ตอนที่ 1141
บทที่ 1141 การสังหารนองเลือด
October 21, 2026
บทที่ 1141 การสังหารนองเลือด
บทที่ 1141 การสังหารนองเลือด
ฟิ้ว! ฟิ้ว!
เสียงหวีดหวิวแหลมหูอีกสองครั้งได้ดังขึ้นจากส่วนลึกของเมฆ และฉีกหมอกที่หนาทึบออกจากกัน ปรากฏเป็นลำแสงพุ่งผ่านท้องฟ้า
ซึ่งในขณะนี้ จั่วชิวอินก็หายจากการตกใจ และไม่จำเป็นต้องไตร่ตรองว่าลำแสงเหล่านั้นคืออะไร ชายหนุ่มตะโกนสั่งการดังลั่น “ระวัง! จงระวังตัวอย่างเต็มที่!”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและไร้ความปรานี
เหล่าศิษย์จากตระกูลจั่วชิวดูเหมือนตื่นขึ้นจากความฝัน และสีหน้าของทุกคนเปลี่ยนเป็นจริงจัง พวกเขาหลบขึ้นไปบนฟ้าโดยสัญชาตญาณ ทำให้ทุกอย่างตกอยู่ในความโกลาหลทันที
ฉึก! ฉึก!
น่าเสียดายที่ปฏิกิริยายังช้าเกินไป ลำแสงสองสายได้พุ่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเป็นอย่างยิ่ง เจาะทะลุเข้าลำคอของศิษย์ตระกูลจั่วชิวสองคนโดยตรง!
เลือดสาดกระจายไปทั่ว!
พร้อมกับลำแสงสีม่วงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!
ขณะที่เฝ้าดูเหตุการณ์ดังกล่าว สีหน้าของจั่วชิวอินก็มืดมนอย่างมาก เพราะในขณะนี้ ชายหนุ่มก็สามารถมองเห็นลำแสงที่พุ่งผ่านท้องฟ้าได้อย่างชัดเจน พวกมันเป็นกระบี่อมตะสามเล่ม!
อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มไม่สามารถจินตนาการได้อย่างแท้จริงว่า เป็นผู้ใดในบรรดาศิษย์ที่เข้าร่วมการทดสอบภายในแดนโลหิต ที่ความสามารถใช้เต๋าแห่งกระบี่ได้น่าเกรงขามถึงเพียงนี้!
“ช้าก่อน นี่ไม่ใช่การใช้กระบี่!”
วิถีของกระบี่อมตะที่พุ่งออกไปอย่างรุนแรง ได้ปรากฏขึ้นภายในจิตใจของชายหนุ่ม ทำให้จั่วชิวอินเข้าใจข้อเท็จจริงในทันที ว่านี่คือเต๋าแห่งคันศร ซึ่งแม่นยำ เฉียบคม!
ในแง่ของความเร็ว เต๋าแห่งคันศร นั้นเร็วกว่าเต๋าแห่งกระบี่เสียอีก!
ในแง่ของความรุนแรง เต๋าแห่งคันศรสามารถแสดงคำว่า ‘การสังหารด้วยการยิงเพียงครั้งเดียว’ ได้อย่างเต็มที่และชัดเจน
ในแง่ของความแม่นยำ ไม่มีใครในโลกนี้ที่สามารถเปรียบเทียบกับความแม่นยำที่นักธนูระดับปรมาจารย์ครอบครองได้
เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้มีคนใช้กระบี่อมตะเป็นลูกธนู เพื่อล่าพวกเขาจากที่ไกลแสนไกล!
ในขณะที่ความคิดเหล่านี้แวบเข้ามาในจิตใจของจั่วชิวอิน ชายหนุ่มก็ทะยานออกไป พร้อมกับกู่ร้องออกมา จากนั้นควักขวานอมตะขึ้นมา ก่อนที่จะเงื้อมันขึ้นและฟาดฟันลงมาประหนึ่งเทพสงคราม!
โครม!
หมอกที่น่าสะพรึงกลัวที่อยู่ไกลออกไป ถูกสับอย่างแรงจนแตกกระจายพร้อมกับเสียงโครมคราม มันถูกบดขยี้และกระจายออกไปโดยพลังอันน่าสะพรึงกลัวของขวาน รอยแยกที่แคบและลึกถูกเปิดออกบนภูเขาและพื้นดินที่ไกลออกไป!
ในทันทีที่หมอกที่น่าสะพรึงกลัวหายไป จั่วชิวอินก็พบร่างสูงที่ทะยานและหลีกเลี่ยงการโจมตีจากเขาได้อย่างง่ายดาย
ชู่ว! ชู่ว! ชู่ว!
ในขณะเดียวกัน ศิษย์คนอื่น ๆ ของตระกูลจั่วชิวก็หายจากอาการตกใจ และพุ่งตัวออกไปเพื่อสร้างแนวป้องกันแน่นหนา สีหน้าของพวกเขาตึงเครียดและมืดมนจนถึงขีดสุด
ในช่วงเวลาสั้น ๆ พวกเขาสามคนถูกกำจัด การสูญเสียอย่างกะทันหันนี้เอง ทำให้หัวใจของพวกเขายังคงถูกปกคลุมด้วยความหนาวเย็นจนกระทั่งถึงตอนนี้
“บัดซบ! เป็นผู้ใดกันที่กล้าลอบทำร้ายตระกูลจั่วชิว?”
