บทที่ 113 รางวัลหลังจากการต่อสู้

บทที่ 113 รางวัลหลังจากการต่อสู้ บทที่ 113 รางวัลหลังจากการต่อสู้

การโจมตีด้วยกระบี่เพียงครั้งเดียวทำให้พื้นที่ยุบลงไปทีละนิด และผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยางก็ไม่อาจหลีกเลี่ยง จึงถูกพลังของมันกำจัดและตายไปอย่างเงียบ ๆ ไม่เหลือไว้แม้แต่ซากศพ!

เหตุใดกระบวนท่ากระบี่นี้ถึงน่าสะพรึงกลัว?

การบ่มเพาะในเต๋าแห่งกระบี่ได้บรรลุถึงระดับใด?

แม้ว่าฉากนี้จะเกิดขึ้นในทันที แต่มันก็ส่งผลกระทบต่อหัวใจของเฉินซีเป็นอย่างมาก และจิตใจของเขาก็สั่นคลอน จนไม่อาจกล่าวอันใดอยู่เป็นเวลานาน

เต๋าแห่งกระบี่เช่นนี้คู่ควรแก่การเป็นมหาเต๋าที่ไม่ผู้ใดเทียบได้ภายในสวรรค์และโลก!

แฮ่ก! แฮ่ก!

หลิงไป๋หอบหายใจอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ร่างสูงจั้งเศษของเขากลับคืนสู่ขนาดเดิม ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาซีดเผือดและเหนื่อยล้าสุดขีด แต่หว่างคิ้วยังคงปรากฏความเย่อหยิ่งที่ดูแคลนต่อทุกสิ่ง เห็นได้ชัดว่าเขาพึงพอใจเป็นอย่างมากที่สามารถฆ่าซูเหลิ่งได้

“รีบออกไปเร็ว! หากไม่รีบออกไป ทางออกจะหายไปแล้ว!” หลิงไป๋กระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเฉินซี ก่อนที่จะโบกมือรวบรวมเหล่าสมบัติที่เหลือทิ้งไว้ หลังจากที่ซูเหลิ่งและกลุ่มของคนซูติงอี้ได้ตายไป

เฉินซีแหงนหน้ามองผนังห้องโถงใหญ่ที่กว้างใหญ่ไพศาล เสาหิน และพื้นดินเหมือนกำลังจะล่มสลาย ขณะที่พวกมันสั่นสะเทือนไปมาอย่างรุนแรงจนเกิดรอยแตกจำนวนมาก พวกมันใกล้จะที่พังทลายแล้ว!

บริเวณที่ซูเหลิ่งเสียชีวิต ปรากฏทางเดินที่ผันผวนและโปร่งแสงนำไปสู่ภายนอก เห็นได้ชัดว่านี่เป็นรอยแยกที่ถูกเปิดออกจากพลังกระบี่ที่รุนแรงของหลิงไป๋

ฟิ้ว!

เฉินซีไม่กล้าลังเลอีกต่อไป เขารีบใช้เคล็ดวาตะเหินทะยานทันที ตัวเขาดูคล้ายสายฟ้าในขณะที่พุ่งผ่านทางเดินไปอย่างรวดเร็ว

โครม!

เมื่อร่างของเฉินซีได้จากไป ห้องโถงใหญ่ก็พังทลายลงในทันที กระดูกและซากศพบนพื้นถูกกลืนกินโดยกระแสมิติที่รุนแรงและปั่นป่วน จากนั้นไม่นานก็ถูกสลายจนไม่เหลือซาก

ด้วยเหตุนี้ สุสานกระบี่แดนนิพพานที่ดำรงอยู่นับหมื่นปีจึงได้หายไปอย่างสมบูรณ์ ซูเหลิ่งที่เป็นผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยางที่อายุน้อยที่สุดแห่งตระกูลซู และผู้บ่มเพาะขอบเขตเคหาทองคำทั้งหกคนต่างก็ล้มตายไปแล้ว หลังจากที่ถูกกลืนกินโดยกระแสมิติที่ปั่นป่วน พวกเขาก็ได้หายไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้เลย

…

ลึกเข้าไปในห้วงทะเลทรายมรณะที่สายลมและพายุทรายโหมกระหน่ำ!

รอยแยกมิติที่มีขนาดยาวหกร้อยจั้งปรากฏขึ้นมาและมีร่างหนึ่งพุ่งออกมา และค่อย ๆ ยืดหยัดบนพื้นอย่างมั่นคง

ช่างน่าหวาดเสียวเหลือเกิน หากไม่ใช่เพราะหลิงไป๋เตือน ข้าคงต้องตายอยู่ข้างในแน่ กระแสมิติที่ปั่นป่วนเช่นนั้นน่าสยดสยองเหลือเกิน!

เฉินซีถอนหายใจยาวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ด้วยความรู้สึกหวาดกลัว ชายหนุ่มครุ่นคิดอยู่ในใจ ‘ข้าสงสัยว่าปรมาจารย์เหล่านั้นจะสามารถเปิดช่องว่างภายในมิติได้อย่างไร? ความสามารถระดับนี้เปรียบได้กับการย้อนกระแสของมิติ’

“โอ้ พวกเรารวยแล้ว พวกเราเป็นเศรษฐีแล้ว!!” หลิงไป๋บินไปมาอย่างมีความสุขขณะที่กำลังรวบรวมสมบัติวิเศษที่ล้ำค่าเช่นแหวน เข็มขัดและกำไล

สมบัติของคนทั้งหมดถูกรวมเข้าด้วยกัน รัศมีของสมบัติต่างส่องประกายระยิบระยับ และพวกมันก็แกว่งไปมาอยู่ที่ข้างหลังหลิงไป๋คล้ายกับหาง

“โฮก! โฮก!” ไป๋คุยที่ดูเหมือนสิงโตตัวน้อยคำรามราวกับเห็นอาหารอันโอชะชวนน้ำลายสอ และไล่ตามหลิงไป๋อย่างกระตือรือร้น

สมบัติวิเศษมิติกักเก็บที่เก็บมาจากผู้บ่มเพาะขอบเขตเคหาทองคำทั้งหกคน และกำไลหยกสีเขียวนี้เป็นของซูเหลิ่งที่เป็นผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยาง แล้วสมบัติที่ถูกเก็บไว้ภายในจะมีมากมายถึงเพียงใด? เพียงแค่คิดเฉินซีก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว!

ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มเล็ก ๆ มุมปาก ด้วยการโบกมือ สมบัติวิเศษมิติกักเก็บเหล่านี้ก็ลอยลงมาบนฝ่ามือของเขาและเริ่มจัดเรียงของที่ริบมา

หลิงไป๋กับไป๋คุยหันมามองอย่างกระตือรือร้นด้วยแววตาเป็นประกาย และเจ้าตัวเล็กพวกนี้ก็ชมชอบสมบัติเป็นพิเศษ

กำไลมิติของซูเหลิ่งมีสีเขียวราวกับทางช้างเผือกสีเงินที่มีแสงดาวกระจายซึ่งก่อตัวค่ายกลขึ้นมากมาย เช่น รูปแบบของความเงียบสงบ รูปแบบของการกันธุลี รูปแบบของเพลิงวารี ฯลฯ พลังของรูปแบบเหล่านี้ยังไม่อาจกล่าวได้ว่ายิ่งใหญ่ แต่พวกมันทั้งหมดเป็นรูปแบบที่สามารถใช้งานได้จริง

แต่เฉินซีกลับไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำ ก่อนที่จะคว้ามันด้วยมือซ้าย และถ่ายเทปราณแท้ลงบนกำไลเพื่อลบตราประทับวิญญาณออกไป ซูเหลิ่งได้ตายไปแล้ว และตราประทับวิญญาณที่เหลืออยู่บนกำไลย่อมไม่อาจต้านทานพลังของเฉินซีได้

ทันทีที่กำไลมิติถูกเปิดออก หลิงไป๋ก็รีบเข้ามาดูใกล้ ๆ

ฟิ้ว!

เมื่อกำไลมิติถูกเปิดออก ประกายแสงเจิดจ้าที่เกิดจากสีขาวและดำก็สาดแสงออกมา จากนั้นก็กลายเป็นตำราหยกขาวและพู่กันหยกดำ พุ่งเข้าใส่ดวงตาของหลิงไป๋จนทำให้เขาต้องสะดุ้งและรีบถอยกลับอย่างรวดเร็ว

ตำราและพู่กัน?

เฉินซีรู้สึกตกตะลึง เมื่อเห็นสมบัติทั้งสองที่ดูเหมือนจะต้องการหลบหนี เขาก็รีบเอื้อมมือคว้าจับพวกมัน จู่ ๆ พู่กันหยกดำหันขวับกลับมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะฟันปลายพู่กันที่แหลมคมใส่ฝ่ามือของชายหนุ่มอย่างรุนแรง

พลังที่เย็นยะเยือกและดุร้ายฟาดฟันกระแสลมบนท้องฟ้าแตกเป็นเสี่ยง ๆ!

‘สมบัติเช่นนี้คืออะไร? มันรู้วิธีจู่โจมด้วยหรือ?’ แววตาของเฉินซีส่องประกาย แต่ไม่รีรอรีบกำหมัดแน่น และปราณจ้าววิญญาณก็พลุ่งพล่านในขณะที่ชกออกไปเต็มเหนี่ยว

ตู้ม!

พู่กันหยกดำกระแทกลงกับพื้น ท่าทางของมันส่ายไปมา และดูเหมือนอยากจะบินขึ้นไปอีกครั้ง แต่ก็ถูกมือของเฉินซีกำไว้แน่น

ในเวลาเดียวกัน มือซ้ายของเขาเหยียดไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นตาข่ายขนาดใหญ่ที่ควบแน่นจากปราณจ้าววิญญาณก็ปรากฏขึ้น ก่อนจะห่อหุ้มตำราหยกขาวที่กำลังหลบหนี ด้วยการกระชากมันกลับมา ทำให้ตำราหยกขาวอยู่ในฝ่ามือของเขาแล้ว และไม่ว่าจะดิ้นรนสักแค่ไหนก็ไม่อาจหลบหนีจากมือของเฉินซีได้อีกต่อไป