บทที่ 982

เซิ่งฟางสี่หรี่ตาลง ใบหน้ายังคงมีความคาดหวัง

ไม่นานหลังจากนั้น คนรับใช้ก็เข้ามาพร้อมกับนกพิราบสื่อสาร แล้วมอบให้เซิ่งฟางสี่

เซิ่งฟางสี่รีบรับนกพิราบสื่อสารมา แล้วยิ้มทันที

“อย่างที่คาดไว้ กำลังรออยู่เลย!”

หลังจากที่เซิ่งฟางสี่พูดจบ เขาก็พูดต่ออย่างสงบด้วยสีหน้าไม่แยแส

“เหตุการณ์เป็นเช่นนี้... ไม่มีใครในแผ่นดินที่จะอยู่อย่างสุขสบายได้!”

“โดยเฉพาะเจ้า... หวังหยวน!”

ความเคียดแค้นชิงชังของเซิ่งฟางสี่ที่มีต่อหวังหยวน ท่วมท้นราวกับท้องฟ้า!

ในที่สุดเขาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อปีที่แล้ว!

เหตุใดฮองเฮาจึงตัดสินใจได้ชาญฉลาดนัก เหตุใดนางจึงพระราชทานยศเจ้าผู้ครองแคว้นให้หย่งเอ๋อร์!

เบื้องหลังเรื่องนี้กลับกลายเป็นฝีมือของหวังหยวน!

หลังจากรู้เรื่องนี้แล้ว เซิ่งฟางสี่ก็โกรธมาก!

แต่ในเวลานั้นไม่มีวิธีที่ดีที่จะจัดการกับหวังหยวนได้ ทำได้เพียงอดทนเท่านั้น!

ในปีนี้เซิ่งฟางสี่ไม่ได้เกียจคร้าน ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาย่อมมีหนทางที่เตรียมวางแผนไว้แล้ว!

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทั้งแผ่นดินต้าเย่จะไม่อาจสงบสุขได้อีกต่อไป!

หลังจากที่เขาพูดเช่นนี้ สองพี่น้องเซิ่งตงที่เข้ามาหลังจากได้ข่าวก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง

“ท่านพ่อ เหตุใดท่านถึงอยากจัดการกับหวังหยวนล่ะขอรับ?”

จุดประสงค์หลักของพวกเขา ควรจะมุ่งจัดการกับฮองเฮาไม่ใช่หรือ?

เหตุใดจึงเกี่ยวข้องกับหวังหยวนอีกแล้ว?

เซิ่งฟางสี่พ่นลมหายใจอย่างเย็นชา เมื่อได้ฟังคำถามนั้น