บทที่ 1011 เซียนลึกลับเมิ่งซิง

ก่อนที่เสียงนี้จะเลือนหายไปจากอากาศ จู่ ๆ ร่างสูงใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว

คนผู้นี้มีสีหน้าหนักแน่นและผมดกหนา กล้ามเนื้อของเขาดูเหมือนถูกสร้างขึ้นมาจากหินและเหล็ก ทั่วทั้งร่างชายคนนั้นแผ่กลิ่นอายแข็งแกร่ง ขณะที่เขายืนอยู่ตรงนั้นอย่างสบาย ๆ ราวภูเขาสูงตระหง่านที่ไม่อาจเคลื่อนได้

โดยเฉพาะ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังแห่งกฎกับปราณเซียนอันหนาแน่น มันดังก้องไปทั่วทั้งร่างกายราวกับคลื่นยักษ์ และเผยถึงกลิ่นอายคุกคามอย่างชัดเจน

“เซียนลึกลับ?”

ม่านตาของเฉินซีหรี่ลง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายน่าเกรงขาม ซึ่งไม่ด้อยไปกว่าเหลียงปิงจากคนผู้นี้ นอกจากนี้ มันยังหนาแน่น เดือดดาล และลึกล้ำอย่างมาก ดังนั้นคนผู้นี้จะต้องเป็นเซียนลึกลับอย่างไม่ต้องสงสัย

คนอื่น ๆ ก็ตกใจเช่นกัน และแสดงสีหน้าหวาดกลัวยิ่งขึ้น

มีเพียงเซียวอวิ๋นที่มาจากภพอนันตราเท่านั้นที่แค่นยิ้มอย่างดูถูก จากนั้นเขาก็เดินออกไปไกลพร้อมกับบริวารของตน

“ท่านเมิ่งซิง!” ชายวัยกลางคนและชายชราตกใจมากเมื่อเห็นบุคคลนี้ปรากฏตัว และพวกเขาดูจะนึกไม่ถึงว่าด้วยตัวตนอย่างเมิ่งซิง เขาจะมาที่โถงสวรรค์จริง ๆ ดังนั้นทั้งสองจึงลุกขึ้นยืนคารวะ

“ฮึ่ม! ข้าสั่งให้พวกเจ้าทุกคนอยู่ที่นี่! ใครกล้าบังอาจออกไป”

เมิ่งซิงไม่ได้สนใจชายวัยกลางคนหรือชายชราแม้แต่น้อย เขาแค่นเสียงเย็นด้วยเสียงดังราวกับฟ้าผ่า ขณะที่กล่าว จู่ ๆ ชายหนุ่มก็ยื่นมือออกไปคว้าจับ ทำให้สนามพลังที่ไร้รูปร่างพุ่งออกมาและคว้ากลุ่มของเซียวอวิ๋นกลับมาที่นี่อย่างรุนแรง ราวกับว่าเขากำลังจับลูกไก่สามตัว

พลั่ก! พลั่ก! พลั่ก!

กลุ่มสามคนของเซียวอวิ๋นกลิ้งบนพื้นเหมือนน้ำเต้าและร้องโหยหวนออกมา พวกเขาไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะขัดขืน

เพียงแค่พลังที่เขาเผยออกมา ก็ทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่ตกใจ

เซียวอวิ๋นอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้เป็นอย่างมาก และใบหน้าของเขาก็มืดมนลงทันทีจากการถูกทำให้อับอายต่อหน้าผู้คน ชายหนุ่มยืนขึ้นอย่างรวดเร็วและชี้หน้าเมิ่งซิง จากนั้นตะคอกด้วยเสียงที่น่ากลัว “กล้าดียังไง! เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร!”

