บทที่ 1000 กฎแห่งแสง

บทที่ 1000 กฎแห่งแสง

บทที่ 1000 กฎแห่งแสง

จูอวิ๋นโส่วและหญิงเฒ่าเฟยจิวต่างเผยให้เห็นความโกรธแค้นบนใบหน้า แต่ก่อนเสียงของพวกเขาจะดังก้องไปในอากาศ แรงกดดันที่น่ากลัวยิ่งกว่าก็ดังหวีดหวิวมาจากนอกห้องโถง

แรงกดดันนี้น่ากลัวเป็นอย่างมาก ราวกับว่าจะหอบเอาฟ้าดินมาด้วยเมื่อมันมาถึง มันจึงทั้งน่าเกรงขาม เย็นยะเยือกและกว้างใหญ่ดั่งดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์!

ตู้ม! ตู้ม!

เหล่าชายหญิงทุกคนที่อยู่ทางด้านหลังของจูอวิ๋นโส่วและหญิงเฒ่าเฟยจิวไม่มีโอกาสแม้แต่จะโต้ตอบ ก่อนที่พวกเขาจะถูกกระแสลมซัดกระหน่ำ เลือดพุ่งออกจากปากและจมูก ขณะที่ตัวคนถูกระเบิดจนปลิวว่อน และกระจัดกระจายกองอยู่กับพื้น พลางร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดไม่รู้จบ

จูอวิ๋นโส่วกับหญิงเฒ่าเฟยจิวต่างรู้สึกว่าร่างกายหนาวยะเยือก พวกเขาจึงรีบหลบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพราะพวกเขาไม่กล้าเผชิญหน้ากับแรงกดดันนี้

กลิ่นอายอันน่าเกรงขามนี้น่าสะพรึงกลัวเกินไป ทุกที่ที่มันผ่านไป ไม่มีใครกล้าปะทะกับมันโดยตรง อีกทั้งยังทำให้ความรู้สึกตกตะลึงแล่นวาบในใจของพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจะกล้าปะทะกับมันได้อย่างไร?

ทันใดนั้น ประตูทางเข้าห้องโถงที่หน้าทางเดินก็เปิดออกอย่างแรง และไม่มีร่างใดกล้าขวางอีกต่อไป

“ผู้ใดกัน?”

“คนผู้นี้เป็นใครกันแน่?”

สีหน้าของจูอวิ๋นโส่วและหญิงเฒ่าเฟยจิวเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ในขณะที่ดวงตาของพวกเขาทอประกายแสงจ้า มองจากระยะไกลไปยังบริเวณนอกห้องโถง ในขณะที่ตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ และพวกเขาไม่มีเวลามาสนใจคนอื่น ๆ ที่อยู่ในห้องโถง

เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดนี้ ทำให้ฟู่อวิ๋นและคนอื่น ๆ ตกตะลึงเช่นกัน จากนั้นพวกเขาก็เผยสีหน้าประหลาดใจ ในขณะที่หัวใจอันตึงเครียดของพวกเขาก็ผ่อนคลายลงอย่างมาก

“คนผู้นั้นมีกลิ่นอายที่น่าเกรงขามมาก หรือว่าบรรพบุรุษทั้งสามของนิกายจะมาช่วยเราแล้ว?”

ทุกคนต่างมีท่าทางตื่นเต้น ขณะที่พวกเขาจ้องมองออกไปด้านนอกห้องโถง

ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัด ร่างสองร่างได้เดินเข้ามาในห้องโถง ซึ่งเป็นหนึ่งชายหนึ่งหญิง

ผู้ชายคนนั้นมีรูปร่างสูงใหญ่และท่าทางที่ไม่ธรรมดา ดวงตาของเขาลึกล้ำและกว้างใหญ่ดั่งท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว และทุกท่วงท่าของเขาได้เปล่งกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างท่วมท้น

ส่วนหญิงสาวอีกคนมีรูปลักษณ์ที่สง่างามยิ่ง นางทั้งงดงามและให้ความรู้สึกที่ไม่ธรรมดา ทั่วทั้งร่างของหญิงสาวถูกปกคลุมด้วยรัศมีที่คลุมเครือ ซึ่งดูราวกับสายฝนที่โปรยปราย และนางก็เหมือนกับเทพธิดาที่จุติมายังภพมนุษย์ จากตำหนักของทวยเทพบนดวงจันทร์

“ผู้อาวุโสเฉินซี!” เมื่อเห็นหน้าของชายคนนั้น ดวงตาของฟู่อวิ๋นและคนอื่น ๆ ก็เบิกกว้าง พวกเขาต่างจ้องมองมาที่ชายหนุ่ม ในขณะที่ใบหน้าของทุกคนเผยให้เห็นถึงความตื่นเต้นและความไม่เชื่อ

หลังจากเฉินซีสังหารร่างอวตารของปิงซื่อเทียนในวันนั้น เขาก็ถูกพัดพาไปยังยมโลก และหายตัวไปโดยไม่ทราบชะตากรรม ทำให้ทั้งนิกายกระบี่เก้าเรืองรองสั่นคลอนอย่างมาก และถ้าไม่ใช่เพราะการรุกรานของต่างพิภพกับสงครามที่ปะทุขึ้น นิกายกระบี่เก้าเรืองรองก็คงบุกไปที่นิกายวิถีกระแสสวรรค์เพื่อแก้แค้นให้กับเฉินซีแล้ว

ทว่าตอนนี้พวกเขากลับเห็นเฉินซีปรากฏตัวออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แล้วฟู่อวิ๋นกับผู้อาวุโสคนอื่น ๆ จะไม่ตกใจและตื่นเต้นได้อย่างไร?

