บทที่ 942

ฮ่องเต้ซิงหลงมองอู๋หลิงแล้วยกยิ้ม

“ข้าเข้าใจ ไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไร เจ้าก็ยังมีความแค้นต่อข้าอยู่ในใจ แต่มันไม่ได้สำคัญอีกต่อไปแล้ว ข้าคงมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงไม่กี่วันเท่านั้น”

“หากวันนี้เจ้าไม่สังหารข้า เช่นนั้นก็มาร่ำสุรากับข้าให้หนำใจเถิด”

ฮ่องเต้ซิงหลงพูด หลังจากได้ยินดังนั้น อู๋หลิงก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง

ร่ำสุราหรือ?

สภาพร่างกายเป็นเช่นนี้จะดื่มสุราได้อย่างไร?

นี่จะไม่ทำให้อาการทรุดหนักกว่าเดิมหรือ?

“ฝ่าบาท เพื่อรักษาพลานามัยของพระองค์ ไม่ควรดื่มสุราจะดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

อู๋หลิงพูดทันที แต่ฮ่องเต้ซิงหลงก็หัวเราะ

“มันไม่สำคัญหรอก เจ้ากับข้ายังไม่เคยดื่มสุราดี ๆ ด้วยกันเลย ข้าเกรงว่าจะไม่มีโอกาสเช่นนี้อีก มาเถอะ อู๋หลิง เจ้ากับข้ามาดื่มด้วยกันวันนี้เถอะ”

ฮ่องเต้ซิงหลงกล่าว พร้อมรินสุราลงในจอกของอู๋หลิง

“สุราจอกแรกนี้ เพื่อต้าเย่”

เมื่อกล่าวจบ ฮ่องเต้ซิงหลงก็ดื่มหมดในอึกเดียว

อู๋หลิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ มองฮ่องเต้ซิงหลงอย่างลึกซึ้ง แล้วดื่มสุราโดยไม่พูดอะไรอีก

หลังจากดื่มไปหนึ่งจอก ฮ่องเต้ซิงหลงก็รินมันอีกครั้ง

“สุราจอกที่สองนี้ แทนคำขอโทษ”

ฮ่องเต้ซิงหลงพูดจบ เขาก็ดื่มมันทันที โดยไม่รอให้อู๋หลิงพูด

อู๋หลิงเห็นเช่นนั้นก็ดื่มด้วย

“สุราจอกที่สามนี้ ถือเสียว่าแด่มิตรภาพระหว่างเจ้ากับข้า แม้ไม่ได้เป็นพี่น้องกัน แต่ก็ยังเป็นความสัมพันธ์ระหว่างฮ่องเต้กับขุนนาง การพรากจากกันครั้งนี้ อาจหมายความว่าต้องพรากจากกันตลอดไป สุราจอกนี้เป็นการบอกลาเจ้า ข้าขอให้เจ้า... มีสุขภาพดี และเจริญรุ่งเรือง”

พูดจบ ฮ่องเต้ซิงหลงก็ดื่มทั้งหมดในอึกเดียว

อู๋หลิงไม่พูดอะไร เพียงแค่ดื่มตาม

หลังจากร่ำสุราไปสามจอก ฮ่องเต้ซิงหลงก็มองอู๋หลิง แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ

“อู๋หลิง ที่ข้าขอให้เจ้ามาในวันนี้ เพราะข้ายังมีบางอย่างที่ต้องสั่งเสีย เจ้า... ก็คงจะเดาได้”

ฮ่องเต้ซิงหลงพูดจบ อู๋หลิงก็พยักหน้า

แน่นอนว่าเขาเข้าใจ ว่าเหตุใดฮ่องเต้ซิงหลงจึงเรียกเขามาที่นี่

หากเขาสังหารฮ่องเต้ซิงหลงด้วยดาบเพียงเล่มเดียว ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้ว