บทส่งท้าย 3.3 บุตรชายตระกูลเฉิน

………………..

จ้าวอวิ๋นซงไม่คิดเลยว่าเหวินเหรินเลี่ยจะเล่นงานเฉินผูที่งานใหญ่เช่นนี้ ในใจจึงรู้สึกเป็นห่วงเฉินผูอยู่บ้าง

ทว่าพริบตาเดียวหลังจากได้ยินเสียงร้องลั่นขึ้นมา ถังเป่าเอ๋อร์ก็มายืนอยู่ด้านหน้าเฉินผู คว้าข้อมือเหวินเหรินเลี่ยไว้ ส่วนคนที่ร้องเสียงลั่นก็คือเหวินเหรินเลี่ย ตัวงองุ้มจนแทบจะลงไปคุกเข่าอยู่กับพื้นแล้ว

ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาของเขาบิดเบี้ยว ดูโหดร้ายเพราะความเจ็บปวดที่รุมเร้า แขนข้างหนึ่งหักผิดรูป ขณะที่ทั้งร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง เขาไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับเขยื้อนกาย

การต่อสู้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น แต่กลับจบลงด้วยความดุดันไปแล้ว ทำให้ใจคนรอบข้างถึงกับสั่นสะท้าน

หลายคนร้องตกใจขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

เสียงโห่ร้องส่วนใหญ่มาจากผู้ที่รู้จักตัวตนของเหวินเหรินเลี่ย ทุกคนล้วนรู้ว่าเขาเพิ่งผ่านการทดสอบเข้ามาเป็นศิษย์ใหม่ที่โดดเด่นในสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า เป็นอัจฉริยะและบุคคลที่มีชื่อแม้แต่ในหมู่สหายร่วมรุ่นเดียวกันก็ตาม

เช่นนี้แล้ว พอเห็นเหวินเหรินเลี่ยออกท่าโจมตีแล้วถูกยับยั้งไว้ได้ทันทีเช่นนี้จึงตกใจขึ้นมา

จ้าวอวิ๋นซงเองก็รู้ว่าถังเป่าเอ๋อร์เป็นหนึ่งในศิษย์ใหม่สำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋าเหมือนกับเหวินเหรินเลี่ย ทว่าไม่เคยคิดเลยว่าเหวินเหรินเลี่ยที่นับเป็นยอดฝีมือในหมู่ศิษย์ใหม่จะไม่สามารถรับมือกระบวนท่าเดียวจากถังเป่าเอ๋อร์ได้!

จึงทำให้จ้าวอวิ๋นซงเข้าใจว่าทุกคนให้ความสนใจต่อรูปลักษณ์ภายนอกของถังเป่าเอ๋อร์มากเกินไป ไม่ได้สนใจหรือเข้าใจความแข็งแกร่งที่แท้จริงของนางเลย….

คิดได้แล้ว ในใจจ้าวอวิ๋นซงก็เกิดความรู้สึกซับซ้อน ถังเป่าเอ๋อร์ตามเฉินผูมาตลอดเหมือนเป็นหญิงรับใช้ แต่แท้จริงแล้วน่าจะเป็นองครักษ์เสียมากกว่า

ยอดฝีมือหน้าตางดงามเช่นน้ำเป็นองครักษ์อย่างนั้นหรือ?

จ้าวอวิ๋นซงพูดไม่ออกเลยทีเดียว

ในขณะเดียวกันนั้น ถังเป่าเอ๋อร์ก็สงสัยตายเยือกเย็นมองเหวินเหรินเลี่ยแล้วสะบัดมือ เหวินเหรินเลี่ยพลันร้องด้วยความเจ็บปวดก่อนเซถอยไปด้านหลัง พอหันมามองถังเป่าเอ๋อร์อีกที ใบหน้าก็เผยแววโกรธ ความเกลียด ความอับอาย และความไม่อยากเชื่อผสมปนเปกันไป ในใจคิดอะไรไม่ออกอีก

เพราะสตรีที่เหวินเหรินเลี่ยชื่นชอบกลับโจมตีเขาเพื่อบุรุษคนอื่น!

ที่น่าอับอายที่สุดก็คือปะทะกันกระบวนท่าเดียวเขาก็พ่ายแพ้เสียแล้ว!

