บทที่ 1104 มหาค่ายกลนพวายุ

เดิมเฉินซีวางแผนจับเป็นเจี่ยงหนิง แต่อีกฝ่ายเลือกระเบิดตัวเอง ทำให้เขาไม่มีทางเลือกนอกจากตัดใจ

หลังหอบหายใจพักหนึ่ง สีหน้าซีดเซียวก็กลับมาปกติ บาดแผลที่ได้รับก่อนหน้านี้ ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

ส่วนร่างอวตาร แม้จะถูกเจี่ยงหนิงฟันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แต่หากพูดถึงความสามารถการฟื้นตัว มันกลับแข็งแกร่งกว่าร่างหลัก ใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจ นอกจากโลหิตที่เสียไปมาก บาดแผลส่วนอื่นล้วนหายเป็นปลิดทิ้ง

“เสี่ยวชิง ไปกันเถอะ”

เฉินซีครุ่นคิดสักพัก ก่อนลูบศีรษะหัวสัตว์ร้ายวิญญาณดาราที่อยู่ข้างกาย แล้วหันหลังจากไป

ชายหนุ่มจะยังไม่ออกจากที่นี่ แต่หาหุบเขาลับที่อยู่ใกล้เคียง เพื่อนั่งทำสมาธิ

พละกำลังของเจี่ยงหนิงแข็งแกร่งมาก แม้จะอยู่เพียงขอบเขตเซียนลึกลับขั้นกลาง แต่พลังต่อสู้ไม่อาจเทียบกับยอดฝีมือเซียนลึกลับผู้อื่น มันมากจนยากจะพรรณนา

เฉินซีทราบดีว่า หากพึ่งเพียงพลังของร่างอวตาร เขาอาจสามารถต่อสู้อย่างดุเดือดกับอีกฝ่ายได้นาน แต่สุดท้ายก็จะพ่ายแพ้อยู่ดี

ข้าไม่มีทางพบคู่ต่อสู้เช่นนี้ระหว่างทางได้แน่… เฉินซีนึกถึงเยว่เจิ้น

เฉินซีไม่ทราบนามของเยว่เจิ้น แต่อีกฝ่ายกับเจี่ยงหนิงอยู่กลุ่มเดียวกัน พละกำลังย่อมไม่ด้อยกว่ากันแน่

ในทำนองเดียวกัน เฉินซีไม่เข้าใจภูมิหลัง และจุดกำเนิดของอีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายคือศัตรู ต้องการเอาชีวิตตน และอาจมีกองกำลังขนาดใหญ่คอยหนุนหลังอยู่

เช่นนั้น อีกฝ่ายคือใคร?

ปิงซื่อเทียน?

ตระกูลจั่วชิว?

หรือกองกำลังศัตรูที่กำจัดนิกายกระบี่เก้าเรืองรองในภพเซียน?

ความไม่รู้ เป็นบ่อเกิดของความหวาดกลัว เฉินซีก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น หากไม่ทราบตัวตนของอีกฝ่าย เขาจะกินไม่ได้นอนไม่หลับอย่างแน่นอน

จึงตัดสินใจที่จะรั้งรอการมาถึงของเยว่เจิ้น!

…

ทันทีที่ตัดสินใจได้ เฉินซีก็หยุดครุ่นคิด ก่อนเริ่มเตรียมการ เพื่อรับมือกับเยว่เจิ้นผู้นั้น

ประการแรก มันคือการแข่งขันของพลังต่อสู้

สิ่งนี้สามารถใช้พละกำลังของเจี่ยงหนิงเป็นตัวชี้วัดได้ แต่ในใจของเฉินซี ประเมินพละกำลังของเยว่เจิ้นเอาไว้สูงกว่ามาก เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดคิดที่จะเกิดขึ้น

ในทางกลับกันพอมองพลังต่อสู้ของตน ร่างหลักนี้ไปถึงขอบเขตเซียนสวรรค์ขั้นกลาง ทำให้สามารถสำแดงพลังของกฎทั้งเก้าประเภทได้พร้อมกัน และสามารถติดอันดับเก้าร้อยเก้าสิบเก้าในเทียบอันดับเซียนทะยานฟ้าได้ มันคือเครื่องพิสูจน์พลังต่อสู้ของเขา

