บทที่ 1062 เจ้าไม่คู่ควร

บทที่ 1062 เจ้าไม่คู่ควร

บทที่ 1062 เจ้าไม่คู่ควร

เสียงของเฉินซีไม่ดังนัก แต่กลับเปี่ยมด้วยพลังที่หนักแน่นและแก่กล้า

ทันทีที่ประโยคนี้ถูกกล่าวออกมา มันเหมือนกับพายุหมุนกำลังพัดผ่าน กลบทุกเสียงเอาไว้ ทุกคนที่นี่ตกตะลึง เขาถึงกับท้าทายอินเมี่ยวเมี่ยวหรือ?

เหลวไหล!

ทุกคนต่างสงสัยว่าตนหูฝาดหรือไม่? อินเหมียวเมี่ยวคือใคร? แน่นอนว่านางเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์อันดับต้น ๆ ของเทียบอันดับเซียนภาคพื้นทวีป

ส่วนชายหนุ่มตรงหน้า อยู่เพียงขอบเขตเซียนสวรรค์ขั้นต้นเท่านั้น!

แม้ว่าเมื่อครู่ เขาจะเอาชนะอินหุนผู้อยู่ขอบเขตเซียนลึกลับขั้นต้นได้ แต่ทุกคนไม่เชื่อว่าปาฏิหาริย์แบบนั้นจะเกิดกับอินเหมียวเมี่ยว

เพราะทั้งสองไม่ใช่ตัวตนระดับเดียวกัน จะนำมาเทียบกันได้อย่างไร?

ราวกับเห็นมดฆ่าหมาจิ้งจอกด้วยตาตัวเอง จากนั้นหลงคิดว่าตัวเองมีพลังมากพอที่จะท้าทายอินทรีราชาในท้องนภา มันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี

หลังจากนั้น ทุกคนต่างระเบิดเสียงหัวเราะออกมา พวกเขาถือว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเรื่องขบขันประจำวัน ไม่ควรค่าที่จะคิดจริงจัง และคิดว่าเฉินซีพยายามที่จะรักษาหน้าของตน ทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่อินเหมียวเมี่ยวจะหันมาสนใจ ด้วยเหตุนี้ถึงได้กล้าพูดจาไร้ยางอายออกมา

เช่นเดียวกัน เมื่ออินเหมียวเมี่ยวได้ยิน นางตกตะลึงเล็กน้อย ก่อนมองเฉินซีด้วยสีหน้าจริงจังทันที ริมฝีปากสีแดงก่ำคลี่ออกเล็กน้อย กล่าวออกมาว่า “เจ้าไม่คู่ควร”

ใช่แล้ว เพียงแค่คำง่าย ๆ แต่กลับมีพลังโน้มน้าวทุกคนที่นี่ ไม่ต้องอธิบายให้มากความ เพราะเมื่อคำพูดนี้ออกมาจากปากของอินเหมียวเมี่ยว นั่นเป็นการพิสูจน์แล้วว่า อีกฝ่ายไม่คู่ควรอย่างแท้จริง

นี่คือการปฏิเสธอันสง่างามที่มาจากความมั่นใจในพละกำลังของอินเหมียวเมี่ยว อีกทั้งยังเป็นการปฏิเสธพละกำลังของเฉินซีอีกด้วย

เพราะไม่คู่ควร จึงปฏิเสธคำท้า

สิ่งนี้ทรงพลังยิ่งกว่าการเย้ยหยัน ส่งผลกระทบต่อคู่สนทนามากกว่า

เมื่อเจอเช่นนี้ เฉินซีไม่ตอบสนองแต่อย่างใด เขาไม่แสดงความโกรธและความไม่เต็มใจอย่างที่ทุกคนคาดเอาไว้ แม้กระทั่งความพยายามที่จะสวนกลับด้วยคำพูดก็ไม่มีเช่นกัน

ชายหนุ่มปรายตามองอินเหมียวเมี่ยวที่กำลังจากไปก่อนกล่าวบางอย่าง “ในอนาคต เจ้าก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะท้าทายข้าเช่นกัน”

ทุกคนตกตะลึงอีกครั้ง ประโยคนี้ฟังดูเหมือนอวดดีในคราแรก แต่พอฟังดี ๆ มันกลับดูโอหังเกินกว่าจะรับไหว เจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะท้าทายข้าในอนาคตอย่างนั้นหรือ? นั่นไม่เท่ากับว่าในอนาคต อันดับของอินเหมียวเมี่ยวจะทิ้งห่างออกไปอีก มันจะต่างจากตอนนี้อย่างไร?

บ้าไปแล้ว!

