่าย พวกเขาย่อมต้องการบีบเราให้มากที่สุด”