บทส่งท้าย 5.2 นักเรียนตัวท็อปกับหนอนหนังสือ

………………..

เด็กหนุ่มทักทายคนขับรถก่อนจะยิ้มให้มู่ชิงที่เพิ่งลงมาจากรถ “ชิงชิง ในที่สุดเธอก็กลับมาสักที จริงอยู่ที่การเรียนนั้นเป็นสิ่งสำคัญ แต่อย่าลืมสิว่าปีใหม่นี้พวกลุง ๆ ป้า ๆ เขารอเธออยู่นะ”

เสียงของเขาเป็นจังหวะมั่นคง แม้แต่น้ำเสียงก็เปี่ยมไปด้วยมารยาทที่ไม่อาจจะหาช่องติได้

“โอ้ พี่จ้าว รอเดี๋ยวหนึ่งนะ” มู่ชิงเหลือบมองเด็กหนุ่มพลางพูดอย่างสบาย ๆ

“ได้สิ ตามสบาย” ชายหนุ่มยิ้ม เขามองร่างของมู่ชิงที่ยืนรอให้เด็กหนุ่มอีกคนหนึ่งในรถก้าวออกมา

สายตาของผู้ที่ถูกเรียกว่าพี่จ้าวนั้นเฉียบแหลม เขาสามารถแยกแยะได้ทันทีว่าความรู้สึกที่มู่ชิงมีต่อชายคนนี้แตกต่างจากที่มีให้เขาอย่างสิ้นเชิง

ด้วยเหตุนี้ แววตาที่เขาใช้มองเฉินหลาน จึงไม่เพียงเป็นการทอดพินิจพิเคราะห์อีกฝ่ายเท่านั้น หากยังแฝงไปด้วยความเป็นปรปักษ์อยู่ในที

เด็กหนุ่มได้ยินมาว่ามู่ชิงจะพาชายที่พึงใจมางานเลี้ยงอาหารค่ำคืนนี้ แน่นอนว่าเขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง สำหรับเขาแล้ว เธอคือคนสำคัญที่เขาหมายมั่นจะร่วมชีวิตด้วย แล้วเขาจะทนให้ใครที่ไหนไม่รู้มาแย่งเธอไปได้อย่างไร?

ดังนั้นวันนี้เขาจึงแต่งตัวพิถีพิถันเป็นพิเศษ และเตรียมพร้อมที่จะบดขยี้ ‘ศัตรูหัวใจ’ ที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าให้สิ้นซาก

กระนั้นเด็กหนุ่มไม่เคยคาดคิดเลยว่า ‘ศัตรูหัวใจ’ ของเขาคนนี้จะดูธรรมดา จืดชืด และ… ไร้อารยะ!

แค่มองไปที่ชุดสูทจงซานสีดำตัวเก่า กระเป๋าเปื่อยย่น และแว่นตากรอบดำหนา ๆ ที่ดูไร้ชีวิตชีวาเหล่านั้น เขาก็อ้าปากเหวอ

นี่มู่ชิงตกหลุมรักคนแบบนี้ไปได้อย่างไร?

ตอนนี้เอง เด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะนึกสงสัยในรสนิยมของมู่ชิง ทว่าไม่นานนักเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก การแต่งตัวของเฉินหลานทำให้เขาพอจะอนุมานได้ว่าชาติตระกูลของอีกฝ่ายคงจะเป็นเพียงครอบครัวธรรมดาเท่านั้น

เดิมเขามีวิธีการนับไม่ถ้วนที่จะเขี่ยอีกฝ่ายให้กระเด็นออกไป

ถึงอย่างนั้น ตอนนี้เขาเองก็ชักสงสัยแล้วว่าวิธีการเหล่านั้นยังจำเป็นอยู่หรือไม่ เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขารู้สึกว่าคนผู้นี้ไม่มีทางที่จะได้รับการยอมรับจากพ่อแม่ของมู่ชิงอย่างแน่นอน!

ยิ่งคิด เด็กหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกมั่นใจมากขึ้น เขาทอดมองไปที่เฉินหลานอย่างนึกเห็นใจ

เป็นเพียงกาแต่อยากคู่เคียงหงส์อย่างนั้นหรือ?

