บทที่ 960

ไป๋เหยียนเฟยออกราชโองการ อัครเสนาบดีไม่กล้าพูดอะไรในท้องพระโรงอีก

แม้ว่าบางคนจะมีสีหน้าเย็นชา แต่พวกเขาไม่กล้าเอ่ยพูด

แน่นอนว่าทุกคนที่มีสายตาเฉียบแหลม ย่อมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น!

ไม่หายตัวไปตั้งแต่เนิ่น หรือหายตัวไปช้ากว่านี้ แต่กลับหายไปในเวลานี้!

เรื่องนี้มีปัญหาอย่างแน่นอน!

ยิ่งไปกว่านั้น ฮองเฮาไม่จำเป็นต้องทำให้องค์ชายใหญ่และเสียนกุ้ยเฟยถูกประหารหรือหายตัวไปด้วยเงื้อมมือของนาง ในทางกลับกัน กลับเป็นประโยชน์มากขึ้น!

ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อทั้งคนสองคนนี้อยู่ในมือ ตระกูลเซิ่งก็ไม่สามารถสร้างปัญหาใด ๆ ได้ แม้ว่าพวกเขาคิดที่จะก่อกบฏ แต่เมื่อมีองค์ชายใหญ่อยู่ในมือของฮองเฮา พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรเลย!

ท้ายที่สุดแล้ว โอกาสเดียวที่ตระกูลเซิ่งต้องการใช้ประโยชน์ ก็คือองค์ชายใหญ่!

ด้วยความชอบธรรมนี้เท่านั้น พวกเขาจึงกล้ากบฏ!

ในทางตรงกันข้าม หากมีสิ่งไม่คาดคิดเกิดขึ้นกับองค์ชายใหญ่ แม้ว่าพวกเขาจะก่อกบฏ ผู้คนในใต้หล้าก็จะพูดถึงฮองเฮา

ทว่า...

ชื่อเสียงไม่ถูกต้องและไม่สมเหตุสมผล ยิ่งกว่านั้นไม่มีสายเลือดของตระกูลจี ก่อกบฏแล้วจะมีประโยชน์อะไร?

ดังนั้นฮองเฮาที่ฉลาดควรรู้ว่าการปล่อยให้พวกเขาหายไปคือทางเลือกที่แย่ที่สุด

แม้แต่การสังหารทั้งสองคนก็เป็นทางเลือกที่แย่ที่สุด!

สิ่งที่ดีที่สุดคือการควบคุมอยู่ในมือ!

ดังนั้นฮองเฮาไม่ใช่ผู้ที่ทำเรื่องนี้อย่างแน่นอน!

อย่างไรก็ตาม...

คนมีเจตนาดีอยากกวนน้ำโคลนนี้ พวกเขารู้เรื่องราวทั้งหมดเป็นอย่างดี แต่จะทำอย่างไรได้?

เรื่องนี้เป็นที่ตระหนักรู้ไปทั่วใต้หล้าในทันที

หลายคนกำลังพูดถึงเรื่องนี้

ท้ายที่สุดแล้ว วันที่สองหลังจากฮ่องเต้ซิงหลงสวรรคต องค์ชายใหญ่และเสียนกุ้ยเฟยก็หายตัวไป ใครก็ตามที่ได้ยินเรื่องแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะคาดเดาอย่างบ้าคลั่ง!

“หึ! ฮองเฮาต้องเป็นคนทำแน่ ๆ!”

“ถูกต้อง! เพื่อให้โอรสของนางขึ้นสู่บัลลังก์อย่างปลอดภัย ฮองเฮาจึงสังหารองค์ชายผู้เป็นที่รู้จักในนามอัจฉริยะ!”

“ต้องเป็นอย่างนี้แน่ ๆ!”