คนผู้นี้หยิ่งยโสและมีขวัญเทียมฟ้าอย่างแท้จริง ถึงกล้าชี้หน้าเซียนลึกลับและสาปแช่งเขา สิ่งนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า เซียวอวิ๋นหยิ่งยโสโอหังเพียงใด ก่อนที่เขาจะขึ้นสู่ภพเซียน

“ท่านเมิ่งซิง เขาคือ…” ท่าทางของชายวัยกลางคนเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสิ่งนี้ จากนั้นรีบก้าวไปข้างหน้าและกล่าวผ่านกระแสปราณด้วยน้ำเสียงนอบน้อม เพื่อแจ้งให้เมิ่งซิงทราบถึงตัวตนของเซียวอวิ๋น ป้องกันไม่ให้เมิ่งซิงล่วงเกินนิกายต้นกำเนิดเต๋า

เซียวอวิ๋นหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา ในขณะที่เขากล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า “ถูกต้อง ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด ดังนั้นหากเจ้าขอโทษข้า ข้าก็จะไม่ถือสากับเรื่องนี้”

ก่อนที่เสียงของเขาจะเลือนหายไปในอากาศ จู่ ๆ เมิ่งซิงก็แสยะยิ้มอำมหิต อวดฟันขาวราวกับหิมะเต็มปาก ซึ่งเป็นภาพที่น่าสยดสยองอย่างยิ่ง จากนั้นเจ้าตัวก็เหวี่ยงฝ่ามือตบเซียวอวิ๋นจนกระเด็น ทำให้เลือดทะลักออกมาจากปากของอีกฝ่าย และร้องโหยหวนอย่างน่าสังเวชออกมา

“ถุ้ย! ไอ้สุนัขโสโครก! เจ้าต้องการให้ข้าขอโทษหรือ? เจ้ามีค่าพอหรือ? หากเจ้ายังกล้ากล่าวอีก ข้าจะฆ่าเจ้าแน่!” เมิ่งซิงถ่มน้ำลายด้วยท่าทางดูถูกเหยียดหยาม

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ทุกคนต่างรู้สึกหนาวเหน็บในหัวใจ และพวกเขารู้สึกลึก ๆ ว่าผู้คนในภพเซียนนั้นเอาแต่ใจยิ่งนัก…

เมิ่งซิงผู้นี้ลงมือแทบจะในทันที และไม่ให้เซียวอวิ๋นมีโอกาสได้กล่าวอันใดแม้เพียงครึ่งคำ!

ในขณะนี้ เซียวอวิ๋นไม่กล้ากล่าวอะไรอีกต่อไป และทำเพียงจ้องไปที่เมิ่งซิงอย่างไม่พอใจ ราวกับว่าเขาจะต้องให้เมิ่งซิงชดใช้เป็นสิบเท่าในภายภาคหน้า

ชายวัยกลางคนและชายชราหัวเราะอย่างขมขื่นเมื่อเผชิญกับฉากนี้ แต่พวกเขาก็ไม่กล้ากล่าวอะไร

เมิ่งซิงไม่คิดที่จะให้ความสนใจกับเซียวอวิ๋น เขากวาดสายตาไปทางเฉินซีและคนอื่น ๆ ก่อนคิ้วหนาจะขมวดเข้าหากัน แล้วกล่าวว่า “คราวนี้มีเพียงไม่กี่คนที่ขึ้นมาจากภพด้านล่างหรือ?”

“ใช่แล้วขอรับ” ชายวัยกลางคนรีบตอบเมิ่งซิง

“แล้วไปเถิด” เมิ่งซิงส่ายศีรษะและดูจะไม่พอใจเล็กน้อย ในที่สุด เขาก็โบกมือและกล่าวว่า “ผู้ข้ามผ่านเหล่านี้ได้รับเลือกแล้ว นี่เป็นคำสั่งจากท่านราชันเซียนลิ่นฮ่าว ข้าว่าเจ้าทั้งคู่คงเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง”

ทันทีที่กล่าวจบ เขาก็ไม่สนใจชายวัยกลางคนและชายชราอีกต่อไป

เขาหันกลับมามองเฉินซีและคนอื่น ๆ อย่างเย็นชา ก่อนจะกล่าวว่า “สหายน้อยที่มาจากภพด้านล่างเอ๋ย พวกเจ้าทุกคนได้ยินข้าอย่างชัดเจน ดังนั้นข้าจะรวบรัดตัดตอน จงตามข้ามาอย่างเชื่อฟัง และเจ้าจะได้รับอิสระหลังจากที่ทำภารกิจเสร็จสิ้น และหากใครกล้าฝ่าฝืน อย่าได้โทษข้าที่สังหารพวกเจ้า!

