บทที่ 1039 เคล็ดหม้อกลั่นนพเก้าเทพยมโลก

เฉินซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าขอลองดูก่อน”

หากเขาได้รับความช่วยเหลือจากสำนักจตุรเทพ ผ่านการซ่อมแซมโครงสร้างอักขระยันต์และผังอักขระยันต์บนยันต์โบราณที่เสียหาย ย่อมไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว

เสวียนอวิ๋นมอบยันต์โบราณในมือให้เฉินซีทันที “สมบัตินี้ได้รับมาจากศิษย์ของสำนักจตุรเทพ ในขณะที่เดินทางผ่านซากปรักหักพังของสมรภูมิของทวยเทพ อายุไม่ต่ำกว่าหมื่นปี น่าเสียดายที่ข้าและปรมาจารย์คนอื่น ๆ ศึกษามันมาหลายร้อยปี แต่ก็ไม่สามารถซ่อมแซมมันได้” เมื่อกล่าวจบ น้ำเสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความเสียใจ

อู๋หยวนและปรมาจารย์อวี๋ตกใจมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้ พวกเขาทราบว่า สำนักจตุรเทพแห่งทวีปทักษิณาเป็นสรวงสวรรค์ที่มีชื่อเสียงของเต๋าแห่งยันต์อักขระในภพเซียน

แม้ในแง่ของกองกำลังและมรดกตกทอดจะยังด้อยกว่าเจ็ดสถาบันที่ยิ่งใหญ่ในสี่ทวีปมหาเซียน ถึงอย่างนั้นในบรรดาสี่พันเก้าร้อยทวีปในภพเซียน มันยังคงเป็นสรวงสวรรค์ชั้นหนึ่งของการบ่มเพาะ

ความสำเร็จในเต๋าแห่งยันต์อักขระของปรมาจารย์ทุกคนในสำนัก ได้มาถึงระดับปรมาจารย์สูงสุดแล้ว!

สำหรับเสวียนอวิ๋นก็ไม่มีข้อยกเว้น แม้ว่าการบ่มเพาะของเขาจะอยู่ที่ขอบเขตเซียนลึกลับขั้นสูง แต่เพียงตัวตนในฐานะปราชญ์ค่ายกลยันต์อักขระ ก็เป็นสิ่งที่ทำให้แม้แต่เซียนทองคำยังไม่กล้าดูหมิ่น

อาจารย์คนอื่น ๆ ที่เขากล่าวถึงนั้นเป็นปราชญ์ค่ายกลยันต์อักขระที่เก่งกาจเช่นกัน แต่คนกลุ่มนั้นกลับติดอยู่กับความพยายามในการซ่อมแซมยันต์โบราณที่เสียหายเป็นเวลาหลายร้อยปี ดังนั้นมันจึงแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า ต้นกำเนิดของยันต์แผ่นนี้น่าตกตะลึงเพียงใด

แน่นอน ไม่ว่าต้นกำเนิดของมันจะน่าเกรงขามเพียงใด หากไม่ซ่อมแซมมันก็เป็นเพียงขยะไร้ค่า ดังนั้นจึงไม่อาจประเมินมูลค่าของมันได้

เฉินซีไม่รู้เรื่องทั้งหมดนี้มากนัก และเขาเพิ่งได้รับแผ่นยันต์ในมือ ก่อนที่จะเริ่มศึกษามันอย่างละเอียด

ยันต์โบราณนี้เป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวและมีสีดำสนิท ขนาดประมาณฝ่ามือของทารก ไม่ค่อยโดนเด่นมากนัก แต่กลับรู้สึกหนักอึ้งเมื่ออยู่ในมือและเย็นเยียบราวกับโลหะ แถมยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณเก่าแก่

อักขระยันต์ที่ซับซ้อนและลึกล้ำปรากฏบนพื้นผิวของมัน ดูเหมือนจะถูกจารึกไว้ด้วยปลายใบมีด อักขระยันต์นั้นหยาบ ฝังแน่น เผยให้เห็นกลิ่นอายอันหนักแน่นและทรงพลัง

น่าเสียดายที่โครงสร้างอักขระยันต์และผังยันต์อักขระได้รับความเสียหายอย่างมาก เหมือนกับเศษกระเบื้องที่ถูกบดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย หากดูเพียงอักขระยันต์ที่ปรากฏ ก็ไม่อาจระบุได้ว่ามันเป็นอักขระยันต์ประเภทใด

เฉินซีพินิจพิเคราะห์อยู่นาน แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นเงื่อนงำใด ๆ ได้

แต่สิ่งนี้ทำให้เขายิ่งอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นไปอีก เพราะตั้งแต่เดินทางผ่านพิภพยันต์อักขระและขึ้นไปบนเจดีย์ต้าเหยี่ยน เฉินซีก็ยังไม่เคยเจอยันต์อักขระที่ไม่อาจเข้าใจ แต่ก็บังเอิญมากที่โครงสร้างยันต์อักขระบนแผ่นยันต์โบราณที่เสียหายนี้ เป็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ถ้าอู๋ซวินเป็นพวกคลั่งไคล้ยันต์อักขระ เฉินซีเองก็ไม่ต่างกัน ความพากเพียรและความหลงใหลในเต๋าแห่งยันต์อักขระของเขาตราตรึงเข้าไปถึงกระดูกดำ

