บทที่ 933

จักรพรรดิซิงหลงพูดได้แค่นี้ หากเขายังอยู่ เรื่องราววุ่นวายคงไม่เกิดขึ้น

แต่ถ้าเขาตายไปแล้ว เกรงว่าตระกูลเซิ่งจะไม่อยู่เฉยแน่

ส่วนตระกูลเซิ่งจะยอมฟังสิ่งที่เขาจะสื่อหรือไม่ เขาไม่กล้าตอบจริง ๆ

“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”

พระสนมเสียนกุ้ยเฟยพยักหน้า และทำได้แค่เห็นด้วย

“เอาเถอะ เจ้าไปเถอะ”

หลังจากที่จักรพรรดิซิงหลงพูดจบ เขาก็รู้สึกหมดหนทาง

จากนั้นก็ร่างราชโองการแต่งตั้งให้องค์ชายห้าชางเอ๋อร์เป็นรัชทายาท และมีฮองเฮาเป็นผู้สำเร็จราชการ

ทันทีที่ราชโองการนี้ออกมา ทั้งแผ่นดินต่างตกตะลึง!

ให้สตรีเป็นผู้สำเร็จราชการ เป็นเรื่องผิดกฎจารีตประเพณีเป็นอย่างยิ่ง!

เหล่าขุนนางจำนวนนับไม่ถ้วนล้วนรับไม่ได้ และยื่นฏีกาเรียกร้อง ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่เสนาบดีซ้ายและขวาต่างก็ไม่ยอม!

พวกเขายินดีช่วยเหลือหย่งเอ๋อร์ แต่พวกเขาไม่อยากช่วยเหลือฮองเฮา!

นี่เป็นความคิดที่หยั่งรากลึก!

เปลี่ยนแปลงไม่ได้!

“เรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?”

“เหตุใดฝ่าบาทจึงให้ฮองเฮามาควบคุมดูแลบริหารราชกิจ?”

“การที่วังหลังมีส่วนร่วมในการเมืองจะส่งผลเสียต่อประเทศชาติ!”

“ฝ่าบาททรงเลอะเลือนไปแล้วหรือ?”

หลายคนพูดเช่นนี้เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและไม่ยินยอม

เกี่ยวกับเรื่องนี้ ไป๋เหยียนเฟยก็ถอนหายใจ นางไม่เข้าใจว่าทำไมฝ่าบาทถึงทำเช่นนี้

แต่นางก็รู้สึกโล่งใจอยู่ไม่น้อย หากเป็นเช่นนี้ แผ่นดินก็จะอยู่ในกำมือของตระกูลไป๋!

หลังจากแต่งตั้งรัชทายาทแค่หนึ่งวัน ราชโองการนี้ก็ได้ออกสู่สายตาชาวโลก!

เจ้าหน้าที่ขุนนางข้าราชการทุกคนเห็นราชโองการนี้ถึงกับตกตะลึง!

การให้ฮองเฮาดูแลราชกิจเป็นตำนานเรื่องเล่าโบราณ!