“เราสูญเสียสหายสามคนไปในเวลาไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ ต้องเป็นคนที่มีอำนาจสูงสุดเทียบได้กับตระกูลจั่วชิวของเราเท่านั้น ที่จะสามารถทำสิ่งนี้ให้สำเร็จได้!”
“บัดซบ! หากข้าจับมันผู้นั้นได้ ไม่ว่าจะที่แดนโลหิตหรือในโลกภายนอก ข้าจะฉีกมันเป็นชิ้น ๆ จากนั้นจึงเผากระดูกและโปรยเถ้าของมันทิ้งซะ!”
เหล่าศิษย์ของตระกูลจั่วชิวกัดฟัน ในดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย
จั่วชิวอินหายใจเข้าลึก เพื่อยับยั้งความเกลียดชังในใจของตน “มันคือเฉินซี!”
ทุกคนล้วนตกตะลึงเมื่อได้ยินชื่อนี้ และรู้สึกไม่เชื่อเล็กน้อย
จั่วชิวอินไม่ได้อธิบายใด ๆ ชายหนุ่มขมวดคิ้วพลางโบกมือ “ตอนนี้มันได้หลบซ่อนตัวแล้ว แต่มันอาจปรากฏตัวอีกครั้งได้ทุกเมื่อ ดังนั้นพวกเจ้าทุกคนต้องระมัดระวังให้มากขึ้น ไม่ว่ามันจะน่าสมเพชเพียงใด แต่มันก็คืออันดับที่เก้าในการทดสอบของรอบแรก!”
ทุกคนรู้สึกวิตกกังวลในใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้ และสีหน้าพลันหนักอึ้ง
ในขณะเดียวกัน จั่วชิวเจิ้งที่ตัวเตี้ยและอ้วนก็เดินมาพร้อมกับกระบี่อมตะสามเล่มในมือ “สิ่งเหล่านี้ถูกทิ้งไว้ ข้าได้ตรวจสอบพวกมันแล้ว พวกมันเป็นเพียงกระบี่อมตะธรรมดาทั่วไป ไม่ได้อยู่ในระดับวิญญาณทมิฬเลยด้วยซ้ำ ข้าสงสัยว่ามันทำเรื่องนี้ได้อย่างไร”
“ไม่จำเป็นต้องดูพวกมันอีกต่อไป เจ้าเฉินซีใช้เต๋าแห่งคันศร เมื่อครู่มันอยู่ห่างออกไปสองร้อยห้าสิบลี้” จั่วชิวอินยื่นมือออกไปรับกระบี่อมตะ ก่อนที่จะบิดด้วยมือทั้งสองข้าง ทำให้กระบี่อมตะทั้งสามเล่มแหลกละเอียดเหมือนบิดเต้าหู้ และไหลลงมาจากรอยแยกระหว่างนิ้ว
รูม่านตาของจั่วชิวเจิ้งตีบตัน ขณะกล่าวด้วยความประหลาดใจและงุนงง “ญาณมหาเทวะอมตะของทุกคนถูกจำกัดอยู่ในแดนโลหิต แม้แต่บุคคลเช่น จี้เซวียนปิง เจิ่นลู่ และจ้าวเหมิงลี่ก็สามารถใช้ญาณมหาเทวะอมตะค้นหาได้เพียงระยะสองร้อยห้าสิบลี้เท่านั้น แล้วเจ้าเด็กนั่นจะระบุเป้าหมายได้อย่างไร?”
เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้ ชายร่างอ้วนก็หยุดชั่วครู่ คิ้วขมวดแน่นยิ่งขึ้น “ไม่ต้องกล่าวถึงว่าเมื่อผู้เยี่ยมยุทธ์ในเต๋าแห่งคันศรล่าศัตรู มีข้อกำหนดที่รุนแรงอย่างยิ่งสำหรับญาณมหาเทวะอมตะ หากผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็อาจทำให้พวกเขาไม่สามารถระบุเป้าหมายได้ จึงต้องเลือกสถานที่ซุ่มยิงที่ยอดเยี่ยม ก่อนจะทำการเคลื่อนไหวใด ๆ เพื่อให้ญาณมหาเทวะอมตะถูกใช้ได้อย่างเต็มที่…”
ก่อนจะกล่าวจบ จั่วชิวอินได้ขัดจังหวะเสียก่อน “แล้วถ้ามันไม่ใช้ญาณมหาเทวะอมตะล่ะ? อย่าลืมว่าเนตรทองคำขาวจักรพรรดิพิสุทธ์ เนตรหยกทมิฬ เนตรเพลิงทองคำ หรือเคล็ดวิชาอื่น ๆ ที่มีความสามารถในการมองทะลุความเป็นจริง และสามารถสังเกตเห็นระยะทางที่คนทั่วไปสามารถจินตนาการได้”