นับเป็นความขายหน้าครั้งใหญ่ของเหวินเหรินเลี่ย

“หากโจมตีอีก เจ้าไม่รอดแน่ ข้าเป็นคนรักษาคำพูด” ถังเป่าเอ๋อร์ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ชุดขาวนางพลิ้วไหวตามสายลม แลดูวิเศษเหนือใต้หล้าราวกับเป็นนางฟ้านางสวรรค์ ใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติและประณีตปกคลุมด้วยท่าทีเย็นชาหยิ่งยโส

ไม่รู้ทำไม คำพูดของนางจึงทำให้ใจหลายคนเย็นวูบ เหมือนกับว่านางสามารถทำตามที่พูดได้จริง ๆ

จ้าวอวิ๋นซงเองก็อ้าปากค้าง

เพราะอย่างไรพวกเขาก็อยู่กันต่อหน้าตระกูลเซวียนหยวน งานเลี้ยงเฉลิมฉลองวันเกิดครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น มีแขกฐานะสูงจากสามภพมากมายรวมตัวกันอยู่ที่นี่ แต่ถังเป่าเอ๋อร์กลับกล้าขู่สังหารเหวินเหรินเลี่ยเช่นนี้ ไม่มีใครนึกถึงว่านางจะกล้า!

ดูท่าฝีมือต่อสู้เหวินเหรินเลี่ยจะด้อยกว่าถังเป่าเอ๋อร์ แต่เขาก็เป็นทายาทสายตรงตระกูลเหวินเหริน และตระกูลเหวินเหรินก็เป็นตระกูลชั้นสูงในภพเซียน

จ้าวอวิ๋นซงสงสัยว่า นางกล้าพูดเช่นนั้นเพื่อเฉินผูเลยหรือ? ไม่กลัวจะถูกตระกูลเหวินเหรินล้างแค้นเอาหรือไง?

เฉินผูเพิ่งจะหันกลับมาแล้วยิ้มแห้งให้ “ข้าไม่ได้อยากก่อเรื่องเลยนะ ดูท่า… สุดท้ายก็คงเลี่ยงไม่ได้”

ถังเป่าเอ๋อร์ก้มหน้าลงเม้มปาก “คุณชายสี่ ข้ามีหน้าที่ปกป้องคุณชาย หากข้าทำอะไรผิดพลาดไปขอคุณชายโปรดลงโทษ”

เฉินผูได้แต่หัวเราะ “ข้าไม่ได้จะโทษเจ้าอยู่แล้ว ไปเถอะ”

ตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งสองก็ไม่ได้สนใจเหวินเหรินเลี่ยเลย

ผู้ชมรอบข้างล้วนแต่เห็นความจริงข้อนี้ เมื่อมั่นใจแล้วว่าสาวงามสุขุมนุ่มลึกแท้จริงแล้วเป็นข้ารับใช้ของชายหนุ่ม สายตาของใครหลายคนก็เปลี่ยนผันไป

ในเมื่อเขามาตระกูลเซวียนหยวน แถมยังพกข้ารับใช้สาวงามมาด้วยได้ เขาเองก็คงไม่ธรรมดาเช่นกัน

ทว่าก็เกิดเรื่องขึ้นตอนเฉินผูกับถังเป่าเอ๋อร์กำลังจะจากไปอีกครั้ง

กลายเป็นว่าเรื่องเอะอะโวยวายจนทำให้ใครหลายคนตื่นตกใจ และด้วยฐานะของเหวินเหรินเลี่ย ไม่นานก็มีหลายคนเดินเข้ามาด้วยท่าทีคู่ขวัญ

คนกลุ่มนี้นำมาโดยชายมีหนวดสามช่อท่าทางภูมิฐาน ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทีองอาจ สายตาดุดันราวกับสายฟ้าฟาด

พวกเขาเดินเข้ามาภายในโถงต้อนรับ เห็นได้ชัดว่าตัวตนไม่ธรรมดา อย่างน้อย ๆ ก็ได้รับคำเชิญจากตระกูลเซวียนหยวน ก็ต้องเป็นยอดฝีมือที่มีคุณสมบัติมากพอที่จะเข้าร่วมงานนี้ได้แล้ว

“เป็นไปอย่างที่คิด เหวินเหรินชงหลินก็อยู่ด้วย” หลายคนบริเวณนั้นจำชายหนุ่มได้ เขาเป็นน้องชายของเจ้าตระกูลเหวินเหรินคนปัจจุบันและเป็นราชันเซียนครึ่งขั้น เหวินเหรินชงหลิน!

นอกจากนั้นแล้ว คนอื่น ๆ ด้านหลังเหวินเหรินชงหลินก็มีกลิ่นอายที่ไม่ด้อยไปกว่ากันเลย

สีหน้าของใครหลายคนเปลี่ยนไปเมื่อเห็นคนกลุ่มนี้ เผยแววให้ความเคารพนับถือออกมา….

