บทที่ 1045 เมืองจตุรเทพ

บทที่ 1045 เมืองจตุรเทพ

บทที่ 1045 เมืองจตุรเทพ

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ประกายไฟจำนวนมากพุ่งผ่านท้องฟ้าเหนือเมืองรัศมีวิญญาณ และพุ่งไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมือง

เมื่อมองจากระยะไกล พบว่าลำแสงอย่างน้อยหนึ่งพันสายที่ก่อตัวเป็นมวลหนาแน่นเหมือนฝูงตั๊กแตน มากกว่าครึ่งคือผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนลึกลับ กลิ่นอายอันทรงพลังได้หลอมรวมเข้าด้วยกัน และบดบังฟ้าดินจนมืดมิด

บริเวณทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองเป็นที่ตั้งของค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติ ด้วยความวุ่นวายที่เกิดขึ้นภายในเมืองนี้ ทำให้รอบ ๆ ของค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติปราศจากผู้บ่มเพาะคนอื่น ๆ และถูกควบคุมโดยทหารองครักษ์ของตำหนักราชันเซียนโดยสมบูรณ์

หากมองลงมาจากท้องฟ้า จะเห็นขบวนลำแสงสองสายเหาะเหินด้วยความเร็วสูงสุดจากทิศตะวันออกของเมืองรัศมีวิญญาณไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้

ลำแสงสายหนึ่งเปล่งแสงสีเงินเย็นเฉียบออกมา และมาจากกระสวยแสงสีเงิน สมบัติอมตะระดับจักรวาลของเหลียงปิง

ลำแสงอีกสายสีดำสนิท มันน่าเกรงขามราวกับแสงแห่งรัตติกาลที่หลั่งไหลออกมาจากราตรีนิรันดร์ และช่วยเปิดเส้นทางข้างหน้า ลำแสงนั้นคือเหลียงหลัวที่สวมชุดสีดำ มีเส้นผมสีดำขลับ สะพายดาบอมตะสีดำและอยู่ในขอบเขตเซียนทองคำ!

“ฆ่ามัน!”

“จับพวกมัน!”

“ไอ้สารเลว! ตายซะ!”

ทุกที่ที่พวกเขาผ่าน ทหารองครักษ์จากตำหนักราชันเซียนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าพุ่งเข้าโจมตีจากทุกทิศด้วยพลังอันแข็งแกร่งและกลิ่นอายที่ดุร้าย

อย่างไรก็ตาม เมื่อต้องเผชิญหน้ากับดาบที่ดูธรรมดาสีดำสนิทของเหลียงหลัว ก็ไม่ต่างจากกระดาษถูกฉีกกระชากอย่างง่ายดาย เขากวาดผ่านสิ่งกีดขวางทั้งหมดที่อยู่ข้างหน้า และทิ้งพื้นที่รกร้างไว้เบื้องหลังหลังจากฝนสีแดงโลหิตโปรยปรายลงมา

นี่คือความแข็งแกร่งของเซียนทองคำ!

เมื่อเผชิญกับการโจมตีของเซียนลึกลับและเซียนสวรรค์เหล่านี้ ความต่างชั้นของพลัง ทำให้พวกนั้นถูกทำลายล้างในพริบตา

แม้เส้นทางนี้จะไม่สงบสุข

แต่เฉินซีเคลื่อนผ่านมันไปอย่างสงบ เขามีสมบัติอมตะระดับจักรวาลของเหลียงปิงคุ้มครองอยู่ ประกอบกับเหลียงหลัวผู้เป็นเซียนทองคำได้เข่นฆ่าเพื่อเปิดเส้นทางให้ ชายหนุ่มมองศีรษะที่ถูกตัด ซากศพแหลกละเอียด และเลือดที่สาดกระจายไปบนท้องฟ้า…

เสียงร้องโหยหวนอันน่าสมเพช เสียงกู่ร้องเกรี้ยวกราด และเสียงตะโกนอันน่าหวาดกลัวดังกึกก้องอย่างไม่มีที่สิ้นสุด…

เส้นทางนี้เป็นเหมือนเส้นทางสู่ขุมนรก แต่เฉินซีไม่แปดเปื้อนมลทินเสียด้วยซ้ำ

เฉินซียังพอมีเวลาศึกษารูปแบบการต่อสู้ของเหลียงหลัว ด้วยความเข้าใจและความรู้ในการต่อสู้ ชายหนุ่มไม่มีแต่ยอมรับว่าการเชี่ยวชาญในเต๋าแห่งดาบของเหลียงหลัวได้บรรลุขีดขั้นของ ‘การทำลายเคล็ดวิชามากมายด้วยกระบวนท่าดาบเพียงครั้งเดียว’

ควบคู่ไปกับการบ่มเพาะที่ขอบเขตเซียนทองคำ และกฎแห่งเซียนทองคำที่เหลียงหลัวได้รับมา อานุภาพที่แสดงออกมา ก็เพียงพอที่จะทำลายกฎแห่งมิติในภพเซียนได้อย่างง่ายดาย ฟันฝ่าห้วงมิติออกจากกัน และดึงพลังของฟ้าดิน!

