บทส่งท้าย 4.1 วิวาห์ตระการ

บทส่งท้าย 4.1 วิวาห์ตระการ

………………..

บทส่งท้าย 4.1 วิวาห์ตระการ

งานเลี้ยงวันเกิดของเซวียนหยวนพัวจวินคราคร่ำไปด้วยแขกเหรื่อมากมาย ความคึกคักโอบล้อมไปทั่วบริเวณ

แม้ว่าเซวียนหยวนพัวจวินจะไม่ได้แนะนำเฉินอัน เฉินผู และเฉินเป่าจิ้งแก่คนอื่น ๆ แต่หลาย ๆ คนก็พอจะเดาถึงที่มาของพวกเขาได้ สายตาของพวกเขามีเพียงความยำเกรงเมื่อมองไปยังคนทั้งสาม

ตระกูลเฉิน

มีใครในโลกนี้บ้างที่ไม่รู้จัก?

หลังจากที่งานเลี้ยงวันเกิดดำเนินไปได้ครู่หนึ่ง ทันทีที่มีใครบางคนในกลุ่มของผู้ยิ่งใหญ่รวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหากลุ่มของเฉินอันเพื่อดื่มอวยพร บรรยากาศที่คึกคักก็พลันเงียบสงบลง

หัวใจของหลายคนบีบรัดอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

อย่างไรก็ดี เมื่อพวกเขาเห็นเฉินอันและคนอื่น ๆ ยกจอกดื่มกับบุคคลนั้นอย่างมีความสุข ไม่แม้จะปฏิเสธหรือแสดงท่าทีเคืองขัดใด ๆ หัวใจของพวกเขาก็เริ่มคลายจากความวิตก

หลังจากนั้น บุคคลสำคัญทั้งหลายภายในห้องโถงก็เลิกกล้า ๆ กลัว ๆ และเข้าไปคารวะเฉินอันและคนอื่น ๆ แน่นอนว่าพวกเขาเองก็ไม่ได้ถูกปฏิเสธเช่นกัน

บรรยากาศในห้องโถงเริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้งโดยมีกลุ่มของเฉินอันเป็นศูนย์กลางความสนใจ ถึงขนาดที่เซวียนหยวนพัวจวินซึ่งเป็นดาวเด่นของงานยังถูกบดบังรัศมีไปโดยปริยาย

เซวียนหยวนพัวจวินไม่เพียงนึกขบขัน หากยังไม่รู้สึกอิจฉาริษยาเลยแม้แต่น้อย อันที่จริง เขาออกจะภูมิใจเสียด้วยซ้ำ

แน่ล่ะ จะมีผู้เยี่ยมยุทธ์คนใดในโลกนี้ที่สามารถเชิญคนของตระกูลเฉินให้มาร่วมงานวันเกิดของตนได้เช่นนี้อีก?

นี่ถือเป็นเกียรติที่มีเพียงตระกูลเซวียนหยวนเท่านั้นที่ได้รับ!

แล้วเช่นนี้เซวียนหยวนพัวจวินจะไม่รู้สึกยินดีได้อย่างไร?

กระนั้น ท่ามกลางงานเลี้ยงแสนครึกครื้นนี้ มีคนกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ในห้องโถงทั้งสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความวิตก สภาพของพวกเขาเหมือนคนที่กระดากอายจนแทบจะมุดหน้าลงดิน แน่นอนว่าไม่ใช่ใครที่ไหนหากแต่เป็นเหวินเหรินชงหลิน เหวินเหรินเลี่ย จงหลีเจิน เจี้ยงไท่จง และคนอื่น ๆ

แม้พวกเขาจะไม่ได้ถูกปฏิบัติอย่างเย็นชา ทว่าหัวใจยังคงเต็มไปด้วยความวิตกกังวลจากเหตุการณ์ก่อนหน้าไม่แปลกที่จะกลายเป็นคนจิตหลุดลอย ไม่รับรู้กระทั่งรสชาติของอาหารเบื้องหน้า

เมื่อเหวินเหรินชงหลินเห็นว่าคนสำคัญทั้งหลายในห้องโถงกำลังดื่มอวยพรให้กับกลุ่มของเฉินอัน เขาก็กัดฟัน หายใจเข้าลึก ๆ และดึงแขนเสื้อของเหวินเหรินเลี่ยพร้อมกับพูดเบา ๆ “มาเถอะ ไปขอโทษเขากัน!”

ร่างกายของเหวินเหรินเลี่ยแข็งทื่อราวรูปปั้น ผิดกับใบหน้าที่เปลี่ยนสีไปคราวแล้วคราวเล่า เขาทั้งกังวลและลังเล ชายหนุ่มกลัวอย่างยิ่งว่าพวกเขาจะถูกปฏิเสธและถูกเย้ยหยันให้อับอายอย่างถึงที่สุด

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นท่าทางเด็ดเดี่ยวของเหวินเหรินชงหลิน เขาก็รู้ได้ในทันทีว่าตนคงไม่อาจปฏิเสธได้ ทำได้เพียงรวบรวมความกล้าและก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับผู้เป็นลุงเท่านั้น