พวกคนโง่ที่มันไม่รู้จักความกลัวจริง ๆ

“ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือจ้าวจื้อเฉิง เพื่อนสมัยเด็กของฉัน ปู่ของพวกเราผ่านสงครามมาด้วยกัน พวกเราสองคนโตมาด้วยกันน่ะ” มู่ชิงแนะนำ “พี่จ้าว นี่เฉินหลาน เพื่อนร่วมชั้นของฉันเองค่ะ”

“สวัสดีครับ” เฉินหลานพยักหน้าและยื่นมือออกไป

“ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” เด็กหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่งด้วยพยายามสยบความตั้งใจที่ถากถางอีกฝ่าย เขายื่นมือออกไปจับมือของเฉินหลานเป็นการทักทายก่อนจะผละความสนใจไปยังมู่ชิง และหันไปพูดกับเด็กสาวด้วยรอยยิ้ม “ชิงชิง เรารีบเข้าไปกันเถอะ ทุกคนกำลังรอเธออยู่”

มู่ชิงขมวดคิ้ว “พี่จ้าว พี่หมายความว่ายังไงกัน? เพื่อนร่วมชั้นของฉันก็มาด้วยนะ”

ขณะที่พูด มู่ชิงก็เดินถอยหลังไปยืนอยู่ข้างเฉินหลาน

ใบหน้าของจ้าวจื้อเฉิงแข็งทื่อ เขารีบฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับพูดแก้ตัว “ฮ่า ๆ! ก็เรียกรวม ๆ ทุกคนนั่นแหละ รีบเข้าไปข้างในเร็วเข้า”

เฉินหลานยังคงสงบนิ่งเมื่อเผชิญกับเหตุการณ์เช่นนี้ ราวกับว่ามันไม่อาจสั่นคลอนความรู้สึกของเขาได้

พวกเขาสามคนเดินเคียงข้างกันเข้าไปในลานหมายเลข 19 ในทันที

คนขับรถจุดบุหรี่ขณะที่เขามองดูพวกเขาจากไป ควันสีเทาขดตัวขึ้นไปในอากาศขณะส่ายหน้าระวิง “แม้แต่นายน้อยจ้าวยังเต้นผางได้แบบนั้น เห็นทีงานรวมญาตินี้คราวคงจะครึกครื้นมากทีเดียว…”

ไกลออกไป เสียงดอกไม้ไฟที่จุดขึ้นบนถนนพลุกพล่านดังก้องไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน แสงของมันส่องสว่างผืนฟ้ามืดดำให้เต็มไปด้วยสีสัน สร้างความแตกต่างให้ตรอกอายุพันปีดูเงียบสงบยิ่งขึ้น

ลานหมายเลข 19 มีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส ตรงกลางของมันคือต้นผีผาเก่าแก่ที่มีรากบิดเป็นเกลียวและกิ่งก้านที่เป็นตะปุ่มตะป่ำ ลำต้นของมันยังคงดูอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง

เนื่องจากวันนี้มีงานเลี้ยงอาหารค่ำ ลานบ้านแห่งนี้จึงสว่างไสวไปด้วยโคมไฟสีแดงสดซึ่งสร้างบรรยากาศให้ดูครึกครื้น

พื้นดินเบื้องล่างปูด้วยกระเบื้องมันวาวที่มีกระดำกระด่างตามกาลเวลา

เฉินหลานเดินเคียงข้างมู่ชิง เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ

“มีอะไรหรือเปล่า?” มู่ชิงที่กังวลอยู่ตลอดเวลาว่าเฉินหลานจะรู้สึกไม่สบายใจคอยสังเกตท่าทางของอีกฝ่ายมาโดยตลอด ดังนั้นเด็กสาวจึงเห็นถึงความประหลาดใจเล็ก ๆ น้อย ๆ บนใบหน้าของเขาได้ทันที

“การจัดสวนแห่งนี้มีกลิ่นอายบางเบาถึงการแสวงหาความสงบท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย ทั้งยังมีการจัดวางองค์ประกอบต่าง ๆ เพื่อสร้างความสุข” เฉินหลานพูดอย่างไม่เป็นทางการ

มู่ชิงยิ้มอย่างนึกทึ่ง “นี่นายรู้ฮวงจุ้ยด้วยหรือ?”