แม้ว่าชื่อของเฉินซีจะเหมือนกับฟ้าผ่าที่ดังกึกก้องอยู่ในหูของพวกเขา แต่ศิษย์รุ่นเยาว์ส่วนใหญ่ของนิกายกระบี่เก้าเรืองรองไม่เคยเห็นเฉินซีด้วยตาตนเอง ดังนั้น เมื่อตอนนี้ได้พบว่าชายหนุ่มรูปงามคือผู้อาวุโสเฉินซีที่มีชื่อเสียงของนิกาย ทุกคนจึงอ้าปากค้าง ในขณะที่ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

ผู้ที่มาถึงคือเฉินซีกับชิงซิ่วอี้ และเฉินซีก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว ดังนั้นใบหน้าของเขาจึงเปลี่ยนเป็นเย็นชา จากนั้นจึงพยักหน้าให้แก่ผู้อาวุโสฟู่อวิ๋นเล็กน้อย ก่อนจะจ้องมองไปทางด้านข้างของผู้อาวุโสฟู่อวิ๋น

มีเด็กหนุ่มรูปงามกำลังรักษาบาดแผลที่ข้อมือ เขามีท่าทางที่สงบและแน่วแน่ ส่วนรูปร่างหน้าตาของอีกฝ่ายก็คล้ายกับชิงซิ่วอี้ถึงเจ็ดส่วน

ชั่วพริบตา เฉินซีก็รู้ว่านั่นคือบุตรชายของเขา …เฉินอัน!

ทันใดนั้น เฉินซีทั้งตื่นเต้นและเดือดดาลอยู่ในใจ เขาตื่นเต้นเพราะในที่สุดเขาก็ได้พบกับบุตรชายของตนเองหลังจากผ่านมานานหลายปี และมันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยคำพูด

ในขณะเดียวกัน เขาเดือดดาลเพราะบุตรชายของเขาได้รับบาดเจ็บ! ยิ่งกว่านั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเขาและชิงซิ่วอี้มาถึงทันเวลา ชีวิตของเฉินอันอาจตกอยู่ในอันตรายด้วยซ้ำ!

“ไอ้พวกบัดซบ!”

จู่ ๆ เปลวไฟแห่งโทสะก็พวยพุ่งขึ้นในหัวใจของเฉินซี และเขาก็เหมือนกับมังกรที่ถูกแตะเกล็ดย้อน ซึ่งเกือบจะไม่สามารถยับยั้งจิตสังหารของเขาได้

“ท่านพ่อ ท่านแม่…” ในขณะเดียวกัน เฉินอันก็สังเกตเห็นเฉินซีกับชิงซิ่วอี้เช่นกัน ทำให้เขาตกตะลึงด้วยสีหน้าที่งุนงง ราวกับไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้กับบิดามารดาของตนที่นี่

คำพูดนี้ทำให้หัวใจของเฉินซีสั่นไหว ในขณะที่ความเศร้าก่อตัวขึ้นในใจ ชายหนุ่มทั้งยินดีและรู้สึกผิด ทำให้อารมณ์ของเขาเกือบจะควบคุมไม่ได้

“ท่านลุง” ในขณะเดียวกัน เฉินอวี่ก็ยิ้มและโบกมืออย่างตื่นเต้นเช่นกัน

เสียงนี้ทำให้เฉินซีได้สติในทันที และเมื่อเขาแหงนหน้าขึ้นมอง เฉินซีก็เห็นเด็กหนุ่มร่างสูงกำยำและสง่างามที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เฉินอัน นอกจากนี้ ใบหน้าของเด็กคนนี้ยังราวกับถอดแบบออกมาจากพิมพ์เดียวกันกับเฉินฮ่าว

“อวี่เอ๋อร์!” เฉินซีตกตะลึง จากนั้นจึงเผยสีหน้ายินดีออกมา เพราะเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าหลานชายคนนี้จะมาที่แดนภวังค์ทมิฬพร้อมกับเฉินอัน และความประหลาดใจที่น่ายินดีทั้งสองครั้งนี้ ทำให้หัวใจของชายหนุ่มสั่นไหวเล็กน้อย เนื่องจากกลัวเป็นอย่างมากว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่ความฝัน

ตั้งแต่ตอนที่เขาเข้าไปในห้องโถง จนกระทั่งจำเฉินอันและพบกับเฉินอวี่ มันก็ผ่านไปเพียงไม่กี่อึดลมหายใจเท่านั้น แต่เฉินซีกลับรู้สึกราวกับได้สัมผัสกับความทรงจำในอดีตที่ยาวนาน

ความคิดล่องลอยอยู่ในใจของเขา ในขณะที่ฉากในอดีตได้แวบเข้ามาในหัว

หากมีใครลอบโจมตีในตอนนี้ คนผู้นั้นจะต้องลงมือสำเร็จอย่างแน่นอน

จูอวิ๋นโส่วและหญิงเฒ่าเฟยจิวย่อมสังเกตเห็นสิ่งนี้เช่นกัน แต่พวกเขาไม่กล้าลงมือ เพราะฉากที่ชายหญิงคู่นี้พังประตูทางเข้า และบุกเข้ามาก่อนหน้านี้น่าตกใจเกินไป กอปรกับแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนั้น ทำให้พวกเขาไม่กล้าเสี่ยงลงมือ