บทที่ 1023 ชี้กระบี่ไปที่เซียนลึกลับ

ไอ้สารเลว!

เมื่อเสียงของเฉินซีดังก้องไปในอากาศ สีหน้าของทุกคนที่ได้ยินต่างแข็งทื่ออย่างมาก

หากกล่าวตามตรง การฆ่าเซียนลึกลับก็เหมือนกับการฆ่าไอ้สารเลวนั่น ซึ่งดูจะเป็นอะไรที่สมเหตุสมผลมากหากผู้ที่กล่าวคือเซียนทองคำ

แต่เมื่อมันถูกกล่าวโดยผู้ขัดเกลากายาขอบเขตเซียนปฐพีระดับแปด จึงกลายเป็นการดูหมิ่นรูปแบบหนึ่ง และเป็นความเย่อหยิ่งไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!

ด้วยเหตุนี้เองที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจ พวกเขาถึงกับตกใจและรู้สึกเหลือเชื่อ

“ช่างกล้าหาญเสียเหลือเกิน!”

“หยิ่งยโสอะไรเช่นนี้! เจ้ามันรนหาที่ตาย!”

“ไอ้สารเลวน้อย! เพียงเพราะคำพูดเหล่านี้ ข้าจะควักเส้นเอ็น ถลกหนัง และเผากระดูก ก่อนที่ขี้เถ้าของเจ้าจะถูกโปรย เจ้าไม่มีวันได้ตายอย่างสงบ!”

ก่อนสยงหมิงจะทันได้กล่าว เหวยเจิ้ง โหลวเฟิงและเซวียคุนก็ระเบิดอารมณ์ด้วยความโกรธ และก่นด่าสาปแช่งอย่างไม่มีที่สิ้นสุดด้วยน้ำเสียงน่ากลัว

โดยเฉพาะเซวียคุน ปราณเซียนพิสุทธิ์ในร่างกายปะทุขึ้น หมายมั่นที่จะสังหารเฉินซี

แต่สยงหมิงกลับโบกมือ ทำให้ทั้งสามคนต้องล่าถอยไป ก่อนจะกวาดสายตาไปทางเฉินซี และเริ่มหัวเราะด้วยความโกรธสุดขีด “ประเสริฐ ประเสริฐยิ่ง! ผ่านมากี่ปีแล้ว? เจ้าเป็นคนแรกที่กล้ากล่าวเช่นนี้กับข้า!”

เสียงของเขาทุ้มหนักและดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าผ่าลั่นไปทั่วทั้งฟ้าดิน มันสั่นคลอนผู้ข้ามผ่านทั้งหมดจนแก้วหูของพวกเขาดังหึ่ง ๆ หัวใจสั่นสะท้าน และสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“อย่าประเมินตัวเองสูงนัก” สีหน้าของชายหนุ่มยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

“หรือเจ้าคิดว่าจะรอดจากเงื้อมมือข้าได้ ด้วยความช่วยเหลือจากเศษสวะเหล่านี้” สยงหมิงหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ พยายามรักษาท่าทางของผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนลึกลับอย่างเต็มที่

“เศษสวะ!”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ สีหน้าของพวกผู้ข้ามผ่านก็ดูย่ำแย่ลงไปอีก อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญหน้ากับผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนลึกลับ พวกเขาทำได้แค่อดทน เพราะไม่กล้าบุ่มบ่าม

“เจ้าคิดผิดแล้ว ข้าไม่ได้คิดหลบหนีในวันนี้ ข้าตั้งใจจะทำให้แผ่นดินสูงขึ้น” เฉินซีแก้ต่างสยงหมิงด้วยสีหน้าสงบนิ่งและไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ซึ่งท่าทางสบาย ๆ ของเขาก็เป็นความหยิ่งยโสโอหังในสายตาของคนอื่น

“ทำให้แผ่นดินสูงขึ้น…” สยงหมิงกล่าวซ้ำคำพูดของอีกฝ่าย ราวกับได้ยินเรื่องตลกไร้สาระอย่างยิ่ง สีหน้าของเขาดูแปลกไปและสงสัยว่ามดตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าเสียสติไปแล้วหรือไม่

“ใต้เท้า เจ้าเด็กนี่ประเมินความสามารถของมันสูงเกินไป เหตุใดถึงไม่ให้บ่าวจับตัวมันมามอบให้แก่ท่าน เพื่อที่ท่านจะได้จัดการกับมันด้วยตัวเอง?” เซวียคุนไม่สามารถยับยั้งจิตสังหารในใจได้อีกต่อไป เขาจึงกล่าวต่อสยงหมิงผ่านกระแสปราณเพื่อขออนุญาตลงมือ

“ไม่จำเป็น เจ้าเด็กนี่ปล่อยเป็นหน้าที่ของข้า ส่วนพวกเจ้ารออยู่ด้านข้างเสีย”

เมื่อสยงหมิงตัดสินใจจะลงมือ ท่าทางของเขากลับสงบ และน้ำเสียงเยือกเย็น จากนั้นกล่าวอย่างไม่รีบร้อนว่า “ใช่แล้ว อย่าเพิ่งฆ่าเหล่าผู้ข้ามผ่านตอนนี้ ข้าอยากให้พวกมันเห็นกับตาว่าคนที่กล้าล่วงเกินข้าจะต้องพบกับจุดจบอย่างไร!”

