บทส่งท้าย 5.3 นักเรียนตัวท็อปกับหนอนหนังสือ

บทส่งท้าย 5.3 นักเรียนตัวท็อปกับหนอนหนังสือ

………………..

บทส่งท้าย 5.3 นักเรียนตัวท็อปกับหนอนหนังสือ

จ้าวจื้อเฉิงถามเกี่ยวกับเฉินหลานมาแล้วตอนได้ยินว่ามู่ชิงคบใคร รู้ว่าเฉินหลานก็คือเจ้าหนอนหนังสืออันเลื่องชื่อแห่งสถาบันหลวง

ตอนแรกเขาก็ไม่เชื่อว่ามู่ชิงจะไปชอบคนแปลกแบบนี้ได้ ขนาดได้เห็นสีหน้าและท่าทางของเฉินหลานจริง ๆ เขายังรู้สึกสงสัยอยู่บ้างเลย

บรรยากาศกลายเป็นเงียบสนิท ตกอยู่ในความกดดัน

ตอนนี้มู่เทียนหยวนดูนิ่งและจริงจัง เขามองเฉินหลานแล้วพูดว่า “ฉันไม่ใช่พ่อใจร้าย อยากให้ลูกสาวใฝ่หาแต่ความสุขตัวเองอยู่แล้ว แต่ต้องไม่ใช่เธอ”

เฉินหลานคิดเล็กน้อย “ทำไมล่ะครับ?”

จ้าวจื้อเฉิงเหมือนได้ยินเรื่องตลก หัวเราะเสียงหยันออกมา “พ่อหนุ่ม ยังต้องให้อธิบายอีกเหรอ? ฉันว่าเธอน่าจะเข้าใจได้ตั้งแต่ที่เข้ามาในตรอกแปดทิศแล้ว เธอกับชิงชิงน่ะอยู่กันคนละโลก”

เฉินหลานไม่ได้โกรธ เพียงแต่ครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ “ผมยอมรับว่าเราอยู่กันคนละโลกจริง แต่แล้วจะทำไมล่ะครับ?”

จ้าวจื้อเฉิงพอจะเข้าใจได้แล้ว เขารู้สึกว่าเฉินหลานเป็นเด็กหนุ่มที่ยังไม่เข้าใจโลกความเป็นจริง ยังไม่เข้าใจว่าการแต่งงานจะเกิดขึ้นได้ ทั้งสองฝ่ายก็ต้องมีฐานะชาติตระกูลพอ ๆ กัน

กบจะไปอาจเอื้อมหาหงส์มาเป็นคู่ได้ยังไงกัน?

มีแต่เด็กยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่ไม่รู้เรื่องเท่านั้นที่จะฝันเฟื่องแบบนั้น

ตอนนี้จ้าวจื้อเฉิงมองเฉินหลานด้วยสายตาสมเพชแลดูถูก คิดไม่ออกเลยว่ามู่ชิงไปตกหลุมรักคนแบบนี้ได้ยังไง

“ต่อไปเธอจะเข้าใจเอง” มู่เทียนหยวนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ยังหนุ่มยังสาวก็ดีแล้วที่ตามหาความรักเองได้ แต่ถ้าอยู่กันคนละโลกขนาดนี้ ก็รังแต่จะทำลายชีวิตทั้งคู่นั่นแหละ”

หลิวซิ่วจือถอนหายใจเอ่ยขึ้นเสียงเบา “เฉินหลาน ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนอยากทำร้ายลูกตัวเองหรอก แต่พวกเธอทั้งสองคนยังเด็ก ยังไม่เข้าใจโลก ก็เหมือนที่ลุงมู่ของเธอพูดนั่นล่ะ โตไปเดี๋ยวก็เข้าใจเอง”

พอเห็นว่าพ่อกับแม่พูดถึงขนาดนี้ มู่ชิงก็หน้าซีดตัวสั่น กัดริมฝีปากแดงจนเกือบได้เลือด ดวงตาสวยร่ำจะหลั่งน้ำตา

เธอมีชีวิตสุขสบายมาตั้งแต่เกิด เป็นนักเรียนตัวท็อปในหมู่เพื่อน ๆ มาเสมอ ทั้งยังมีหน้าตาสะสวย มีฐานะทางบ้านไม่ธรรมดา ไม่ต่างจากคนที่ฟ้าโปรดปรานเลย

แต่สุดท้าย เธอก็ยังเป็นแค่นักเรียนที่ยังเรียนไม่จบ ไม่ได้มีความสามารถรับมือกับปัญหาอะไรในโลกความจริงได้มากมาย

ดังนั้นถึงจะไม่พอใจ โกรธ และเสียใจขนาดไหน แต่เธอก็ไร้พลังและไม่รู้จะทำอย่างไรต่อเช่นกัน

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้? ทำไมพ่อกับแม่ที่ปกติตามใจฉันทุกอย่างถึงได้เย็นชาขนาดนี้?