แต่ถึงอย่างไรมันเป็นเพียงอันดับ ไม่ใช่พลังที่สามารถปลดปล่อยในการต่อสู้จริงได้

หากจวนตัวขึ้นมา ด้วยการพึ่งพลังของร่างหลักเพียงอย่างเดียว แล้วใช้เคล็ดระเบิดสังหารเทวะ ก็จะสามารถสังหารเจี่ยงหนิงได้อย่างง่ายดาย แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น ร่างหลักจะอยู่ในสภาพอ่อนแอเป็นเวลาหลายเดือน ทำให้เสียเปรียบอย่างยิ่งในการสมัครเข้าสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า ดังนั้นหากไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย เขาจะไม่ใช้เคล็ดนี้โดยเด็ดขาด

ส่วนการขัดเกลาของร่างอวตารยังคงอยู่ขอบเขตเซียนสวรรค์ขั้นต้น มันสามารถสำแดงพลังของกฎทั้งห้าประเภทได้พร้อมกัน ทว่าเพราะการฝึกเคล็ดหม้อกลั่นนพเก้าเทพยมโลก ทำให้พลังต่อสู้แท้จริงด้อยกว่าร่างหลักเล็กน้อย

หากร่างอวตารนี้เข้าร่วมการแข่งขันสำหรับเทียบอันดับเซียนภาคพื้นทวีป น่าจะติดยี่สิบอันดับแรกได้อย่างง่ายดาย หากสู้อย่างสุดกำลัง ก็มีหวังที่จะติดสิบอันดับแรก

ด้วยเหตุนี้ หากร่างหลักร่วมมือกับร่างอวตาร ก็น่าจะมากพอในการสังหารเยว่เจิ้นได้

หากรวมสัตว์ร้ายวิญญาณดาราเสี่ยวชิงเข้าไป ย่อมเป็นการเพิ่มโอกาสให้อย่างแน่นอน

เมื่อเอ่ยถึงสัตว์ร้ายวิญญาณดารานี้ แม้แต่เฉินซีก็ยังประหลาดใจ เสี่ยวชิงน่าจะเป็นสัตว์แรกเกิด ยังไม่เติบใหญ่ แต่พลังต่อสู้กลับน่าทึ่งจนเทียบเท่าผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนลึกลับขั้นกลางได้เลยทีเดียว!

ประกอบกับกฎแห่งมหาเต๋าแห่งลม ไฟ น้ำ และกลืนกินที่มันครอบครอง ทำให้ประสิทธิภาพการต่อสู้ทรงพลังกว่ายอดฝีมือของขอบเขตเซียนลึกลับขั้นกลางหลายเท่า!

พลังชีวิตของเสี่ยวชิงแข็งแกร่งเช่นกัน ร่างของมันประหนึ่งเหล็กไหล อักขระยันต์นับไม่ถ้วนถูกประทับบนขนและกระดูกของมัน ทำให้พรสวรรค์ และรากฐานไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าสัตว์เทพโบราณที่แท้จริง!

เฉินซีคาดการณ์ได้ว่า หากเสี่ยวชิงเติบใหญ่ มันจะกลายเป็นตัวตนอันน่าสะพรึง ที่กลืนกินสวรรค์และปฐพี!

สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ เสี่ยวชิงไม่ต้องการศิลาอมตะ หรือโอสถวิญญาณเลย มันสามารถดูดกลืนปราณเซียนแห่งสวรรค์และปฐพีเพื่อเสริมพลังร่างกาย และพัฒนาการบ่มเพาะได้ด้วยตัวเอง

และความเร็วการบ่มเพาะของมันก็น่าสะพรึงมาก หากบอกว่าผู้บ่มเพาะเซียนกลืนกินปราณเซียนอย่างเนิบช้า เช่นนั้นเสี่ยวชิงจะเปิดปากแล้วกลืนกินเข้าไปในคำเดียว!

นี่คือพรสวรรค์ของมัน ผู้ครอบครองพลังกฎแห่งการกลืนกิน แม้จะเป็นการต่อสู้จริง มันก็สามารถกลืนกินการโจมตีของอีกฝ่ายเข้าไป เพื่อเปลี่ยนเป็นพลังของตัวเองได้!

นี่คือความน่ากลัวของมหาเต๋าแห่งการกลืนกิน ที่ทำให้โลกตกตะลึง สามารถเทียบเคียงกับมหาเต๋าแห่งแสงสว่าง ความมืด ลืมเลือนและอื่น ๆ ได้

ทำได้แค่รอเท่านั้น อีกอย่างต้องเตรียมวิธีรับมือเอาไว้ด้วย… เฉินซีพึมพำ ก่อนลุกขึ้นยืน

…

สองวันต่อมา

ซู่!

ความคิดเห็น