จงหลีเจินเป็นผู้อาวุโสตระกูลจงหลี เจี้ยงไท่จงเป็นผู้อาวุโสตระกูลเจี้ยง ฮวนซื่อจื่อเป็นอาจารย์สายในสำนักศึกษานภาไพศาล….

ล้วนเป็นยอดฝีมือทรงอำนาจในสามภพ!

เหวินเหรินชงหลินกำลังพูดคุยกับสหายสนิทตอนที่ได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้นข้างนอก เขาจึงรีบเดินทางออกมา

ในฐานะที่เป็นสหายเหวินเหรินชงหลิน ไม่รู้ว่าด้วยหวังดีหรือด้วยสงสัย ทั้งหมดจึงติดตามเขาออกมาด้วย

พริบตาเดียว พื้นที่ด้านนอกโถงต้อนรับก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายดุดันของเหล่ายอดฝีมือแล้ว

ไม่ว่าใครที่มองสถานการณ์ออกก็คงรู้ว่าเฉินผูกับถังเป่าเอ๋อร์คงรอดตัวไปได้ยากแล้ว….

เฉินผูที่ดูไร้พิษภัยอะไรมาตลอด และคอยส่งยิ้มอบอุ่นให้ ตอนนี้กลับมุ่นคิ้วเมื่อเห็นเหตุการณ์ แต่ก็ยังไม่พูดอะไร

เท่าที่เขารู้ วันนี้เป็นงานวันเกิดเซวียนหยวนพัวจวิน พวกเขาไม่กล้าก่อเรื่องแน่ หากสามารถอธิบายเหตุผลแล้วรับมือกับเรื่องได้อย่างสันติก็ไม่น่ามีอะไร ไม่จำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่

ถังเป่าเอ๋อร์ยืนอยู่ข้างกายเขา แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่นัยน์ตากระจ่างเผยแววเยือกเย็น

“บรรพจารย์ลุง!” พอเห็นเหวินเหรินชงหลินมา เหวินเหรินเลี่ยที่กำลังอับอาย โกรธเกรี้ยว แล้วหวาดกลัวก็อ้าปากร้องเหมือนเห็นคนช่วยชีวิต ร้องขึ้นมาด้วยเสียงน่าสงสารทันใด

“นี่มันเกิดเรื่องอะไรกันแน่?” เหวินเหรินชงหลินหน้าคว่ำ นัยน์ตาเกิดแววโกรธขึ้นมาเมื่อเห็นแขนที่บิดเบี้ยวของเหวินเหรินเลี่ย มีใครกล้ามาทำร้ายคนตระกูลเหวินเหรินระหว่างงานวันเกิดของตระกูลเซวียนหยวนเชียวหรือ!?

รนหาที่ตายเสียแล้ว!

“เอ่อ….” เหวินเหรินเลี่ยเคลื่อนสายตามองถังเป่าเอ๋อร์ อดรู้สึกทั้งเกลียดทั้งอายไม่ได้เมื่อคิดว่าหญิงสาวที่ตนเคยหลงใหลกลับเป็นฝ่ายโจมตีเขา

“เป็นเจ้านั่น! ไอ้นั่น!” เหวินเหรินเลี่ยพลันชี้ไปทางเฉินผู พูดไปก็แยกเขี้ยวไป เขาไม่ได้อธิบายเหตุผลอะไร แต่ที่จริงก็ไม่จำเป็นอยู่แล้ว เพราะแค่ชี้เป้าให้บรรพจารย์ลุงก็เป็นพอ

ส่วนทำไมถึงไม่ชี้ถังเป่าเอ๋อร์ นั่นก็ไม่ได้ยากอะไร ถึงเขาจะโกรธจะอับอายแค่ไหน แต่ก็ยังอยากเอาชนะใจสตรีอยู่ดี

ทว่ามันไม่ใช่ความชื่นชมหรือความอยากปกป้องเหมือนแต่ก่อน เขามองถังเป่าเอ๋อร์เป็นเหมือนนางม้าป่าที่เขาอยากจับให้เชื่อง เหยียบย่ำ และย่ำยีศักดิ์ศรี ให้นางกรีดเสียงร้องพึงใจออกมาใต้ร่าง

แต่เขาก็รู้สึกว่าแม้จะทำเช่นนั้นก็คงไม่อาจดับความโกรธในใจได้

ความคิดเห็น