มู่ชิงฟุ้งซ่าน

โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความเงียบสงัด ตอนนี้ท่าทีของมู่เทียนหยวนกับหลิวซิ่วจือนั้นแน่วแน่มาก บางทีอาจจะไม่ยอมถอยเลยสักก้าวก็ได้หากเป็นเรื่องแต่งงานของลูกสาว

ถึงแม้ว่าจ้าวจื้อเฉิงจะเม้มปากอยู่เงียบ ๆ แต่ในใจเขาก็ลิงโลด หากไม่เกรงใจเขาก็อยากดื่มฉลองให้หนำใจไปเลยด้วยซ้ำ

คนที่แปลกที่สุดคือเฉินหลาน เขาทำท่าไม่รู้ร้อนรู้หนาว เพียงแต่นั่งคิดหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น ก่อนพูดขึ้น “คุณลุง คุณป้า ผมรู้ว่ามู่ชิงกับผมต่างกันมาก แต่เรื่องของเรามันไม่มีอะไรหรอกครับ”

มู่ชิงตัวสั่นตอนได้ยิน เธอมองเฉินหลานด้วยความไม่อยากเชื่อ เหมือนไม่คิดว่าเฉินหลานจะพูดแบบนี้ออกมาในจังหวะสำคัญแบบนี้

หรือเขาไม่ได้ชอบฉันเลย?

หรือว่าเขาจะรับแรงกดดันจากการที่ถูกคุณพ่อคุณแม่ว่าเอาไม่ได้ เลยเลือกที่จะหนีเหรอ?

แต่ไม่ว่าจะเป็นอันไหน ใจมู่ชิงก็เจ็บปวดเหมือนโดนมีดเฉือน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอ ผู้ที่เป็นที่รักของทุกคน เจอเรื่องแบบนี้ เธอยอมทำตั้งมากเพื่อให้ได้อยู่กับเขา แต่ว่า….

เขาทำแบบนี้ได้ยังไง!? มู่ชิงแทบเก็บอารมณ์ไม่ไหว เธอรู้สึกเหมือนถูกคนทั้งโลกทอดทิ้ง ความสิ้นหวังความไร้พลังในใจตอนนี้มันถาโถมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

มู่เทียนหยวนกับหลิวซิ่วจืออึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็ถอนใจโล่งอกไปพร้อมกัน ให้เด็กหนุ่มเลิกจีบมู่ชิงเป็นพอแล้ว ส่วนจะยุติธรรมต่อเฉินหลานหรือไม่ พวกเขาใช้เงินแก้ปัญหาเอาก็ได้

จ้าวจื้อเฉิงมองมู่ชิงด้วยสายตาเศร้าและสงสารอยู่เล็กน้อย ถอนหายใจอยู่ภายใน เหมือนอยากบอกว่าเจ้าหนุ่มที่เธอตกหลุมรักมันไร้ประโยชน์ แค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้ว แต่งงานกับเขาไปมีแต่จะทำให้ชีวิตโศกเศร้า

ตอนนี้ลุงหนิงหุบยิ้มแล้วขมวดคิ้วมองเฉินหลาน เหมือนไม่เข้าใจ หรือไม่ก็อาจจะประหลาดใจกับท่าทีของเฉินหลาน

เป็นตอนนั้นเองที่มีมือยื่นมาตบไหล่มู่ชิง เธอหันไปก็เห็นใบหน้านิ่งสงบของเฉินหลาน

“ไม่ต้องตกใจไป ให้ฉันพูดต่อให้จบก่อน” แค่คำไม่กี่คำที่พูดออกมาเบา ๆ แต่ก็ทำให้ดวงตามู่ชิงเป็นประกายขึ้นมาได้ ท่าทางสิ้นหวังหดหู่หายไปมาก

“เอาตามที่นายตัดสินใจเลย” มู่ชิงกัดริมฝีปากเอ่ยเสียงเบา จากนั้นก็ไม่มองพ่อกับแม่อีก เห็นเธอเป็นแบบนั้นก็ทำให้มู่เทียนหยวนกับหลิวซิ่วจือขมวดคิ้วโกรธอยู่ในใจ เด็กคนนี้จะดื้อเกินไปแล้ว! ทิ้งพ่อแม่ไปเอาหนุ่มที่ชอบอย่างนั้นเหรอ?

ไร้สาระ!

“เธอคิดจะพูดอะไรกันแน่?” กระทั่งมู่เทียนหยวนยังโกรธขึ้นมาบ้าง สงสัยตาเย็นชามองเฉินหลานเหมือนกดดัน

เขารับมือกับพวกเจ้าหน้าที่มามาก เจอเล่ห์เหลี่ยมและ ‘ศึกนองเลือด’ มาแล้วทุกแบบ มีหรือจะเห็นเด็กหนุ่มที่เห็นโลกมาไม่เท่าไหร่เป็นอะไร?

ทว่ามู่เทียนหยวนก็รู้ว่ายิ่งคนเรารู้น้อย ก็ยิ่งเขลายิ่งมีความกล้า พวกที่ทำอะไรตามใจอารมณ์ล้วนทำอะไรไม่สำเร็จ

เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไว้หน้าเด็กหนุ่มอีกถ้าอีกฝ่ายยังไม่รู้จักขอบเขต

บรรยากาศจึงหนักหน่วงด้วยสายตาทุกคนจ้องมาทางเฉินหลาน

ทว่าเฉินหลานก็ทำราวกับว่าอ่านบรรยากาศไม่ออก พูดเสียงนิ่ง “แต่ก่อนผมไม่เชื่อว่ามันจะเป็นไปได้นะครับ แต่ผมอยากจะลองเปลี่ยนมันดูแล้ว คุณลุงคุณป้า นี่คือการตัดสินใจของผมครับ ชีวิตนี้มู่ชิงต้องเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น”