บทที่ 984

จ้าวหย่งวิ่งเร็วมาก เขาไม่กล้าหยุดพักเลย!

แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าใต้ต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกล มีชายชุดดำคนหนึ่งยืนถือดาบจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ

จ้าวหย่งเห็นเช่นนั้นก็อดทำหน้าเคร่งเครียดไม่ได้

เขากำดาบยาวในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนคำรามด้วยความโกรธ แล้วรีบวิ่งไปหาชายคนนั้น!

“ใครก็ตามที่กล้าขวางข้าจะถูกฆ่าอย่างไร้ปรานี!”

สิ้นเสียงคำราม กายของจ้าวหย่งราวกับเต็มไปด้วยพลังอันไม่มีที่สิ้นสุดที่ระเบิดออกมาทันที ทำให้เขาว่องไวและเต็มไปด้วยจิตสังหาร!

ชายใต้ต้นไม้สูดจมูกอย่างเย็นชา เลิกคิ้วแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เกรงว่าเจ้าจะไม่รู้จักประเมินตนเอง”

“คนประเภทไหนกันที่อยากจะสู้กับข้า?”

ชายคนนั้นเขย่งเท้ากระโดดขึ้น จากนั้นยกกริชในมือขึ้นสูง แล้วโจมตีไปที่ตำแหน่งของจ้าวหย่งอย่างโหดเหี้ยม!

แสงเย็นวาบหนึ่งปรากฏขึ้น!

ดวงตาของจ้าวหย่งเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะรู้สึกหนาวสั่นที่คอ ไม่มีแรงแม้แต่จะสู้กลับด้วยซ้ำ ร่างของเขาล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง เขาถูกสังหารด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

ชายคนนั้นจ้องมองจ้าวหย่งที่ตายแบบดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่แยแส เก็บกริชในมือด้วยสีหน้าเย็นชา แล้วหันหลังเดินจากที่นี่ไปโดยไม่หันกลับมามอง

ในเวลาเดียวกัน พวกลูกน้องที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็ค่อย ๆ พ่ายแพ้ไปทีละคน!

พวกลูกน้องถูกทำร้ายจนเสียชีวิตและบาดเจ็บ บางคนยังคงจับขาของหัวหน้าโจรไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้เข้าใกล้สินค้า

แต่หัวหน้าโจรก็ตะคอกอย่างดุร้าย เตะกลุ่มลูกน้องกระเด็นออกไปอย่างง่ายดาย

โจรที่เหลือยกดาบขึ้นสังหารพวกเขาทั้งหมด ไม่เหลือใครรอดชีวิตเลย

สายลมหนาวพัดผ่านกิ่งไม้ ก่อให้เกิดเสียงกรอบแกรบ กลิ่นหอมฟุ้งของอาหารลอยมากระทบจมูก พวกโจรสุดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินไปตรวจสอบรถม้าทันที

“ลูกพี่ นี่มันของแท้หรือเปล่า?”

ลูกน้องโจรรีบถาม

“แท้สิ”

หัวหน้าโจรหัวเราะเยาะ ตบรถม้าแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ไป กลับไปทำธุระต่อกันเถอะ!”