เฉินผูคลี่ยิ้มบางเมื่อเห็นพวกเขาเดินผ่านราวกับไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ด้านหนึ่ง เฉินอันได้ลุกขึ้นยืนพร้อมกับยกจอกสุราในมือ “เรื่องเมื่อครู่เป็นเพียงความเข้าใจผิดเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ข้าหวังว่าพวกท่านทั้งสองจะไม่ถือสา”

สิ้นวาจา เฉินอันก็ดื่มสุราในมือจนหมดจอก

เหวินเหรินชงหลินและเหวินเหรินเลี่ยตกตะลึง อารมณ์ที่ซับซ้อนเกินพรรณนาพลุ่งพล่านภายในใจ เดิมทีพวกเขาเตรียมตัวที่จะเผชิญกับคำเย้ยหยันดูแคลน โดยไม่คาด เฉินอัน บุตรชายคนโตของเฉินซีกลับปลอบโยนพวกเขาให้ปล่อยผ่านเรื่องอดีตไป

“คุณชายเฉิน ได้รับความเมตตาจากท่าน ถึงตายข้าก็ไม่เสียดายเลย!” เหวินเหรินชงหลินพูดด้วยเสียงตื่นเต้น เขาดื่มสุราจนหมดจอกก่อนจะคำนับต่ำเสียกระทั่งแทบเป็นส่วนหนึ่งของพื้นดิน

เหวินเหรินเลี่ยคำนับไปพร้อมกับเขาเช่นกัน

ครั้นเห็นสิ่งนี้ คนอื่น ๆ ในห้องโถงก็เริ่มมองเฉินอันและคนอื่น ๆ ในมุมที่แตกต่างออกไป เมื่อก่อนพวกเขาแสดงความยำเกรงต่อคนเหล่านี้ในฐานะ ‘ทายาทตระกูลเฉิน’ ทว่าตอนนี้พวกเขาก็รู้สึกเคารพอีกฝ่ายด้วยใจจริง

ความประพฤติและวิสัยอันสง่างามเป็นอย่างไร?

เห็นได้จากการกระทำของพวกเขา!

…

เฉินผูและคนอื่น ๆ จากไปอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่งานเลี้ยงจะสิ้นสุดลงด้วยทนต่อแรงกระตือรือร้นของบรรดาแขกเหรื่อไม่ไหวอีกต่อไป

แม้แต่เฉินอันก็แทบหมดแรงไม่ต่างกัน

บนถนนที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คนของเมืองเซียนสัประยุทธ์ เฉินอันและเฉินผูเดินเคียงกันไปตามเส้นทางทอดไกล ในขณะที่เฉินเป่าเปา ถังเป่าเอ๋อร์ มู่ขุย และคนอื่น ๆ เดินตามห่างออกไป

“พี่รอง ท่านไม่ได้ไปที่นั่นเพียงเป็นเพราะงานวันเกิดของท่านตาเซวียนหยวนพัวจวินใช่หรือไม่?” เฉินผูถามด้วยรอยยิ้ม

เฉินอวี่เป็นคนที่อายุมากที่สุดในตระกูลเฉิน เฉินอันเป็นคนที่สอง เฉินนั่วเป็นคนที่สาม และเฉินผูเป็นคนสุดท้อง

แม้ว่าเฉินอวี่จะเป็นบุตรชายของเฉินฮ่าวและเฟยเหลิ่งชุ่ย แต่พวกเขาก็สนิทกันมากจนไม่ได้แยกความแตกต่างระหว่างทายาทสายหลักและทายาทสายรอง กลับกัน พวกเขาใช้อายุเป็นลำดับในการเรียงอาวุโสแทน

เฉินอันพูดอย่างสบาย ๆ “ใช่แล้ว หากเจ้ายังจำได้ ตอนที่ท่านพ่อจากภพเซียนไปยังแดนเทพโบราณ ท่านพ่อเคยให้สัญญากับท่านน้าซิ่วว่าจะแต่งงานกับนาง”

เฉินผูนึกขึ้นได้ในทันที “แน่นอน ข้าจำได้ ท่านน้าซิ่วเคยบอกว่านางอยากให้ท่านพ่อแต่งกับนางต่อหน้าคนทั้งโลก ฮ่า ๆ! ดูเหมือนว่าท่านพ่อจะยื้อเวลาต่อไปไม่ได้แล้วจริง ๆ”

เสียงของเขาแฝงไปด้วยความสนุกสนาน

เฉินอันเองก็หัวเราะ เขาส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ จริงอยู่ที่เขารู้สึกเคารพยำเกรงในตัวบิดาอย่างแท้จริง กระนั้นเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าตนควรหัวเราะหรือร้องไห้ดีเมื่อพูดถึงสัมพันธ์สวาทอันแสนวุ่นวายของบิดา

พ่อของเขาเป็นพวกชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่วอย่างนั้นหรือ?

นั่นไม่เชิงเสียทีเดียว เพราะนอกจากบางคนแล้ว ก็ยังมี ‘บรรดาท่านน้า’ มากมายที่รุ่มรวยด้วยรูปโฉมเป็นฝ่ายไล่ตามท่านพ่อของเขาเสียเอง

แล้วท่านพ่อของเขาเป็นนักรักหรือ?

นั่นก็ไม่จริงเช่นกัน เพราะไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีลูกเพียงแค่สี่คนเท่านั้นทั้งที่มีผู้หญิงรายล้อมมากมายเช่นนี้