“แน่นอน พวกเจ้าทุกคนควรอยู่เฉย ๆ อย่างเชื่อฟัง มิฉะนั้นอย่าได้ตำหนิข้าที่ไม่เตือนพวกเจ้า หากเกิดอุบัติเหตุขึ้น” ขณะที่กล่าว สยงหมิงก็มองไปยังผู้ข้ามผ่านทั้งหมดอย่างเย็นชา

แม้จะเป็นเพียงการจ้องมอง แต่กลับเย็นยะเยือกดุจดาบที่ฟาดฟันลงมา จนผู้คนรู้สึกสยดสยองผองขน และทำให้ขวัญกำลังใจแทบพังทลาย

พวกเขาจึงหันกลับไปมองเฉินซี จากนั้นหันไปมองสยงหมิงอีกครั้ง จากนั้นแสดงสีหน้าดิ้นรนและลังเลออกมา

เห็นได้ชัดว่า แม้จะตัดสินใจต่อสู้เคียงข้างเฉินซี และไม่มีทางถอยให้เลือกในตอนนี้ แต่พวกเขาก็ไม่ใช่พวกของเฉินซีอย่างแท้จริง

เฉินซีเพียงส่ายศีรษะ และไม่ได้กล่าวอะไร เพราะไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น

เหตุผลก็คือ เฉินซีไม่เคยหวังว่าผู้ข้ามผ่านเหล่านี้จะสามารถช่วยเขาได้ แค่ไม่ช่วยเหลือศัตรูก็ถือว่าโชคดีพอแล้ว

“เข้ามาไอ้สารเลวน้อย ให้ข้าดูว่าใครทำให้เจ้ากล้ากล่าวเช่นนี้กับข้า!”

สยงหมิงระเบิดเสียงหัวเราะเย้ยหยัน ในขณะที่ร่างกำยำสั่นสะท้าน จากนั้นพลังชีวิตในร่างกายก็เชื่อมโยงกับฟ้าดิน แล้วถูกปกคลุมไปด้วยกระแสพลังสีเขียวแพรวพราวของกฎ

ภายในพริบตาเดียว แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวก็ได้ปกคลุมพื้นที่ทุกส่วนในรัศมีสองร้อยห้าสิบลี้ ทำให้ร่างกายของผู้ข้ามผ่านทั้งหมดสั่นสะท้าน พวกเขารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกแทรกเข้ามาในกระดูกสันหลัง

เหวยเจิ้งกับคนอื่น ๆ ต่างแสดงความชื่นชมและพึงพอใจ เพราะผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนลึกลับจะเป็นสิ่งที่มดที่เพิ่งข้ามผ่านเหล่านี้จะเข้าใจได้อย่างไร?

ดวงตาของเฉินซีหรี่ลง แต่ทันใดนั้นเขาก็เริ่มหัวเราะ

เพียงพริบตา ทุกคนรู้สึกถึงบางสิ่งแวบวับไปต่อหน้า และเฉินซีก็หายตัวไปแล้ว!

“เกิดอันใดขึ้น?!”

ตู้ม!

ทุกคนไม่ทันได้ตอบสนองต่อสิ่งที่เกิดขึ้น กลิ่นอายอันกว้างใหญ่ แพรวพราว และทรงพลังก็แผ่ซ่านออกมา มันเหมือนกับการตื่นขึ้นของสัตว์ร้ายบรรพกาลที่หลับใหลมานาน ยิ่งไปกว่านั้น พลังชีวิตซึ่งมากมายมหาศาลและน่าสะพรึงกลัวก็เหมือนกับเสาควันพุ่งขึ้นสู่สวรรค์ทั้งเก้า!

ในขณะนั้นเอง แสงสว่างแห่งรุ่งอรุณก็สาดส่องผ่านม่านรัตติกาล ปัดเป่าความมืดในโลกจนหมดสิ้น

ทุกคนจึงได้เห็นร่างสูงของเฉินซียังคงยืนอยู่ตรงนั้น เมื่อแสงแดดส่องลงมาจากด้านหลัง ทำให้รูปลักษณ์ดูพร่ามัว มีเพียงฟันขาวราวหิมะที่ส่องประกายเย็นยะเยือก

ความคิดเห็น