บทที่ 931

แต่ว่า...

ใครจะบอกได้ว่าฮองเฮาจะไม่มีส่วนกับเหล่าสามขุนนางหลักนี้กัน?

จักรพรรดิซิงหลงถอนหายใจและพูดอย่างสงบ "ช่างเถอะ พวกเจ้าทุกคนออกไปก่อน ข้าอยากจะคิดไตร่ตรองดู"

“พวกเจ้าเรียกฮองเฮามาที่นี่”

หลังจากพูดจบ เสนาบดีซ้ายและขวาก็รีบถอยออกไปและไม่นานหลังจากนั้น ไป๋เหยียนเฟยก็เข้ามา

“ฝ่าบาท ทรงเรียกหม่อมฉันหรือเพคะ?”

ไป๋เหยียนเฟยคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความเคารพ

“ฮองเฮา ไม่ต้องมากพิธี มานั่งข้างข้าเถอะ“

จักรพรรดิซิงหลงสูดหายใจเข้าลึก และยิ้มออกมา

ไป๋เหยียเฟยพยักหน้า เดินไปหาจักรพรรดิซิงหลงและนั่งลง

“ฮองเฮา เจ้าและข้ารักกันมานานหลายปีแล้ว เจ้าและข้าได้ขึ้นครองราชย์ด้วยกัน ข้าคือจักรพรรดิ์ เจ้าคือฮองเฮาคอยดูแลวังหลังให้ข้า”

“หลายปีที่ผ่านมา เจ้าทำงานหนักทุ่มเทกายใจไม่เคยทำให้ข้าต้องกังวลเลย ตอนนี้...ในช่วงเวลาวิกฤติเช่นนี้ ข้าอยากพูดอะไรกับเจ้าสักอย่าง”

จักรพรรดิซิงหลงกล่าวอย่างจริงจัง จนไป๋เหยียเฟยตกใจอึ้งไปครู่หนึ่ง

“ฝ่าบาท พระองค์ตรัสมาเลยเพคะ...”

จักรพรรดิซิงหลงมองไป๋เหยียเฟยแล้วพูดทันทีว่า “ถ้าข้าจะให้องค์ชายห้าเป็นรัชทายาท เจ้าจะช่วยข้าหรือไม่?”

จักรพรรดิซิงหลงไม่ได้กล่าวถึงหย่งเอ๋อร์เลย

แม้ว่าหย่งเอ๋อร์จะเก่งมาก แต่เขาไม่สามารถเป็นรัชทายาทได้!

ถ้าวันหนึ่งตัวเขาตาย เขาต้องตายแน่!

แม้ว่าฮองเฮาจะไม่แตะต้องเขา แต่ตระกูลไป๋เองก็คงไม่ยอม!

แต่ถ้าให้ฮองเฮาช่วยลูกชายของนาง ก็เกรงว่าตระกูลไป๋จะใช้ทุกสิ่งที่พวกเขามี!

ทันทีที่พูดออกไป ไป๋เหยียเฟยก็ตกใจจนอึ้งไปเลย!

“ฝ่าบาท ฉางเอ๋อร์ยังเป็นแค่ทารกน้อย เขาจะมาเป็นรัชทายาทได้อย่างไร?”