“จำไว้! นี่คือภพเซียน ไม่ใช่ภพมนุษย์ของเจ้าอีกต่อไป ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่มีสิทธิ์กล่าวที่นี่!”

“แล้วเราต้องทำภารกิจอะไรให้สำเร็จหรือขอรับ?” หนึ่งในผู้ข้ามผ่านถามด้วยเสียงแผ่วเบา ในขณะที่คนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าไม่น่าดูเป็นอย่างยิ่ง เพราะพวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะต้องมาเจอเรื่องเยี่ยงนี้ หลังจากเพิ่งมาถึงภพเซียน

“พวกเจ้าทุกคนจะได้รู้เมื่อเราไปถึงที่นั่น” เมิ่งซิงกล่าวอย่างเย็นชา ก่อนที่เขาจะสะบัดแขนเสื้อ ทำให้เฉินซีและคนอื่น ๆ ถูกกวาดเข้าไปในแขนเสื้อ จากนั้นเขาก็ควบคุมเรือเหาะเซียนและฉีกผ่านท้องฟ้าไปอย่างรวดเร็ว

“อันใดกัน… เกิดอันใดขึ้นกันแน่?” หลังจากผ่านไปนาน ชายวัยกลางคนเพิ่งได้สติจากอาการตกตะลึง และสีหน้าของเขาก็ดูไม่ได้เล็กน้อย

“เฮ้อ ผู้ใดจะคาดเดาความคิดของราชันเซียนลิ่นฮ่าวได้บ้าง? แต่ดูเหมือนว่าข้าจะเคยได้ยินมาว่า ไม่ใช่แค่เมืองรัศมีเมฆาของเราเท่านั้น ผู้ใต้บังคับบัญชาของราชันเซียนลิ่นฮ่าวก็กำลังเคลื่อนไหวในเมืองใกล้เคียงอื่น ๆ เช่นกัน ตราบใดที่พวกเขาสังเกตเห็นผู้ข้ามผ่าน ผู้ข้ามผ่านจะถูกนำตัวออกไป และไม่มีใครรู้ว่าเหตุใดพวกเขาถึงทำเช่นนี้” ชายชราถอนหายใจ

ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยความงุนงง “ตัวตนของผู้ข้ามผ่านเหล่านี้เกี่ยวข้องกับกองกำลังต่าง ๆ ของภพเซียน และพวกเขาอาจเป็นลูกหลานของผู้ยิ่งใหญ่ เป็นไปได้หรือไม่ว่า ราชันเซียนลิ่นฮ่าวไม่กลัวที่จะทำให้ผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นขุ่นเคืองด้วยการกระทำเช่นนี้?”

“ฮึ่ม! แม้แต่ศาลเซียนก็ไม่สนใจ แล้วผู้ใดจะสนใจเรื่องเหล่านี้เล่า?” ชายชราแค่นเสียงเย็นและกล่าวว่า “ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่ทั้งสามภพกำลังจะเกิดกลียุค แล้วผู้ใดจะมีเวลามาสนใจผู้ข้ามผ่านเหล่านี้บ้าง? ต่อให้เราไม่แพร่งพรายออกไป แม้ว่าเซียวอวิ๋นคนนั้นจะถูกใต้เท้าเมิ่งซิงสังหาร นักพรตเซียวหลงก็คงไม่ทราบถึงเรื่องนี้”

ชายวัยกลางคนตกตะลึง และหัวเราะอย่างขมขื่น ในขณะที่เขาส่ายศีรษะอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

…

ท้องฟ้าของภพเซียนนั้นสูงอย่างไร้ขอบเขต ตามตำนานเล่าว่า มีเพียงตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวซึ่งบรรลุขอบเขตราชันเซียนเท่านั้นที่สามารถกำหนดความสูงของท้องฟ้าในภพเซียนได้

ความคิดเห็น