ดาบคือเต๋า…

และเต๋าคือดาบ…

เมื่อเต๋าและดาบเป็นหนึ่งเดียวกัน เมื่อนั้นก็จะสามารถทำลายทุกสิ่งได้!

นี่คือเหลียงหลัว ผู้อยู่ในอันดับที่แปดสิบเจ็ดในเทียบอันดับเซียนทะยานฟ้า เมื่อสิบปีก่อนได้บรรุลุขอบเขตเซียนทองคำ เมื่อห้าปีก่อนได้ท้าทายหนึ่งในหกสุริยัน วิหคอมตะหยกนามว่า ว่านเจี้ยนเซิง หลายต่อหลายครั้ง

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่สวมชุดสีดำ มีผมสีดำขลับและดาบสีดำสนิท

ชื่อเสียงของชายหนุ่มในภพเซียนนั้น เหมือนกับพระอาทิตย์ที่แผดเผาในท้องฟ้ายามเที่ยงวัน และได้รับการเทิดทูนจากผู้คนมากมาย และตอนนี้เขากลายเป็นแนวหน้าของเฉินซี…

เมื่อเฉินซีคิดมาถึงตรงนี้ ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ก็เกิดขึ้นในใจของเขา และเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมผู้คนถึงต้องใช้ความพยายามมากมายเพื่อจ้างและรวบรวมขุมพลังอันยิ่งใหญ่เหล่านี้ให้มาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา

ช่างเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมยิ่ง เมื่อสามารถสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาทำบางสิ่งโดยไม่ต้องลงมือเอง

ความรู้สึกเช่นนั้น น่าจะเรียกว่า ‘อานุภาพแห่งอำนาจ’

แต่แล้ว เฉินซีก็ละทิ้งความรู้สึกเหล่านี้ในใจของเขา และฟื้นคืนความเงียบสงบกลับมา

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าเขา กำลังพิสูจน์ให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของเหลียงหลัวอันน่าสะพรึงกลัว และเขาเป็นเพียงคนที่ได้รับประโยชน์จากมัน

‘เมื่อข้าตั้งหลักในภพเซียนได้ ข้าจะสร้างกองกำลังของตัวเองเช่นกัน ไม่ใช่เพื่อยึดครอง แต่เพื่อให้สามารถช่วยเหลือสหายและครอบครัวได้มากขึ้นเท่านั้น… ‘ เฉินซีตัดสินใจอย่างแน่วแน่

บางครั้ง การตัดสินใจในขณะที่หวั่นไหว อาจสร้างผลกระทบอันยากจินตนาการได้ เช่นเดียวกับเฉินซีที่ไม่รู้ว่าการตัดสินใจในวันนี้ จะมีผลอย่างไรในอนาคต

ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ต้องเผชิญบนเส้นทางสู่เต๋ายากที่จะเข้าใจ เว้นแต่ได้สัมผัสด้วยตัวเอง

…

เมื่อเฉินซีสงบสติอารมณ์แล้ว เสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดดังก้องท้องฟ้าเหนือเมืองรัศมีวิญญาณ ก่อนจะค่อย ๆ เงียบลง และบรรยากาศเย็นยะเยือกก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

อากาศในยามนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้ง

นี่คือบริเวณทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองรัศมีวิญญาณ ภายใต้การนำของเหลียงหลัว พวกเขาทิ้งเส้นทางเปื้อนเลือดและเต็มไปด้วยซากศพไว้เบื้องหลัง และมาถึงที่หมายในที่สุด

ค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติที่สามารถข้ามระหว่างทวีปได้ อยู่ห่างออกไปราวสองลี้ ค่ายกลเคลื่อนย้ายมิตินี้ ก็มีมาก่อนที่ศาลเซียนจะก่อตั้งเสียอีก

ในขณะเดียวกัน กองกำลังขนาดใหญ่คุ้มกันรอบค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติอย่างแน่นหนา

ผู้บัญชาการขอบเขตเซียนลึกลับจากตำหนักราชันเซียนได้ล้อมรอบสถานที่นี้เอาไว้จนแม้แต่น้ำสักหยดก็ไม่สามารถลอดผ่านไปได้ และมีอยู่อย่างน้อยสองสามร้อยคน กล่าวคือ มีผู้เยี่ยมยุทธ์ระดับเซียนลึกลับสองสามร้อยคนคุ้มกันที่นี่!

นี่เป็นกองกำลังที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง และในทวีปสันติบูรพา มีเพียงตำหนักราชันเซียนเท่านั้น ที่มีกองกำลังและทรัพยากรดังกล่าว