บทที่ 1028 สุริยันอันเจิดจ้าทั้งหกดวง

บทที่ 1028 สุริยันอันเจิดจ้าทั้งหกดวง

บทที่ 1028 สุริยันอันเจิดจ้าทั้งหกดวง

“นี่เขากล้ากล่าวว่าราชันเซียนกำลังรนหาที่ตายจริง ๆ หรือ?”

ชายวัยกลางคนและชายชราอ้าปากค้าง ลูกตาแทบถลนออกจากเบ้า ทั้งยังสงสัยว่าตนเองได้ยินผิดไปหรือไม่

พวกตนเป็นเพียงเซียนสวรรค์ ไม่ต้องกล่าวถึงเซียนทองคำหรือราชันเซียน แม้แต่เซียนลึกลับยังต้องให้ความเคารพนับถือ เพราะไม่อยากล่วงเกินผู้เยี่ยมยุทธ์โดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วจะกล้าจินตนาการได้อย่างไร ว่าเซียนทองคำจะอาจหาญตัดสินราชันเซียนว่าเป็นคนรนหาที่ตาย?

นี่ไม่สามารถอธิบายได้ว่ามันคือความเย่อหยิ่ง แต่เป็นการดูหมิ่นอย่างใหญ่หลวง!

แม้พวกเขาจะคิดเช่นนี้ แต่กลับไม่กล้าแสดงความรู้สึกออกมา เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ชายหนุ่มชุดขาวคือเซียนทองคำ ในทวีปสันติบูรพาจำนวนผู้เยี่ยมยุทธ์ที่บรรลุขอบเขตเซียนทองคำสามารถนับได้ด้วยมือเดียว

เฉินซีก็ตกใจเช่นกัน แต่เขารับรู้ได้อย่างฉับไว เนื่องจากท่าทีผ่อนคลายสบาย ๆ ของชายหนุ่มชุดขาว เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มไม่ใช่คนโง่งมและทะนงตน ดังนั้นด้วยเหตุผลทั้งมวล แสดงให้เห็นว่า ต้นกำเนิดของชายหนุ่มชุดขาวจะต้องไม่ธรรมดา จึงไม่เกรงกลัวราชันเซียนแม้แต่น้อย!

“ใช่แล้ว เขากำลังรนหาที่ตาย!” มู่หลิงหลงโบกกำปั้นเล็ก ๆ ของนางขณะที่กล่าวด้วยความโกรธ ไม่ได้สังเกตปฏิกิริยาของเฉินซีเลยสักนิด

“เกิดเหตุใดขึ้นกันแน่? หลิงหลง บอกข้ามา หากราชันเซียนลิ่นฮ่าวรังแกเจ้าจริง ๆ เราจะปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้เป็นอันขาด” ชายหนุ่มชุดขาวขมวดคิ้วและครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง

‘หลิงหลงหรือ?’

เมื่อได้ยินวิธีเรียกเช่นนี้ เฉินซีก็แน่ใจว่าชายหนุ่มผู้ครอบครองการบ่มเพาะขอบเขตเซียนทองคำไม่ได้มาเพื่อจับตัวเขา แต่ต้องเกี่ยวข้องกับมู่หลิงหลงอย่างแน่นอน

เมื่อมู่หลิงหลงเห็นชายหนุ่มชุดขาวมีท่าทีคิดแก้แค้นให้กับความอยุติธรรมที่นางได้รับจริง ๆ จิตใจของมู่หลิงหลงก็เบิกบานขึ้น จากนั้นจึงเดินไปข้าง ๆ เขา แล้วอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาอย่างรวดเร็ว

สีหน้าของชายหนุ่มชุดขาวค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชา

“พี่จวินหลินไม่คิดว่ามันน่าโกรธหรือ? ทั้งจับตัวข้าไปโดยที่ไม่มีเหตุผลใด ๆ และยังสั่งข้าเหมือนทาสในเหมือง ถ้าไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือจากคุณชายเฉินซี ข้าคงเกือบถูกฆ่าโดยไอ้สารเลวพวกนั้นแล้ว!”

เมื่อมู่หลิงหลง เล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังจนจบ นางยังคงไม่สามารถระงับไฟโทสะได้และกล่าวออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ดูเหมือนครั้งนี้ข้าต้องทวงถามความยุติธรรมจากราชันเซียนลิ่นฮ่าวเสียแล้ว!” ชายหนุ่มชุดขาวจ้องมองอย่างเย็นชา น้ำเสียงของเขาก็เผยให้เห็นถึงความขุ่นเคืองจนไม่สามารถยับยั้งได้

“จริงสิ ว่าแต่ใครคือคุณชายเฉินซี” เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปยังมู่หลิงหลง

“อ้อ ข้าลืมแนะนำเลย” มู่หลิงหลงตบหน้าผากของนางและพึมพำด้วยความเสียใจเล็กน้อย ก่อนจะดึงแขนเสื้อของเฉินซีแล้วกล่าวว่า “นี่คือคุณชายเฉินซี เขาเป็นคนช่วยข้าออกมา”