เฉินหลานกล่าว “แค่นิดหน่อยเท่านั้น”

จ้าวจื้อเฉิงผู้นำทางได้ยินเรื่องทั้งหมดเช่นกัน เขาอดหันกลับมาพูดไม่ได้ “ผิดแล้ว บางเบาอะไรกัน? ลานแห่งนี้เคยเป็นที่ประทับของอวิ๋นชินอ๋องแห่งราชวงศ์สุดท้าย ตอนที่ประทับอยู่ที่นี่ พระองค์ต้องจ่ายเงินมหาศาลเพื่อจ้างผู้เชี่ยวชาญด้านฮวงจุ้ยโดยเฉพาะ และยังได้มีการนำรูปแบบของ ‘มังกรกลืนสมุทรและปราณม่วงประสานแห่งบูรพาทิศ’ มาผสมผสานกัน นับเป็นการวางหลักฮวงจุ้ยที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลก”

เสียงของเขาแฝงนัยดูแคลน จากนั้นก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง “แต่เท่านี้ก็นับว่าเก่งแล้ว เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่มองออกได้ง่ายดายขนาดนั้น”

แม้ว่าคำพูดเหล่านี้จะเหมือนเป็นการชมเชย หากจริง ๆ แล้วมันไม่ต่างอะไรกับการพูดจาเหยียดหยัน แน่นอนว่ามู่ชิงมองออกตั้งแต่แรก แต่วิธีการพูดที่เหมือนกับมีดโกนอาบน้ำผึ้งของเขาก็ยากที่จะโต้แย้งได้

สำหรับเฉินหลานนั้น เขาเพียงพยักหน้า ไม่ได้โต้ตอบอะไร

เมื่อเห็นว่าเฉินหลานยังคงเหมือนทองไม่รู้ร้อน จ้าวจื้อเฉิงก็รู้สึกเหมือนต่อยกับอากาศ เขารู้สึกไม่พอใจขึ้นมา “ใช่แล้ว ผมจำได้ว่าคุณกำลังเรียนวิทยาศาสตร์อยู่ที่สถาบันหลวง ทำไมคุณไม่ลองเรียนฮวงจุ้ยแทนไปเลยล่ะ? นั่นไม่ใช่วิชาที่คุณควรเน้นเลย เฉินหลาน คุณต้องระวังอย่าเลือกทางผิดในอนาคตนะ”

มู่ชิงขมวดคิ้ว ขณะที่เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง พวกเขามาถึงหน้าประตูบ้าน และจ้าวจื้อเฉิงก็ได้เดินเข้าไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

มู่ชิงเม้มริมฝีปากด้วยนึกเสียใจ แต่เมื่อเธอมองเฉินหลานที่ยังคงวางเฉยกับคำพูดนั้น เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในที่สุด

จ้าวกวงผู่ ปู่ของจ้าวจื้อเฉิงเป็นหนึ่งในเจ็ดนายพลผู้ก่อตั้งจักรวรรดิ เขาเป็นบุคคลผู้ทรงอำนาจอย่างแท้จริง แม้ว่าจะวางมือจากการทหารไปแล้ว แต่ก็ยังคงมีอิทธิพลอย่างมากในจักรวรรดิแห่งนี้

ไม่เพียงเท่านั้น จ้าวผิงปัว บิดาของจ้าวจื้อเฉิงยังเป็นผู้บังคับบัญชาของกองเรือดาราสมุทรคนปัจจุบัน เขาเพิ่งได้รับการเลื่อนให้เป็นพลเรือโทเมื่อไม่นานมานี้ จ้าวผิงปัวเป็นบุคคลที่น่าเกรงขามด้วยดาวทองสองดวงที่ประดับอยู่บนบ่า ตอนนี้คือช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์ของเขา หากไม่มีเรื่องที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น เขาก็คงจะก้าวไปสู่ยศพลเรือเอกอย่างแน่นอน

ด้วยภูมิหลังทางการทหารที่ลึกซึ้งเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าจ้าวจื้อเฉิง สมาชิกรุ่นที่สามของตระกูลจ้าวมีชาติตระกูลที่สูงส่งเพียงใด เขาเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหลวงซึ่งถูกเรียกขานว่านายน้อยจ้าว นายน้อยจ้าวผู้นี้เป็นคนเจ้าแผนการตั้งแต่อายุยังน้อย ดังนั้นไม่ว่าคำพูดของเขาจะทำให้ใครรู้สึกเกลียดชังและไม่พอใจเพียงไหน มันก็ยากที่จะจับข้อบกพร่องในคำพูดของเขาได้

การที่จู่ ๆ จ้าวจื้อเฉิงก็ปรากฏตัวในบ้านของเธอ ทำให้มู่ชิงเข้าใจบางอย่าง เธอรู้สึกปวดหัวตุบขึ้นมาทันที

เดิมทีเด็กสาวก็กังวลว่าพ่อแม่ของเธอจะยอมรับในตัวเฉินหลานหรือไม่อยู่แล้ว โดยไม่คาด ทายาทรุ่นที่สามของครอบครัวนายพลก็อยู่ที่นี่เช่นกัน

เด็กสาวถอนใจยาว

…

ความคิดเห็น