บทที่ 1051 จากไปพร้อมกับความขุ่นเคือง

ธารดาราพร่างพรายเต็มไปทั้งท้องฟ้า รัศมีสุกใสหลั่งไหลไปยังบริเวณโดยรอบ บรรยากาศเงียบสงัดในห้องโถงก็เผยให้เห็นร่องรอยของความผิดปกติ

ปัง!

สีหน้าของอู๋อี้ฟ่านเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน มันเต็มไปด้วยความโกรธ จนไม่สามารถระงับความโกรธได้อีกต่อไป เขาทุบยันต์อักขระในมือลงบนพื้นอย่างแรง เสียงของมันฟังดูแหลมคมและเสียดหู ทันใดนั้นปรากฏการณ์ธารดาราก็หายไป

“เป็นไปไม่ได้!” อู๋อี้ฟ่านคำรามเสียงดังและตีโพยตีพาย “ผู้บ่มเพาะขอบเขตเซียนสวรรค์ขั้นต้นเช่นเจ้าจะสร้างยันต์ดาราเริงระบำได้อย่างไร!? มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน! เห็นได้ชัดว่าเจ้าไม่รู้วิธีสร้างยันต์อักขระ เจ้าจะสร้างหนึ่งในยันต์อักขระต้องห้ามทั้งเจ็ดได้อย่างไร?”

ยามนี้ท่าทางสง่างามและสุขุมของเขาได้หายไปอย่างสิ้นเชิง แสดงออกราวกับภรรยาที่ถูกทอดทิ้ง เคียดแค้นคำรามและร้องไห้อย่างโกรธเกรี้ยว

เฉินซีเพียงยิ้ม แต่ไม่ได้สนใจเขาอีกต่อไป จากนั้นจึงหันหลังกลับ เดินออกจากสนามประลอง เฉินซีได้มอบความประหลาดใจอันน่ายินดี และที่เหลือก็เป็นหน้าที่เหลียงปิงในการจัดการต่อจากนี้

ทั้งห้องโถงเงียบกริบ มีเพียงเสียงคำรามของอู๋อี้ฟ่านเท่านั้นที่ดังก้องอยู่ในอากาศ

แขกทุกคนในห้องโถงต่างมีการแสดงออกที่หลากหลาย

บางคนที่เคยมีรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้า ยามนี้รู้สึกเหมือนถูกคนตบหน้าเข้าอย่างจัง

บางคนที่เคยส่ายหัวและถอนหายใจก่อนหน้านี้ ยามนี้กลับมีเพียงสีหน้าตกตะลึง

บางคนที่เคยเอามือกอดอกขณะเย้ยหยันและเฝ้ารอฉากโกลาหลก่อนหน้านี้ ยามนี้ร่างกายต่างแข็งทื่อ กรามเกือบจะหล่นลงกับพื้น

สีหน้าท่าทางนับพันได้ปรากฏต่อหน้าพวกเขา

“ธารดาราพร่างพรายเต็มนภา มันเป็นหนึ่งในสุดยอดยันต์อักขระต้องห้ามทั้งเจ็ด!”

มีคนร้องทำลายความเงียบงัน และทำให้แขกทุกคนหายจากอาการตกใจ ก่อนจะอ้าปากค้างพร้อม ๆ กัน ขณะรู้สึกไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

แม้ว่าแขกส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่จะไม่ได้บ่มเพาะในเต๋าแห่งยันต์อักขระมากนัก แต่คนที่ไม่เคยสัมผัสก็ยังคงเคยได้ยินเรื่องนี้ นี่เป็นยันต์อักขระลำดับแรกที่มีชื่อเสียงของยันต์อักขระต้องห้ามทั้งเจ็ด ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นมาตรฐานหนึ่งเดียวในการทดสอบปราชญ์ค่ายกลยันต์อักขระ ดังนั้นพวกเขาจึงทราบดีว่า การสร้างยันต์ดาราเริงระบำนั้นยากเพียงใด

ยันต์ดาราเริงระบำที่เฉินซีสร้างขึ้น ทำให้ม่านแห่งราตรีปกคลุมไปทั่วทั้งโถง ปรากฏธารดาราพร่างพรายเต็มไปทั้งท้องฟ้า เห็นได้ชัดว่านี่เป็นยันต์อักขระที่ยอดเยี่ยมที่สุด และคุณภาพของมันก็คือขั้นสุดยอด

หากกล่าวถึงขั้นสุดยอด มันเป็นสิ่งที่ปรมาจารย์ค่ายกลยันต์อักขระจะได้มาโดยวาสนาเท่านั้น ในบรรดาปราชญ์ค่ายกลยันต์อักขระนับพัน อาจไม่มีใครสามารถสร้างยันต์อักขระเซียนขั้นสุดยอดได้แม้แต่คนเดียว นับประสาอะไรกับยันต์ดาราเริงระบำ ในในภพเซียน บรรดาปราชญ์ค่ายกลยันต์อักขระที่สามารถบรรลุสิ่งนี้ได้ก็มีไม่มากนัก

สิ่งนี้เป็นเหมือนกับการเชี่ยวชาญด้านทักษะประดิษฐ์ตัวอักษร ประสบการณ์ และสภาพจิตใจได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งปรมาจารย์ แต่การสร้างผลงานศิลปะที่ไม่อาจหาใครเทียบได้ซึ่งสามารถสืบทอดอยู่ในประวัติศาสตร์นั้น ก็เป็นเรื่องสำหรับผู้มีวาสนาเท่านั้น

แต่ยามนี้ ชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีการบ่มเพาะขอบเขตเซียนสวรรค์ขั้นต้น กลับสามารถสร้างยันต์ยันต์ดาราเริงระบำขั้นสุดยอดได้สำเร็จ!

