บทที่ 996

โจวซุ่นรู้สึกหวาดกลัวมาก เขามองอู๋หลิงด้วยสายตาเกรงกลัว

“ขุนพลอู๋หลิง ท่าน... ท่านโทษข้าไม่ได้หรอก... ข้า... ข้าไม่มีทางเลือก ครอบครัวของข้าอยู่ในสามแคว้นนั้น ตระกูลเซิ่งขู่ว่าจะสังหาร ข้าทำไม่อาจขัดขืนได้!”

“ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ข้าทำได้เพียงปกป้องเมืองชายแดนเท่านั้น…”

“ท่านได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิดขอรับ!”

โจวซุ่นรีบพูดทันที แต่อู๋หลิงไม่มีเจตนาจะฆ่าเขา คนผู้นี้ไม่ใช่ผู้บงการ ยิ่งกว่านั้น เขายังรู้ด้วยว่าผู้ชายคนนี้มีคุณธรรม

“โจวซุ่น หากเจ้าอยากมีชีวิตอยู่ ข้าให้โอกาสเจ้าได้!”

หลังจากพูดเช่นนี้แล้ว อู๋หลิงก็หยิบตราประทับของโจวซุ่นแล้วยกยิ้มมุมปาก

“โอกาสอะไรหรือขอรับ?”

โจวซุ่นไม่กล้าพูดเรื่องไร้สาระ รีบถาม

“แน่นอนว่ามันเป็นโอกาสที่ดี ดั่งคำโบราณว่าไว้ ผิดชอบหักล้าง แม้ว่าโทษของการกบฏของเจ้าสมควรตาย ทั้งยังต้องประหารชีวิตเก้าชั่วโคตร แต่เนื่องจากเจ้าไม่ใช่ผู้กระทำผิดหลัก เจ้าย่อมถูกลงโทษสถานเบากว่า”

“ถ้าเจ้ายังสามารถสร้างความสำเร็จได้ ฮองเฮาก็จะมีเมตตาและอาจจะผ่อนปรนให้ ดังนั้น... เจ้าลองคิดดูสิ”

อู๋หลิงเก่งเรื่องการโน้มน้าวคนอื่นทีละขั้นตอน หลังจากพูดเช่นนี้ โจวซุ่นก็พยักหน้าทันที

“ได้ขอรับ! ข้ายินดีทำความชอบชดใช้ความผิด! ยินดีทำความชอบชดใช้ความผิด! ไม่ทราบว่าข้าต้องทำอย่างไรหรือขอรับ?”

โจวซุ่นถามอย่างรวดเร็ว อู๋หลิงก็ตอบด้วยรอยยิ้มทันที

เมื่อโจวซุ่นได้ฟังแล้ว ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว!

ในเวลาเดียวกัน ที่จวนตระกูลเซิ่งยังไม่รู้ว่ามีเรื่องเกิดขึ้นในเมืองหนาน ไม่คาดคิดด้วยซ้ำว่าอู๋หลิงจะลงมือเร็วถึงเพียงนี้!

จนกระทั่งเที่ยงวัน เขาได้รับข่าวว่าอู๋หลิงได้ส่งทหารสามหมื่นนายมาเมื่อคืนนี้ และเริ่มเดินทัพเข้าสู่สามแคว้น!

“หือ? มาถึงแล้วจริง ๆ!”

เซิ่งฟางสี่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมาถึงแล้วจริง ๆ!

แต่เขากลับยกยิ้มมุมปาก!

“สามหมื่นหรือ? ช่างไร้สาระเสียจริง!”

เซิ่งฟางสี่ไม่สนใจเลย

มีป้อมปราการมากกว่าสิบแห่งในสามแคว้นนี้!

สามหมื่นคนคงได้แค่มองประตูชายแดนเท่านั้น!