ทุกคนรู้สึกว่า ถึงแม้พลังต่อสู้ของชายหนุ่มจะเหนือกว่าสหายของพวกเขาในวันนี้ แต่ความอวดดีกลับเหนือชั้นมาก ถึงขั้นกล้าพูดกับอินเหมียวเมี่ยวว่าไม่มีคุณสมบัติที่จะท้าทายตนในอนาคต แม้กระทั่งอันดับหนึ่งอย่างเจียงจูหลิวยังไม่กล้าอวดอ้างเช่นนี้!

หลังจากได้ยินคำพูดนี้ ร่างของอินเหมียวเมี่ยวที่กำลังจากไปพลันแข็งทื่อเล็กน้อย จากนั้นจึงส่ายหน้าพร้อมกับคิดว่าคำพูดของเฉินซีช่างไร้สาระเหลือเกิน

ไม่นานนัก นางก็กลับมาสงบ ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย

สำหรับนาง คำพูดเกรี้ยวกราดและการยั่วยุของมดตัวน้อยไม่มีความสำคัญแต่อย่างใด หากนางเก็บมาสนใจ ย่อมเป็นการยกยออีกฝ่ายแทน มีแต่เสียเวลา หาได้จำเป็นไม่

เหมือนอย่างคำที่นางกล่าวไปก่อนหน้านี้ เจ้าไม่คู่ควร ดังนั้นอารมณ์ของนางจะได้รับผลกระทบได้อย่างไร?

สายตาของนางมองตรงไปข้างหน้าเสมอ นางจับจ้องไปยังเทียบอันดับเซียนทะยานฟ้าเท่านั้น ดังนั้นเป็นธรรมดาที่จะเมินเฉยการท้าทายจากมดที่อยู่ด้านล่าง

“ฮ่า อินเหมียวเมี่ยวไม่สนจริงด้วย ข้านึกแล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้”

ไกลออกไป ชายหนุ่มในชุดสีเขียวยืนอยู่ ผิวขาวเนียน คิ้วเรียวขมวดจนไปถึงขมับ เขามองไปตามทิศทางที่อินเหมียวเมี่ยวจากไป อดที่จะหัวเราะขบขันไม่ได้

“เจ้าคิดว่าชายหนุ่มคนนี้พูดจาเหลวไหลหรือ?”

ข้างชายหนุ่มในชุดคลุมสีเขียว มีชายหนุ่มอีกคนสวมชุดคลุมตัวยาวสีขาวราวจันทรา ร่างสูงผอม มีคิ้วกระบี่และดวงตาพราวระยับราวกับดวงดาว เขาขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น

“ทำไมล่ะ ลูกพี่ลูกน้องเยวหมิงไม่คิดเช่นนั้นหรือ?” ชายหนุ่มในชุดคลุมสีเขียวตกตะลึง ก่อนเอ่ยถาม

“อวี่ถัง เจ้าในตอนนั้น ก็กล้าท้าทายยอดฝีมืออันดับต้น ๆ เหมือนอย่างเขาไม่ใช่หรือ?” กู่เยวหมิง เอามือไพล่หลัง เอ่ยถามอย่างเกียจคร้าน

เยวหมิง!

อวี่ถัง!

บนเทียบอันดับเซียนภาคพื้นทวีป มีเพียงคนเดียวที่ชื่อเยวหมิง นั่นคือบุตรชายคนโต อันดับสองที่มาจากหนึ่งในตระกูลเต๋าแห่งยันต์อักขระอันโด่งดังอย่างตระกูลกู่… กู่เยวหมิง !

เช่นเดียวกัน มีเพียงคนเดียวที่ชื่ออวี่ถัง นั่นก็คือกู่อวี่ถังผู้อยู่อันดับเก้า เขามาจากตระกูลกู่เช่นกัน

“แน่นอนว่าข้าไม่สามารถท้าทายได้ เพราะข้ารู้ว่าอย่างไรก็ไม่มีหวัง แล้วความแตกต่างระหว่างการท้าทายกับการเป็นคนโง่มันอยู่ตรงไหนเล่า?” กู่อวี่ถังถามอย่างไม่เห็นด้วย

“เจ้าไม่เคยท้าทายมาก่อน แล้วรู้ได้อย่างไรว่าไม่มีหวัง? มันก็จริง ในความเห็นของพวกเรา หากชายคนนั้นเทียบกับอินเหมียวเมี่ยว ย่อมไม่มีหวังอย่างแน่นอน แต่เขาก็ยังกล้าท้าทาย นั่นคือความกล้าอย่างหนึ่ง ดีกว่าคนเหล่านั้นที่ทำได้เพียงหยอกล้อเย้ยหยันผู้อื่น”