ดังนั้นมันจึงเหมือนกับความฝัน!

นี่คือสิ่งที่ทุกคนรู้สึกในใจ

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ การที่เฉินซีพูดคุยกับอู๋อี้ฟ่าน ในขณะสร้างยันต์อักขระ และหยุดมือในช่วงลมหายใจที่ยี่สิบห้า ก่อนจะเสร็จสิ้นในจังหวะสุดท้ายในลมหายใจที่สามสิบเจ็ด…

สิ่งนี้ยังพิสูจน์ไม่ได้หรือว่า หากสร้างยันต์อย่างมีสมาธิ อย่างน้อยที่สุดเขาจะสามารถสร้างยันต์ดาราเริงระบำที่มีคุณภาพเช่นนี้ได้ภายในยี่สิบห้าลมหายใจ?

ยิ่งคิดก็ยิ่งตกใจและรู้สึกว่าไม่สามารถควบคุมความรู้สึกได้

“เป็นไปไม่ได้… เป็นไปไม่ได้…” ในสนามประลอง อู๋อี้ฟ่านกล่าวคำเดิมซ้ำ ๆ แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า ผลกระทบที่เขาได้รับนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด

ทันใดนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นดวงตาสีแดงโลหิตคู่หนึ่ง และสีหน้าซีดเผือด สายตาจับจ้องไปยังเฉินซีที่กลับมายืนด้านข้างเหลียงปิง ก่อนจะคำรามออกมา “เจ้าต้องโกงแน่! ผู้บ่มเพาะขอบเขตเซียนสวรรค์อย่างเจ้าจะเอาชนะข้าได้อย่างไร? หากเจ้ามีความสามารถจริงก็มาประลองกันอีกครั้ง ข้าจะเอาชนะเจ้าให้ได้!”

เฉินซียิ้มอย่างเฉยเมยและกล่าวว่า “คุณชายอู๋ ข้าเตือนเจ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนสร้างยันต์อักขระ น่าเสียดายที่เจ้ายังคงยืนยัน เมื่อผลลัพธ์ถูกตัดสินแล้ว เจ้าก็ไม่ควรหลอกลวงตัวเองและผู้อื่นอีก”

“เจ้า เจ้า เจ้า…” อู๋อี้ฟ่านกัดฟันแน่น แต่ไม่สามารถกล่าวอะไรได้ เพราะเฉินซีได้กล่าวเช่นนี้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่เขากลับมองว่ามันเป็นการยั่วยุ

เถิงหลานที่อยู่ใกล้เคียงยิ้มและกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “คุณชายอู๋ โปรดระงับโทสะของเจ้า มันเป็นความพ่ายแพ้เพียงครั้งเดียว และเป็นเพียงการประลองเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องใส่ใจนัก ข้าหวังว่าเจ้าจะอภัยให้แก่ตระกูลเหลียงของข้า หากเราทำให้เจ้าขุ่นเคือง ไม่ว่าทางใดก็ตาม”

แม้จะดูเหมือนเถิงหลานกำลังให้คำแนะนำ แต่แท้จริงแล้ว กลับเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยเพราะคำพูดเหล่านี้ถูกกล่าวโดยอู๋อี้ฟ่านมาก่อน และตอนนี้เถิงหลานได้คืนคำพูดนี้ให้แก่เจ้าของ

สีหน้าของอู๋อี้ฟ่านพลันแปรเปลี่ยนซ้ำไปซ้ำมา

ในขณะเดียวกัน ใครบางคนในฝูงชนก็กล่าวออกมาว่า “คุณชายอู๋ พวกเราทุกคนก็อยู่ที่นี่ จะปล่อยให้มีการโกงเกิดขึ้นได้อย่างไร”

“แน่นอน ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นบนสนามประลองนั้นเปิดเผยและตรงไปตรงมา จะมีคนใช้กลอุบายได้อย่างไร”

เพียงชั่วพริบตา สถานการณ์ในห้องโถงก็เปลี่ยนไป พวกเขาเริ่มกล่าวสนับสนุนเฉินซี และยกย่องชายหนุ่มสำหรับพรสวรรค์ที่หาตัวจับได้ยาก ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พวกเขาได้กล่าวทุกคำสรรเสริญที่พอจะนึกออกมาจนหมด

มันเกินจริงไปหรือไม่?

พวกเขาไม่คิดเช่นนั้น เพราะชายหนุ่มคนนี้สามารถสร้างยันต์ลำดับแรกของยันต์ต้องห้ามทั้งเจ็ดได้สบาย ๆ จะมีปราชญ์ค่ายกลยันต์อักขระในภพเซียนสักกี่คนที่ทำสิ่งนี้ได้?

ก่อนหน้านี้พวกเขาล่วงเกินเฉินซีอย่างเลวร้าย ดังนั้นหากไม่แก้ไขในตอนนี้ ก็จะผิดต่อเส้นทางการบ่มเพาะของพวกตน อย่างไรก็ตาม สถานะของปราชญ์ค่ายกลยันต์อักขระในภพเซียนนั้นมีเอกลักษณ์และสูงส่งเกินไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อบุคคลนั้นเป็นปราชญ์ค่ายกลยันต์อักขระรุ่นเยาว์ พวกเขายิ่งต้องปฏิบัติด้วยความเอาใจใส่มากยิ่งขึ้น และแม้จะไม่สามารถผูกมิตร แต่ก็ไม่สามารถล่วงเกินได้เช่นกัน

ความคิดเห็น