เมื่อเห็นแผ่นยันต์โบราณที่ชำรุดแผ่นดังกล่าว จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น

‘ให้ข้าดูหน่อย ว่ามีความลึกล้ำเยี่ยงไรซ่อนอยู่ในสิ่งนี้ เหตุใดมันถึงคลุมเครือและยากที่จะเข้าใจเยี่ยงนี้… ’ เฉินซีครุ่นคิดอยู่ในใจ

ขณะกำลังจะถ่ายเทปราณเซียนพิสุทธิ์ลงไปในแผ่นยันต์โบราณเพื่อตรวจสอบมัน เขากลับได้ยินเสวียนอวิ๋นกล่าวว่า

“สมบัติชิ้นนี้กันไฟและน้ำ อาวุธต่าง ๆ ก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับมันได้แม้แต่น้อย ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เราได้ใช้วิธีการต่าง ๆ นานา แต่มันก็ไร้ผล”

เมื่อเขากล่าวถึงแผ่นยันต์โบราณที่เสียหายนี้ ใบหน้าไร้อารมณ์และผอมแห้งของเสวียนอวิ๋นเผยให้เห็นถึงสีของอารมณ์ผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด

“โอ้” เฉินซีกล่าวขณะขจัดความคิดในใจออกไป และได้ข้อสรุป “ดูเหมือนว่าวิธีการทั่วไปจะไม่มีผลกับสมบัติชิ้นนี้ มิฉะนั้น คนอื่นก็คงเข้าใจไปนานแล้วไม่ต้องถึงมือข้าด้วยซ้ำ”

“เป็นอย่างไรบ้าง? คุณชายพอจะได้อะไรบ้างไหม?” ปรมาจารย์อวี๋ไม่สามารถหยุดถามได้

เฉินซีส่ายศีรษะ “ตอนนี้ข้ายังไม่เจอเงื่อนงำใด ๆ เลย”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ อู๋หยวนกับปรมาจารย์อวี๋ต่างชำเลืองมองหน้ากันและกัน ในขณะที่เสวียนอวิ๋นเผยให้เห็นความผิดหวังเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหัวเราะเบา ๆ

“ใช่แล้ว แม้ว่าความสำเร็จและพรสวรรค์ในเต๋าแห่งยันต์อักขระจะน่าทึ่ง แต่เขาก็ยังเด็กเกินไป แม้แต่สหายเก่าของข้าและตัวข้าเองก็ไม่สามารถมองทะลุสมบัติชิ้นนี้ได้ ดังนั้นเขาจะมองทะลุผ่านมันภายในเวลาเพียงหนึ่งถ้วยชาได้อย่างไร”

“แต่ถ้าเป็นไปได้ ข้าก็อยากจะศึกษามันอย่างละเอียดดูสักครั้ง บางทีข้าอาจจะสามารถเรียนรู้อะไรบางอย่างได้” เฉินซีครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งก่อนจะกล่าว

เสวียนอวิ๋นรู้สึกท้อแท้เล็กน้อยและโบกมือขณะที่เขากล่าวว่า “เชิญเลย ไม่เป็นไรแม้ว่าเจ้าจะไม่สามารถซ่อมแซมมันได้ก็ตาม”

“ผู้อาวุโสเสวียนอวิ๋น นี่หมายความว่าท่านไม่สามารถช่วยคุณชายเฉินซีได้หรอกหรือ?” อู๋ซวินรู้สึกกังวลเล็กน้อย

เสวียนอวิ๋นตกตะลึง จากนั้นเขาก็หัวเราะอย่างขมขื่น “หากอยู่คนเดียว ข้าไม่มีทางกลัวการคุกคามจากตำหนักราชันเซียน แต่ถ้าต้องพาคุณชายเฉินซีไปด้วย มันก็ยากที่จะกล่าว”

เมื่อได้ยินเรื่องนี้ คิ้วของคนอื่น ๆ ก็ขมวดเข้าหากันแน่นยิ่งกว่าเก่า เพราะนี่เป็นเรื่องลำบากจริง ๆ

“คุณชายเฉินซี เจ้ามั่นใจว่าจะซ่อมมันได้หรือไม่?” อู๋ซวินรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยและถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“อย่าสร้างปัญหา! คุณชายเฉินซีจะรู้ได้อย่างไร หากเขายังไม่ได้ลองพยายามดูสักครั้ง?” อู๋หยวน จ้องมองที่บุตรชายของตน และรู้สึกว่าบุตรชายกำลังแส่หาเรื่อง

เฉินซียิ้มและกล่าวว่า “ข้าพอมีความมั่นใจอยู่บ้าง และตอนนี้อยู่ที่ประมาณห้าส่วนแล้ว”

ความคิดเห็น