บทที่ 969

“ฮองเฮาโปรดไตร่ตรองให้รอบคอบ หากท่านประกาศทั่วแผ่นดินว่าท่านจะแต่งตั้งองค์ชายใหญ่เป็นเจ้าผู้ครองแคว้น มอบดินแดนแคว้นกู่ให้เขา และสัญญากับเขาว่าจะมีเกียรติและความรุ่งโรจน์ตลอดชีวิต เหล่าราษฎรในแผ่นดินนี้จะคิดอย่างไร?”

หวังหยวนมองฮองเฮาที่กำลังคิดอยู่นาน ก่อนที่นางจะพูด

“ตามเหตุการณ์ปัจจุบัน เหล่าราษฎรในแผ่นดินจะยังคงคิดว่าข้ากำจัดผู้เห็นต่าง และปูทางให้โอรสของตนเอง!”

คำพูดของฮองเฮาถูกต้อง หวังหยวนพยักหน้าเห็นด้วย

“ถูกต้อง! แต่ฮองเฮา ไม่ว่าท่านจะทำอะไร ข้าเกรงว่าทุกคนในแผ่นดินจะพูดเช่นนี้ ดังนั้นมันจะดีกว่าหากท่านยอมรับ แล้วทำตามวิธีนั้น!”

“ท่านสามารถอธิบายได้ว่า ท่านกังวลเรื่องความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในอนาคต และองค์ชายใหญ่จะมีความเจริญรุ่งเรืองตลอดชีวิต ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าใครจะวิพากษ์วิจารณ์ท่าน แล้วจะพูดในเชิงลบอีกได้อย่างไร?”

“การให้องค์ชายเป็นเจ้าผู้ครองแคว้น และประทานตำแหน่งศักดินาให้นั้น นับเป็นเพราะความโปรดปรานอันยิ่งใหญ่ และทุกคนในแผ่นดินจะได้เห็น!”

“ยิ่งกว่านั้น ต่อให้ท่านไม่แต่งตั้งอย่างเป็นทางการ แคว้นกู่ก็จะยังเป็นของตระกูลเซิ่งอยู่ดีใช่หรือไม่?”

“เหตุใดไม่มอบสิ่งที่พวกเขามีอยู่ในมืออยู่แล้วให้พวกเขาล่ะ?”

“นี่จะไม่ทำให้ท่านดูใจกว้างมากหรอกหรือ?”

“แน่นอนว่ายังมีข้อดีมากอีกหนึ่งประการ!”

หลังจากที่เขาพูดจบ ฮองเฮาก็รีบถาม

“ข้อดีอะไรอีก?”

หวังหยวนถึงกับยิ้มกว้าง แล้วตอบว่า “องค์ชายใหญ่ยังไม่ปรากฏตัวออกมา ยังไม่ได้ออกมาประณามฮองเฮา และยังไม่ได้ดำเนินการขั้นตอนสุดท้าย คือการกล่าวหาว่าท่านจะสังหารองค์ชาย!”

“แล้วในเวลานี้ หากท่านแต่งตั้งเขาเป็นเจ้าผู้ครองแคว้น แล้วบอกให้คนทั้งแผ่นดินรู้ว่าองค์ชายใหญ่ได้ไปยังสถานที่ที่ได้รับตำแหน่งแล้ว ถึงตอนนั้น องค์ชายใหญ่จะไม่ปรากฏตัวหรือ?”

“ถ้าเขาไม่ปรากฏตัว ท่านก็มีสิทธิ์ประณามได้! เข้าใจหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

หลังจากที่หวังหยวนอธิบายจบ ฮองเฮาไป๋เหยียนเฟยก็ตกตะลึง!

จู่ ๆ นางก็มีความสุขขึ้นมาทันใด ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ!

“ใช่แล้ว! ถ้าเขาไม่ปรากฏตัวออกมา ข้าก็มีสิทธิ์ประณาม ตระกูลเซิ่งเป็นตระกูลใหญ่ที่สุดในแคว้นกู่ องค์ชายใหญ่จีหย่งได้รับดินแดนแห่งนั้นไป ตระกูลเซิ่งย่อมโลภและไม่เต็มใจจะมอบมันให้เขา เพราะเหตุนี้องค์ชายใหญ่จึงหายตัวไป!”

“ด้วยวิธีนี้ เราสามารถเปลี่ยนหัวหอกกลับไปหาตระกูลเซิ่งได้!”