จากนั้นนางก็ชี้ไปที่ชายหนุ่มชุดขาว และแนะนำให้รู้จักกับเฉินซี “ส่วนนี่คือลูกพี่ลูกน้องของข้า เขามีนามว่ามู่จวินหลิน”

มู่จวินหลินจ้องมองไปยังเฉินซีอยู่ชั่วครู่ เมื่อพบว่าเฉินซีอยู่ที่ขอบเขตเซียนสวรรค์ขั้นต้น เขาก็พยักหน้าให้เฉินซีด้วยสีหน้าเฉยเมยและไม่กล่าวอะไรอีก

เฉินซีก็เข้าใจในที่สุด ชายหนุ่มชุดขาวน่าจะเป็นลูกพี่ลูกน้องที่มู่หลิงหลงเคยกล่าวถึงบ่อย ๆ!

เขายังจำได้ว่า มู่หลิงหลงเคยได้ยินบางอย่างจากการสนทนาของลูกพี่ลูกน้องของนาง ทำให้ไม่สามารถยับยั้งความอยากรู้อยากเห็นของตนได้ จึงแอบออกจากตระกูล เพื่อขึ้นสู่ภพเซียน

แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าลูกพี่ลูกน้องผู้นี้จะเป็นเซียนทองคำ สิ่งนี้เกินความคาดหมายเล็กน้อย

สำหรับชายวัยกลางคนและชายชราต่างตกตะลึงจนยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ดูคล้ายห่านโง่เขลาคู่หนึ่ง ขณะที่ยืนนิ่งเงียบด้วยสีหน้าตกตะลึง

“มาเถอะ การที่เจ้าแอบหนีออกจากตระกูลครั้งนี้ ทำให้เหล่าผู้อาวุโสโกรธเกรี้ยวอย่างมาก ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่สามารถปลีกตัวจากกลียุคของทั้งสามภพมาได้ ก็คงจะมารับตัวเจ้าไปแล้ว” มู่จวินหลินส่ายศีรษะและมองไปที่มู่หลิงหลงอย่างหมดหนทาง แม้จะกล่าวเช่นนี้ แต่ส่วนลึกของดวงตาก็เต็มไปด้วยความรักอันอ่อนโยน

มู่หลิงหลงแลบลิ้นออกมา ก่อนที่นางจะส่ายศีรษะ “ไม่ได้ ข้าต้องการไปกับคุณชายเฉินซี ข้าเป็นหนี้บุญคุณเขาอยู่มาก จะให้ข้าจากไปเช่นนี้ได้อย่างไร? นั่นเป็นการไร้หัวใจและเนรคุณเกินไป”

เฉินซีกล่าวไม่ออก เขารู้ดีว่ามู่หลิงหลงไม่ได้ต้องการตอบแทนบุญคุณอย่างแน่นอน นางแค่อยากไปเที่ยวและไม่เต็มใจที่จะกลับไปที่ตระกูลของนางก็เท่านั้น

เฉินซีพลันรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจ ขณะที่สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกจ้องมองมาราวกับคมดาบ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่ามู่จวินหลินมองมายังตนด้วยท่าทางสงบ และเผยให้เห็นความเฉยเมยเล็กน้อย

“เจ้าตอบแทนบุญคุณด้วยวิธีง่าย ๆ ก็ได้ไม่ใช่หรือ?” มู่จวินหลินกล่าวอย่างเฉยเมย แล้วหยิบกระบี่สีขาวราวหิมะที่ส่องประกายสีเงินออกมาอย่างไม่ใส่ใจ “นี่คือสมบัติอมตะระดับวิญญาณทมิฬระดับสูง สำหรับผู้ข้ามผ่านขอบเขตเซียนสวรรค์ขั้นต้นเช่นเจ้า เท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับค่าตอบแทนความเมตตาทั้งหมดที่เจ้ามีต่อนาง รับมันไป”

ว่าจบก็โยนมันไปทางเฉินซีอย่างไม่สนใจ

ท่าทีที่ไม่แยแสเช่นนี้ คล้ายกับการให้รางวัลหรือการให้ทานเป็นอย่างมาก บางทีการได้รับสมบัติอมตะระดับวิญญาณทมิฬอาจทำให้คนอื่นดีใจและรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง แต่กลับทำให้เฉินซีรู้สึกไม่สบายใจแทน ยามช่วยเหลือมู่หลิงหลง เขาไม่ต้องการให้นางตอบแทนบุญคุณ ดังนั้นจึงไม่ต้องการสิ่งใด และเขาเกลียดชังการกระทำที่เหมือนการให้ทานเป็นอย่างมาก

เคร้ง!

แม้จะคิดเช่นนั้น แต่ท่าทางของเฉินซียังคงไม่เปลี่ยนแปลง ทำเพียงตวัดนิ้วขึ้นและปัดกระบี่กลับไป “ข้าซาบซึ้งในความตั้งใจดีของเจ้า สำหรับกระบี่อมตะเล่มนี้ ข้าไม่คุ้นชินสักเท่าใด ดังนั้นโปรดนำมันกลับไปเถิด”